วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2757

เฟิงอู๋เหินก้าวพรวดออกไป ตั้งใจจะท้าสู้เย่ชิว เพื่อลองหยั่งฝีมือดูว่าลึกตื้นแค่ไหน

ทว่าเท้าขวาเพิ่งยกขึ้น เสียงส่งลับของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวดังขึ้นข้างหู

“น้องชาย อย่า!”

เฟิงอู๋เหินหันกลับไป เห็นเฟิงเสี่ยวเสี่ยวมองเขา ดวงตาเจือการวิงวอน

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

เฟิงอู๋เหินส่งเสียงลับว่า “วางใจได้ เขาเป็นเพื่อนเธอ เห็นแก่หน้าของเธอ ผมจะไม่ฆ่าเขาหรอก”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดว่า “ไม่ใช่… เธอเข้าใจฉันผิด ฉันอยากเตือนว่า อย่าไปยุ่งกับเขา เขา…ไม่ใช่คนที่ไปหาเรื่องเล่นๆ ได้นะ”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวไม่รู้ว่าพลังของเย่ชิวแท้จริงแข็งแกร่งแค่ไหน แต่รู้แน่ว่า หากไปโยงเรื่องกับเย่ชิว ผลลัพธ์จะสาหัสแน่นอน

ถังหลี่ กับหรงฮวา…

ก็เป็นตัวอย่างชัดเจน!

“เขาไม่ควรไปยุ่ง? หมายความว่าไง?” เฟิงอู๋เหินหัวเราะเยาะ “หรือว่าเธอคิดว่าผมสู้เขาไม่ได้?”

“พูดเล่นรึไง”

“ประมุขน้อย แกจะไร้ประโยชน์ก็เรื่องของแก แต่ฉันไม่ใช่!”

“อย่าลืมไปสิ ตัวจริงที่เป็นอัจฉริยะของเฟิงเจียคือผม!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวหน้าเคร่งขึ้น พูดอย่างจริงจังว่า “เฟิงอู๋เหิน ฉันสั่งในฐานะประมุขน้อยแห่งเฟิงเจีย ห้ามลงมือ”

สีหน้าของเฟิงอู๋เหินมืดลงในทันที เขาจ้องเฟิงเสี่ยวเสี่ยวเย็นชาอย่างไม่สบอารมณ์

เขาไม่เคยยอมใคร โดยเฉพาะคนที่ในสายตาเขาฝีมือธรรมดาแต่กลับครองตำแหน่งประมุขน้อยอย่างเฟิงเสี่ยวเสี่ยว

“สั่งผมในฐานะประมุขน้อยแห่งเฟิงเจีย?” มุมปากเฟิงอู๋เหินกระตุกยิ้มเย็น พูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน “ฮึ เธอนี่ช่างคิดว่าตัวเองสำคัญจริงๆ”

“ก็แค่เกิดมาถูกที่ถูกทางเท่านั้นเองไม่ใช่หรือไง”

“อย่าลืม เฟิงเจียไม่ได้เป็นของเธอคนเดียว ผมก็เป็นคนในตระกูลเฟิงเหมือนกัน ผมมีสิทธิ์ตัดสินใจการกระทำของตัวเอง”

“ยิ่งไปกว่านั้น หัวหน้าตระกูลยังแทบไม่เคยสั่งผมให้ทำอะไรด้วยซ้ำ แล้วเธอเป็นตัวอะไร?”

สีหน้าของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวหนักขึ้น เขารู้ถึงความดื้อและความหยิ่งของเฟิงอู๋เหิน แต่รู้ดีถึงแนวทางเวลาลงมือของเย่ชิว

“คนไม่แตะต้องผม ผมก็ไม่แตะต้องใคร; แต่ถ้าใครกล้าล้ำเส้นผม ผมจะถอนรากถอนโคน” นี่คือคติประจำตัวของเย่ชิว

ดังนั้นเขาจึงไม่อาจยืนดูเฉยๆ ให้เฟิงอู๋เหินไปหาเรื่องเย่ชิวได้

“น้องชาย ฟังฉันสักครั้งนะ คนคนนี้อย่าไปยุ่งง่ายๆ มิฉะนั้นจะมีปัญหาตามมาไม่รู้จบ ถ้าพลาดขึ้นมา ทั้งเฟิงเจียอาจตกสู่หายนะไร้ทางกู้กลับได้เลยนะคะ” เสียงของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวแฝงคำขอร้อง

“หายนะไร้ทางกู้กลับ? ฮึ ผมนี่อยากรู้เหมือนกัน ว่าหมอนี่มีดีอะไร ถึงจะทำให้เฟิงอู๋เหินอย่างผมตกสู่หายนะไม่มีวันฟื้นได้” น้ำเสียงเฟิงอู๋เหินต่ำแน่น ดวงตาเปล่งประกายแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเห็นท่าแล้ว ใจหล่นวูบ

เขารู้ดีว่า เมื่อเฟิงอู๋เหินตัดสินใจแล้ว แทบเปลี่ยนใจไม่ได้

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองเย่ชิวที่ยืนอยู่กลางอากาศ ส่ายหัวเบาๆ แล้วลอบส่งเสียงลับถึงเฟิงอู๋เหินว่า “อย่าไปหาเรื่องเขา เพราะเขาคือเย่ฉางเซิง!”

