วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2710

อ๊าก—

ถังหลี่กระอักเลือดสดพรวดออกมา สีหน้าซีดเผือดในพริบตา จ้องกระจกเวทมนตร์ด้วยสีหน้าตกตะลึงไม่อยากเชื่อ

เป็นไปได้ยังไง?

ถังหลี่แทบไม่เชื่อสายตา

เขาไม่คิดเลยว่า เย่ชิวจะเฉียบคมขนาดนี้ ไม่เพียงตรวจพบพลังจิตของเขา แต่ยังสลายมันลงได้

ถังหลี่พูดเสียงต่ำว่า: ผู้บุกรุกจากภายนอกคนนี้ไม่ธรรมดา!

เห็นอยู่แล้ว เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดต่อ: ไม่อย่างนั้น คงไม่ทำให้นายมือเปล่ากลับมาสองรอบหรอก

ถังหลี่ฟังออกว่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกำลังแดกดัน จึงพูดว่า: ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับนาย

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเอื่อยๆ ว่า: ฉันก็จริงจังเหมือนกันนะ!

แก— ถังหลี่ถลึงตาใส่

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวทำเป็นไม่เห็น พูดว่า: ไอ้ถัง ฉันรู้ว่านายกำลังอารมณ์เสีย ลงมือสองครั้งแล้วยังจัดการพวกมันไม่ได้ ใครๆ ก็หงุดหงิดทั้งนั้น

แต่ไอ้ถัง มีเรื่องหนึ่งที่ฉันไม่เข้าใจ

บรรดาผู้บุกรุกจากภายนอกพวกนั้น อย่างแย่สุดก็ระดับนักบุญ ทำไมนายชอบใช้วิธีชั้นต่ำเล่นงานพวกเขานัก? อย่างเมื่อกี้ราชาปลาตัวนั้น พลังเพียงขอบเขตนักบุญ แต่นายให้มันไปจู่โจมผู้แข็งแกร่งขั้นมหาบุรุษ นั่นไม่ใช่หาเรื่องไปตายเองเหรอ?

แล้วเถาวัลย์กับปลามีดบางพวกนั้นจะไปทำอะไรยอดฝีมือระดับเซียนได้ยังไง?

ฉันไม่รู้ว่านายอยากลองเชิงพวกผู้บุกรุกจากภายนอก หรืออยากแหย่เล่นกับพวกเขากันแน่?

ถ้าเพื่อทดลองฝีมือ วิธีของนายมันชั้นต่ำไปหน่อย แต่ถ้าเพื่อแกล้งพวกเขาล่ะก็ ฉันคงพูดได้อย่างเดียวว่า นายก็มีอารมณ์ขันดีเหมือนกัน

ถังหลี่ฮึในลำคอ: เฟิงเสี่ยวเสี่ยว เลิกพูดจาแดกดันได้แล้ว

ฉันก็แค่พูดความจริง

นายก็รู้อยู่เต็มอกว่าพวกผู้บุกรุกจากภายนอกมีพลังบำเพ็ญเพียรระดับไหน และก็รู้ว่าวิธีของนายเล่นงานพวกนั้นให้ตายไม่ได้หรอก แต่ยังจะทำ แบบนี้มันบอกอะไร?

บอกว่านายกินอิ่มแล้วว่างจัดหาเรื่อง

ถังหลี่จ้องเฟิงเสี่ยวเสี่ยวด้วยสายตาไม่เป็นมิตร พูดว่า: เรื่องของกูถังหลี่ ยังไม่ถึงคิวมึงจะมาชี้นิ้วสั่ง ถ้าพูดดีๆ ไม่ได้ก็หุบปากซะ

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวแค่นยิ้มเย็น: ปากอยู่บนตัวกู กุอยากพูดอะไรก็พูด มึงเสือกอะไรด้วย?

ถังหลี่ว่า: เชื่อมั้ยว่ากูจะเย็บปากมึง?

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวไม่สะทกสะท้าน กลับประชดว่า: พวกผู้บุกรุกจากภายนอกไม่กี่คนนั่นทำให้นายอารมณ์เสีย ก็เลยจะมาลงที่กูใช่ไหม?

ถังหลี่ บอกไว้เลยนะ กุเฟิงเสี่ยวเสี่ยวไม่กลัวมึง

ข่มกูนี่เก่งนัก หากแน่จริงก็ไปฆ่าพวกมันโน่น!

