วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2725

หลังจากเขียนถ้อยคำบรรทัดนั้น หลวงโป๋ซาก็เผยรอยยิ้มพอใจบนใบหน้า

“เย่ฉางเซิงเอ๋ยเย่ฉางเซิง ใครใช้ให้เจ้ามาทำชีวิตของผมพังยับเยินขนาดนี้กัน”

“คราวนี้แหละ เอาคืนด้วยวิธีของมันเอง”

“ไอ้เหล่าโต้วซีคนนี้เป็นผู้อาวุโสของถังเจีย งานเข้าเจ้าแน่”

พูดถึงตรงนี้ หลวงโป๋ซาขมวดคิ้วเล็กน้อย ผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงตากลอกวาบเหมือนผุดไอ้ความคิดชั่วร้ายขึ้นมา เขาคว้าเอาเข็มหยินหยางแทงใส่ร่างของรองผู้อาวุโสที่สามจนพรุนเป็นร้อยรู

ยังไม่พอ เขายังสับแขนขาทั้งสี่ของรองผู้อาวุโสที่สามขาดกระเด็น

“ยังไม่พอ” แววตาของหลวงโป๋ซาฉายความกระหายเลือดออกมา

จากนั้น เข็มหยินหยางในมือของเขาก็กลายเป็นเหมือนมีดสับกระดูก สับแหลกไม่ยั้งมือ

ผ่านไปหนึ่งนาที

หลวงโป๋ซาก็หยุดลง

พอหยุดมือ ศพของรองผู้อาวุโสที่สามก็ถูกสับแหลกเละเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

หลวงโป๋ซายกมือเท้าคาง มองร่างที่ถูกสับละเอียดของรองผู้อาวุโสที่สามแล้วขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเองว่า “เหมือนยังขาดอะไรไปนิดหน่อย”

ครู่ต่อมา

หลวงโป๋ซาตัดใบหูของรองผู้อาวุโสที่สาม ควักลูกตาทั้งสองออก แล้วก็ตัดลิ้นทิ้ง

“เสร็จเสียที!”

หลวงโป๋ซาตื่นเต้นสุดขีด

เวลานั้น เขาจ้องศพของรองผู้อาวุโสที่สามราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลป์ชั้นครู

“เพอร์เฟ็กต์! สมบูรณ์แบบ!”

“ไอ้เหล่าโต้วซี โชคดีที่แกมาเจอผม ไม่งั้นจะมีใครปั้นแกให้เป็นแบบนี้ได้?”

“น่าเสียดาย ถ้าผมไม่ก้าวขึ้นสู่เส้นทางบำเพ็ญเซียน ป่านนี้ผมคงเป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกไปแล้ว!”

“เพราะเย่ฉางเซิงทั้งนั้น!”

ดวงตาของหลวงโป๋ซาวาวโรจน์ กรรโชกเสียงต่ำว่า “ถ้าไม่ใช่เย่ฉางเซิงฆ่าคนในครอบครัวของผม ป่านนี้ผมอาจหาทางกลับไปยังโลกมนุษย์ได้แล้วด้วยซ้ำ แถมบางทีคงได้กลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวตั้งนานแล้ว”

“เย่ฉางเซิง เจ้าทำลายนครต้องห้าม ฆ่าล้างครอบครัวของผม แค้นนี้ไม่อาจอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน”

“คอยดูเถอะ ผมจะฆ่าแกให้ตาย”

สภาพของหลวงโป๋ซาทั้งคลุ้มคลั่งทั้งเพ้อเสียสติ อยู่ๆ ก็ผุดไอเดียขึ้นมา ใช้เลือดสดของรองผู้อาวุโสที่สามเขียนคำสี่คำลงบนพื้น

“พวกถังเจียมันไร้ค่า!”

พอเขียนเสร็จ หลวงโป๋ซายิ้มเหี้ยม “ไม่เชื่อหรอกว่าถังเจียจะทนได้”

“เย่ฉางเซิง รอวันตายได้เลย!”

พูดจบ หลวงโป๋ซากำลังจะจากไป จู่ๆ สายตาก็สะดุดเข้ากับมือของรองผู้อาวุโสที่สาม

นิ้วชี้ข้างขวาสวมแหวนมิติอยู่

“ในเมื่อไอ้เหล่าโต้วซีคนนี้เป็นผู้อาวุโสของถังเจีย แหวนมิติคงมีของดีซ่อนอยู่ ของฟรีไม่เอาก็โง่สิ”

หลวงโป๋ซารีบถอดแหวนมิติของรองผู้อาวุโสที่สามออกมา แล้วส่งสัมผัสเทพเข้าไปสำรวจ

ทันใดนั้น เขาพบว่าในแหวนมิติมีของวิเศษกองท่วมท้น

อย่างแรกที่สะดุดตาคือกองหินวิญญาณที่ส่องแสงพราวตา ไม่เพียงกองสูงเป็นภูเขา คุณภาพยังสูงลิ่ว อัดแน่นด้วยพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์สุดล้ำ