“เย่ฉางเซิงคนไหน?” เฟิงอู๋เหินยังไม่ทันเข้าใจ

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวบอก “ก็คนนั้นแหละ ที่ถังเจียออกประกาศจับโดยตั้งศาสตราจักรพรรดิเป็นรางวัล”

พอได้ยิน เฟิงอู๋เหินถึงกับสายตาชะงักวูบด้วยความตะลึง

เย่ฉางเซิง ผู้ถูกถังเจียประกาศรางวัลจับกุมด้วยศาสตราจักรพรรดิ—ชื่อนี้ดังสนั่นไม่เพียงในเฟิงเจีย แต่ทั่วทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ไม่มีใครไม่รู้จัก

เขาไม่คาดคิดเลยว่า ไอ้หนุ่มตรงหน้าที่กล้าท้าเขากับถังซาน จะเป็นเย่ฉางเซิงในตำนานคนนั้น

“เขา…เขาคือเย่ฉางเซิง?” น้ำเสียงเฟิงอู๋เหินสั่นเล็กน้อย เขาจ้องเย่ชิวอย่างไม่อยากเชื่อ ราวจะมองทะลุทุกอย่างของเย่ชิว

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าหนักๆ ส่งเสียงลับว่า “ใช่ ไม่ผิดตัว”

“น้องชาย ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงห้ามเธอไปยุ่งกับเขา?”

“คนคนนี้แทบจะเป็นเจ้ายมบาลเดินดิน ใครไปหาเรื่องเขาไม่เคยมีจุดจบที่ดี”

“ถังหลี่ถูกเขาฆ่า หรงฮวากับหรงห่าวก็ล้มตายด้วยน้ำมือเขาเหมือนกัน หากตั้งตนเป็นศัตรูกับเขา ผลลัพธ์เลวร้ายเกินคาดคิด”

แล้วอีกอย่าง พูดให้มันเคลียร์หน่อยได้ไหมวะ กูไม่สนใจผู้ชาย

บนพื้น พวกจางเหมยเจินเหรินก็อึ้งไปเหมือนกัน

“เฟิงเสี่ยวเสี่ยว น้องชายของเธอกำลังเล่นอะไรอยู่เนี่ย?”

“ทำไมเขาถึงบอกว่าหัวหน้าเป็นลูกน้องของเขา?”

“เธอพอรู้เรื่องไหม?”

หารู้ไม่ว่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวเองก็งงไม่ต่างกัน แถมยังมึนงงมากกว่าพวกจางเหมยเจินเหรินเสียอีก

“ฉันบอกตัวตนของเย่ฉางเซิงไปหมดแล้ว ทำไมน้องชายยังจะมายุ่ง? แถมยังพูดว่าเย่ฉางเซิงเป็นลูกน้องของเขา? ในหัวเขาคิดอะไรอยู่กันแน่?”

ในขณะที่ทุกคนกำลังงงอยู่ เฟิงอู๋เหินก็เอ่ยขึ้น

เฟิงอู๋เหินมองเย่ชิวแล้วพูดว่า “เมื่อครู่ตอนแกปะทะกับถังซาน ผมสังเกตอยู่ พบว่าแกใช้ได้”

“ดังนั้น ผมตัดสินใจ รับแกเป็นคนรับใช้”

“ตั้งแต่นี้ไป แกคือคนของข้า วันข้างหน้าเมื่อผมบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ไร้ผู้ต้านทั่วหล้า จะอนุญาตให้แกตั้งสำนักของตัวเอง รุ่งโรจน์ยิ่งใหญ่ไปชั่วกาลนาน”

ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตกอีกรอบ

ที่แท้ ทั้งเรื่องก็เพราะเฟิงอู๋เหินอยากรับเย่ชิวเป็นคนรับใช้

เย่ชิวพูดกับเฟิงอู๋เหินว่า “นายอยากให้ผมเป็นคนรับใช้ของนาย แต่ได้ถามความเห็นของผมเองหรือยัง?”

“ความเห็นของนายไม่สำคัญ ยังไงผมก็ตัดสินใจแล้ว” น้ำเสียงของเฟิงอู๋เหินกร่างและไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง เขาก้มมองเย่ชิวลงมาเหมือนกำลังประทานคุณใหญ่หลวง

จางเหมยเจินเหรินส่ายหัวพูดว่า “ไอ้หนุ่มนี่ช่างกร่างจริง! ไม่ดูตัวเองบ้างว่าเป็นแค่ไหน กล้าดียังไงมาจะรับไอ้หนูเป็นคนรับใช้ ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”

“ดูท่า ไอ้หนูไม่มีวันอ่อนข้อให้มันแน่”

และก็จริงดังว่า

เห็นเย่ชิวทำหน้าถมึงทึงขึ้นทันที จ้องเฟิงอู๋เหินแล้วด่า “แกเป็นตัวอะไร ถึงจะมีหน้ามารับผมเป็นคนรับใช้?”