พูดมาถึงตรงนี้ รอยยิ้มเย้ยที่มุมปากเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็ยิ่งลึก แล้วเสริมว่า: ฆ่าพวกผู้บุกรุกจากภายนอกแค่ไม่กี่คนยังทำไม่ได้ จะมาลงกับกูเนี่ยนะ ถังหลี่ ความสามารถของมึงก็มีแค่นี้แหละ

หุบปากเดี๋ยวนี้! ถังหลี่เดือดพล่าน

ไงล่ะ โดนแทงใจดำ? เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า: ก็ใช่น่ะสิ คนที่เก่งได้แค่ในรังของตัวเองมันก็ขี้ขลาด

ผัวะ!

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวโดนฝ่ามือฟาดปลิว กระแทกลงไปห่างออกไปหลายวา สภาพมอมแมมเลอะเทอะ

ดูออกชัดว่า ถังหลี่ไม่ได้ออกแรงเต็มที่ แค่อยากให้เธอหุบปาก

แต่หารู้ไม่ การกระทำนี้ทำให้เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเดือดจนขาดสติ

ถังหลี่ นายกล้าตีฉัน?

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพยุงตัวลุกจากพื้น มองถังหลี่อย่างไม่อยากเชื่อ

ถังหลี่ก็รู้ตัวว่าเมื่อครู่หุนหันไปหน่อย จึงพูดว่า: เสี่ยวเสี่ยว ฟังฉันอธิบายก่อน...

อธิบายแมร่งอะไร! เฟิงเสี่ยวเสี่ยวยังไม่ทันให้ถังหลี่พูดจบก็ด่าหยาบออกมา จากนั้นเหมือนเสือที่ถูกยั่วยุ พุ่งเข้าใส่ถังหลี่อย่างดุเดือด

ถังหลี่รีบหลบแล้วเร่งว่า: เสี่ยวเสี่ยว ฟังฉันก่อน เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจ...

เบื้องหลังเขามีพวกจางเหมยเจินเหรินตามมาด้วย

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวถามด้วยความสงสัยว่า: พวกนายมาที่นี่ได้ยังไง?

เย่ชิวว่า: คำถามนี้ไม่ควรเป็นผมถามพวกคุณเหรอ? เราไม่เคยมีแค้นกัน แถมไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ แล้วพวกคุณทำไมถึงจู่โจมพวกเรา?

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวยิ้มประจบประแจง พูดว่า: เพื่อน มีอะไรเข้าใจผิดหรือเปล่า? พวกเรามาเที่ยวเล่น จะไปเล่นงานพวกนายได้ยังไง? ไหนนายก็ว่าไม่รู้จักกัน...

ไม่ต้องอธิบาย เย่ชิวว่า: ผมเป็นคนชอบคุยกันด้วยเหตุผลนะ มีอะไรก็มาคุยกันดีๆ สิ

ว่าจบ เย่ชิวก็ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ทั่วร่างพลุ่งพล่านด้วยเจตจำนงแห่งสงคราม

ถังหลี่ไฟในอกกำลังลุกพรึ่บ พอเห็นเย่ชิวแข็งกร้าวขนาดนั้นก็ยิ่งของขึ้น พูดว่า: อวดดีนัก งั้นฆ่าแกซะ

เย่ชิวพูดอย่างสงบ: ถ้านายฆ่าผมได้จริง การซุ่มโจมตีสองครั้งก่อนหน้าคงไม่ล้มเหลวหรอก ใช่ไหม—ร่างกายแห่งสรรพชีวิต?

รูม่านตาถังหลี่หดวูบ มองเย่ชิวอย่างระแวดระวังถามว่า: แกเป็นใครกันแน่?

แกหมายจะฆ่าผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้ยังมาถามว่าผมเป็นใคร มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอ? เย่ชิวพูดจบก็ลงมือทันที

ตูม!

มือขวาของเย่ชิวทาบลงมาดุจเมฆมงคลสีทองก้อนใหญ่

ชั่วพริบตา ท้องฟ้าแถบนั้นเหมือนถูกดูดสีสัน พลังอำนาจอันน่าพรั่นพรึงแผ่ซ่านจากกลางฝ่ามือ ราวกับฟ้าถล่มดินทลาย

ระดับเดียวกันผมไม่เคยกลัวใคร ไปตายซะ! ถังหลี่ว่าจบ สองมือก็ร่ายอาคมอย่างรวดเร็วตรงหน้า

ชั่วพริบตา พลังวิญญาณทั่วกายเขาพลุ่งพล่าน ร่างทั้งตัวใสกระจ่างราวหยก ราวกับเป็นเทพเจ้าอมตะ

วินาทีถัดมา

เพี๊ยะ!

ถังหลี่โดนฝ่ามือตบปลิวลงไปกองกับพื้น

จากนั้นเสียงของเย่ชิวก็ดังขึ้น: ลืมบอกไป ระดับเดียวกัน ผมไม่เคยกลัวใครจริงๆ