ถัดมา หลวงโป๋ซายังเห็นของวิเศษทางเวทมนตร์หลายชิ้นที่แผ่อานุภาพน่าเกรงขาม

ในนั้นมีดาบยาวเล่มหนึ่ง ตัวดาบระยับวับวาว เปล่งพลังกระบี่เย็นเฉียบ เห็นชัดว่าเป็นศาสตราศักดิ์สิทธิ์

ยังมีชุดเกราะอีกหนึ่งชุด ฝังอัญมณีหลากชนิด พลังป้องกันสูงลิ่ว ก็เป็นศาสตราศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน

นอกจากนั้น ในแหวนมิติยังมีหยกสื่อสาร และขวดโอสถวิเศษอีกหลายขวด

โอสถวิเศษแต่ละขวดล้ำค่าเกินประเมิน บางขวดฟื้นกำลังได้ฉับพลัน บางขวดเพิ่มพลังบำเพ็ญเพียร และบางขวดช่วยยืดอายุขัย

“เป็นถึงผู้อาวุโสของถังเจีย แต่ไม่มีศาสตราจักรพรรดิ ศาสตราศักดิ์สิทธิ์ชั้นเลิศก็ไม่มี จนซะไม่มีชิ้นดี”

บ่นด่าเสร็จ เขาก็อุทาน “หืม?”

ไม่นาน หลังจากนั้น บรรดาสมาชิกระดับแกนหลักของตระกูลก็กลับมารายงานสถานการณ์

พอฟังจบ ท่านถังชางไห่ก็เดือดดาลจนแทบระเบิด

“เย่ฉางเซิง อีกแล้วเป็นเจ้า!”

แววตาท่านถังชางไห่เย็นวาบ กัดฟันกล่าวว่า “บังอาจนัก ฆ่าลูกชายผมไม่พอ ยังฆ่าน้องชายผมไปสองคนอีก ตกลงเจ้าคิดจะทำอะไร? จะกวาดล้างถังเจียให้สิ้นซากหรือไง!”

“พวกถังเจียมันไร้ค่า? ฮึ ปากดีนัก!”

“เจอศพน้องสามหรือยัง?”

ขณะนั้น สมาชิกตระกูลคนหนึ่งประคองแหวนมิติวงหนึ่งมาถวายอย่างนอบน้อมวางไว้ตรงหน้าท่านถังชางไห่

“หัวหน้าตระกูล ร่างของรองผู้อาวุโสที่สามอยู่ข้างใน ขอได้โปรด…ทำใจอย่าโศกนัก”

ท่านถังชางไห่ส่งสัมผัสเทพกวาดตรวจ ครั้นเห็นภาพในแหวน ร่างทั้งร่างก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไอสังหารอันน่าสะพรึงพวยพุ่งจากกาย ทำเอาคนอื่นๆ ในโถงใหญ่ทรุดลงคุกเข่ากันระนาว

“น้องสาม!”

ท่านถังชางไห่กรีดร้องอย่างคลุ้มคลั่ง แล้วร้องไห้โฮน้ำตานอง “น้องสาม เจ้าตายทรมานถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน!”

ก่อนที่รองผู้อาวุโสที่สามจะออกเดินทาง เขาก็รู้สึกไม่สบายใจคล้ายลางร้ายอยู่แล้ว เหมือนลางบอกว่าไปครานี้คงไม่ได้กลับมาอีก

ไม่คิดเลยว่าจะเป็นจริง

ยิ่งไม่คาดคิดกว่านั้น คนที่ไม่นานมานี้ยังเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ เวลานี้ไม่เพียงกลายเป็นศพเย็นชา ร่างยังถูกสับแหลกเป็นชิ้นๆ หลายร้อยชิ้น

สภาพศพสยดสยองเกินคำบรรยาย

“เย่ฉางเซิง ผมจะฆ่าแกให้ได้”

ท่านถังชางไห่กัดฟันกล่าวจบ เช็ดน้ำตา ถามทุกคนว่า “พวกเจ้ามีแผนการอย่างไรกับเย่ฉางเซิงบ้าง?”

ทุกคนเงียบกริบ ไม่กล้าหายใจแรง

“เดินหน้าตั้งค่าหัวต่อ!”

ท่านถังชางไห่สูดลมหายใจลึก ค่อยๆ เอ่ยว่า “ออกคำสั่งของผม ไม่ว่าใครก็ตาม ขอเพียงจับเย่ฉางเซิงเป็นๆ ส่งมาถึงหน้าผมได้ ผมยอมเอาศาสตราจักรพรรดิตกทอดของถังเจียมาแลก!”