เข้าสู่ระบบผ่าน

วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2778

อู๋ฮวาไม่ได้ท้อแท้จากความพ่ายแพ้ติดๆ กัน ตรงกันข้าม แววตาของเขากลับลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

ผมไม่เชื่อหรอก แค่คาถาป้องกันชั้นเดียวจะมาขวางผมได้

อู๋ฮวาพูดจบก็ประนมมือ พึมพำพระนามพุทธะว่า “อมิตาภะ!”

ฉับพลัน แสงทองคำบนร่างยิ่งทวีความเข้ม ทำให้อู๋ฮวาดูราวกับเป็นพระพุทธเจ้าองค์หนึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น ศีรษะโล้นของเขายิ่งสว่างจ้า ดั่งดวงอาทิตย์ดวงหนึ่ง

วิชาหัวเหล็กแห่งพุทธะ!

อู๋ฮวาตวาดลั่น ร่างทั้งร่างพุ่งทะยานราวเสาเหล็กผุดจากพื้น กระโจนชนใส่ยอดเขาอย่างดุดัน

ตึง!

หัวของอู๋ฮวายังไม่ทันแตะยอดเขา ก็เหมือนชนเข้ากับกำแพงเหล็ก เสียงดังสนั่น

ชั่ววินาทีถัดมา เขาถูกแรงสะท้อนกระแทกกระเด็นกลับมา

ถอยกรูดๆ——

อู๋ฮวาถอยหลังติดๆ กันกว่าสิบก้าวกว่าจะทรงตัวได้ รู้สึกว่าหัวระบมแทบแตก

แข็งชะมัด!

อู๋ฮวาถึงกับอึ้งไป

ต้องรู้ไว้ว่า ตอนนี้เขาอยู่ในขอบเขตจอมราชันเซียนขั้นสูงสุด ร่างกายแข็งแกร่งถึงขีดสุด บวกกับใช้วิชาหัวเหล็กแห่งพุทธะ สามารถพุ่งชนจนคนระดับเดียวกันตายได้อย่างง่ายดาย แต่คาดไม่ถึงว่า กลับฝ่าม่านพลังนั้นไม่เข้า

ตกลงไอ้เวรตะไลตัวไหนกัน ว่างนักหรือไง ถึงได้มาลงคาถาป้องกันไว้ตรงนี้?

ฮึ อย่าหวังจะหยุดผม

ต้นไม้แห่งชีวิตต้องเป็นของผมเท่านั้น

ในเมื่อบุกทะลวงตรงๆ ไม่ได้ ก็ใช้ไหวพริบแทน อู๋ฮวาคิดได้ดังนั้น จึงเริ่มเพ่งพิจารณาสภาพรอบๆ พยายามหา “ช่องโหว่” ของคาถาป้องกันนี้

เขาเดินวนรอบภูเขาลูกนั้นหลายรอบ ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน ค่อยๆ ก็พบเค้าลางบางอย่าง

ที่แท้ คาถาป้องกันไม่ได้ตั้งอยู่โดดๆ แต่มันหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับภูเขาทั้งลูก

อู๋ฮวาฉุกคิดได้ทันที

พูดอีกอย่างคือ เว้นเสียแต่ว่าจะทำลายภูเขาลูกนี้ทั้งลูก มิฉะนั้น คาถาป้องกันจะดำรงอยู่ตลอดไป

แต่คนที่ลงคาถาป้องกันเอาไว้นี่ เห็นชัดว่าเป็นยอดฝีมือระดับสุดยอด ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของผมตอนนี้ ยังทำลายภูเขาลูกนี้ไม่ได้

ดูท่าจะอยากได้ต้นไม้แห่งชีวิต ไม่ง่ายแน่!

อู๋ฮวาขมวดคิ้วครุ่นคิด

เวลาผ่านไปทีละวินาที อู๋ฮวาลองแล้วลองเล่า ก็ยังไร้ผล

หรือจะยอมแพ้ดี?

ความคิดจะถอดใจผุดขึ้นมาในอก จากนั้นเขาเงยหน้ามองต้นไม้แห่งชีวิต แล้วในดวงตาก็ฉายแววแน่วแน่อีกครั้ง

ของวิเศษอยู่ตรงหน้า ถ้าไม่คว้า ก็เท่ากับยกให้คนอื่นไปไม่ใช่หรือ?

ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่อดีต คนที่ทำเรื่องยิ่งใหญ่สำเร็จ มีคนไหนบ้างที่จิตใจไม่แข็งแกร่ง?

ถ้าแค่อุปสรรคเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ผมยังเอาชนะไม่ได้ แล้วอนาคตจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ จะไปครองยุคสมัยหนึ่งได้อย่างไร?

ผมต้องหาทางให้ได้!

อู๋ฮวาให้กำลังใจตัวเองในใจ เขาลองอยู่ครึ่งชั่วยาม ก็ยังหาแนวทางทะลวงคาถาป้องกันไม่เจอ

ทุกครั้ง เขาถูกแรงสะท้อนกระแทกจนกระเด็นกลับมา ไม่มีทางฝ่าม่านพลังนั้นไปได้

จะทำยังไงถึงจะสำเร็จ?

อู๋ฮวาร้อนใจจนกระสับกระส่ายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็สงบลง มองต้นไม้แห่งชีวิตที่ยอดเขา พลางพูดว่า หรือว่าผมไม่มีบุญสัมพันธ์กับเจ้าเลย?

ผมไม่ยอมรับชะตาง่ายๆ หรอก!

ลองอีกครั้ง ถ้ายังไม่สำเร็จ งั้นค่อยฆ่าเย่ฉางเซิงให้เสร็จ แล้วค่อยกลับมาลองเรื่อยๆ

พูดจบ อู๋ฮวาก็เก็บพลังชี่ แสงทองคำทั่วร่างดับวูบ ในพริบตา เขากลายเป็นสามเณรน้อยธรรมดาคนหนึ่ง

ขอพระพุทธองค์คุ้มครอง

ทีละน้อย ฝีเท้าของอู๋ฮวาช้าลง หลังเริ่มโก่งงอ

ต้นไม้แห่งชีวิต ผมต้องได้เจ้า!

อู๋ฮวาสาบานเงียบๆ ในใจ

เขาสูดลมหายใจลึก ยกเท้าขึ้นอีก แม้แต่ละก้าวจะหนักราวแบกภาระมหาศาล แต่เขาก็ไม่ถอย

เหงื่อพรั่งพรูดั่งฝน

จีวรบนร่างอู๋ฮวาเปียกโชกไปหมด

เป็นระยะ เขาจะชำเลืองมองยอดเขา ราวกับว่าต้นไม้แห่งชีวิตกำลังกวักมือเรียก มอบพลังให้เขาไม่รู้สิ้นสุด

เวลาคืบคลานไป อู๋ฮวาไต่ขึ้นมาถึงกึ่งกลางของบันไดสวรรค์แล้ว แต่แรงกายก็ใกล้ถึงขีดจำกัด

สองขาหนักราวกับถูกเทตะกั่ว ทุกครั้งที่ยกเท้าต้องออกแรงมหาศาล

ผมหยุดตรงนี้ไม่ได้!

เขารู้ดีว่าการกัดฟันยืนหยัด ณ ตอนนี้ จะชี้ชะตาความสำเร็จในอนาคตของเขา

เขายกเท้าขึ้นอีกครั้ง ไต่ขึ้นไปทีละก้าว แม้ความเร็วจะช้าราวหอยทาก แต่ความมุ่งมั่นของเขาไม่เคยไหวเอนแม้แต่น้อย

แรงกดทับบนร่างอู๋ฮวาหนักขึ้นๆ เขาเริ่มหมุนเวียนพลังชี่ ใช้วิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะต่างๆ รับมือ แต่ผลแทบไม่เกิด

เขาเดินไปเหมือนแบกภูเขาทั้งลูกไว้บนหลัง

ขณะอู๋ฮวาทุ่มสมาธิทั้งหมด ไต่ขึ้นเขาด้วยความยากลำบากนั้นเอง ห่างออกไปพันเมตร บนต้นไม้ใหญ่เก่าแก่ต้นหนึ่ง มีหกคู่ตากำลังจ้องเขาอยู่เงียบๆ

นั่นก็คือพวกเย่ชิวกับพวกพ้อง

หลังจากรับเฟิงอู๋เหินกับเฟิงเสี่ยวเสี่ยวมาเป็นพวก พวกเขาก็เจอการไล่ล่าหลายระลอกจากถังเจียและฮวงจินเจียจู๋ จากนั้นภายใต้การนำทางของเฟิงเสี่ยวเสี่ยว พวกเขาก็เข้าสู่เทือกเขาที่ถูกหมอกหลากสีปกคลุม

ไม่คาดคิด เข้าไปได้ไม่นานก็เจออู๋ฮวา

ตอนนั้นอู๋ฮวากำลังไต่ขึ้นเขา พวกเขาไม่ทำให้ศัตรูไหวตัว แต่แอบซุ่มบนต้นไม้ใหญ่ คอยจับตาดูการกระทำของอู๋ฮวา

จางเหมยเจินเหรินเอ่ยว่า ‘ไม่นึกเลยว่าอู๋ฮวาจะดวงแข็ง ยังไม่ตาย ไอ้ลูกหมา เอาไงดี ลงมือส่งมันไปพบพระพุทธเจ้าตอนนี้เลยไหม?’

ประวัติการอ่าน

No history.

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: วิสารทแพทย์เทวัญ