วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2804

การต่อสู้ยิ่งทวีความดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ

ผู้คนรอบข้างสีหน้าล้วนเปลี่ยนไป

เย่ชิวเคยปะมือกับอู๋ฮวามาแล้ว พลังของอู๋ฮวาจึงอยู่ในคาดหมายของเขา ทว่าไม่คิดเลยว่าเป่ยหมิงหวังก็แข็งแกร่งถึงเพียงนี้

“สมแล้วที่เป็นหนึ่งในห้าสุดยอดอัจฉริยะแห่งเขตต้องห้ามชีวิต พลังไม่อาจมองข้ามได้”

เย่ชิวแอบหัวเราะในใจต่อ “มีคู่ต่อสู้โหดขนาดนี้ อู๋ฮวาคงได้ลำบากแย่”

ส่วนสมาชิกเป่ยหมิงเจียแต่ละคนถึงกับยืนอึ้งงันอยู่กับที่

“เป็นไปได้ยังไง?” ต้าซิ่งคนหนึ่งที่เมื่อครู่ยังเชิดหน้าด้วยความหยิ่งทะนง ในสายตาเขา พอคุณชายลงมือ อู๋ฮวาต้องตายสถานเดียวแน่

แต่ตอนนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับแข็งค้าง

เขาไม่คิดเลยว่าแม้แต่คุณชายก็ยังจัดการอู๋ฮวาไม่ได้

“มิน่าล่ะ ไอ้พระนั่นถึงฆ่าคุณหนูใหญ่แห่งฮวงจินเจียจู๋ได้ ฝีมือไม่เบาจริง ๆ” สมาชิกเป่ยหมิงเจียคนนั้นคิดในใจ

ครืน ๆ ๆ —

เป่ยหมิงหวังกับอู๋ฮวายิ่งสู้ยิ่งดุ หมัดทั้งสองปะทะกันไม่หยุด ราวกับดาวสองดวงพุ่งชนกัน

พลังมหาศาลระเบิดกระจาย ก่อเป็นคลื่นพิโรธซัดโหมราวพายุสีดำ กวาดล้างไปทั่วทั้งลานในพริบตา

แม้แต่พื้นดินยังสั่นสะเทือนไม่หยุด เกิดรอยแยกมหึมานับไม่ถ้วนแผ่กระจายออกไป ไกลหลายร้อยจ้างในชั่วพริบตา

ผ่านไปครู่หนึ่ง

“ตายซะ!” อู๋ฮวาโพล่งคำรามขึ้นทันใด แสงพุทธะเจิดจ้าพุ่งออกจากร่างพร้อมกับหมัดที่เขาฟาดออกไป แสงนั้นกลับกลายเป็นเสืออสูรตัวหนึ่ง พุ่งทะยานจากกลางอากาศเข้าจู่โจมเป่ยหมิงหวัง

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

“กรรร!”

เสียงคำรามของเสือดังสะท้านฟ้า ดุจสายฟ้าฟาดระเบิดกึกก้อง น่าเกรงขามจนขนลุก

“นั่นคือหมัดปราบปีศาจกำราบพยัคฆ์ ได้ยินมาว่าเป็นหนึ่งในสุดยอดเคล็ดวิชาของวัดต้าหลยิน อานุภาพเหนือกว่าวิชาหมัดทั่วไปหลายเท่า”

จางเหมยเจินเหรินจำกระบวนท่านี้ของอู๋ฮวาได้ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย

หลินต้าหนiaoเอ่ยว่า “ไอ้อู๋ฮวานี่เป็นบุตรแห่งพระพุทธของวัดต้าหลยิน อาจารย์ของมันก็ยังเป็นพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน มันครอบครองวิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะที่ทรงพลังอยู่มาก ศึกครั้งนี้ เป่ยหมิงหวังคนนั้นเกรงว่าคงรอดยาก”

“ยังไม่แน่” เฟิงอู๋เหินว่า “คนรุ่นเยาว์ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต นอกจากหรงอี้กับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แล้ว ไม่มีใครสู้เป่ยหมิงหวังได้หรอก”

“อู๋ฮวาจะอยากชนะเป่ยหมิงหวังน่ะ ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”

“ถ้าซวยหน่อย สุดท้ายอาจได้เจ็บหนักทั้งคู่”

จางเหมยเจินเหรินพึมพำเบา ๆ ว่า “เจ็บทั้งคู่ยิ่งดี แบบนั้นเจ้าเด็กกระต่ายน้อยจะได้ส่งพวกมันไปลงทางเดียวกัน”

ขณะที่พวกเขากระซิบคุยกันอยู่นั้นเอง เป่ยหมิงหวังก็ลงมือแล้ว

เผชิญหน้ากับหมัดปราบปีศาจกำราบพยัคฆ์ของอู๋ฮวา เป่ยหมิงหวังก็ไม่กล้าประมาท เขาหมุนเวียนหมัดผีอเวจีขึ้นถึงขีดสุด ทันทีที่พลังมหาศาลระเบิดออกมาก็ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง เสียงโหยหวนของภูตผีดังระงม ทำให้บรรยากาศมืดมนสยดสยอง

“ตูม!”

หมัดทั้งสองปะทะกัน

ภาพที่ทำให้ทุกคนตะลึงก็ปรากฏขึ้น

หมัดปราบปีศาจกำราบพยัคฆ์ของอู๋ฮวากลับถูกเป่ยหมิงหวังสวนหมัดตรงเข้าใส่แตกกระจุย แรงปะทะอันรุนแรงสั่นสะเทือนจนร่างอู๋ฮวาถอยกรูดไปหลายสิบจ้าง กว่าจะทรงตัวอยู่ได้

ชั่วพริบตา ผู้คนทั้งหมดในที่นั้นล้วนเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

“เป่ยหมิงหวังนี่พลังร้ายกาจจนช็อกเลย!”

“สู้กับอู๋ฮวายังยังกดข่มได้ แบบนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ!”

“ถ้าคนคนนี้เติบโตไปได้อย่างราบรื่น อนาคตต้องกลายเป็นผู้แข็งแกร่งไร้ผู้ต้านแน่!”

ขณะที่ม่อเทียนจีกับพวกยังตะลึงอยู่ จางเหมยเจินเหรินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เป่ยหมิงหวังอายุยังน้อยกลับมีพลังการต่อสู้ขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าพรสวรรค์ไม่ธรรมดา แม้แต่ตอนที่ข้าอยู่ในช่วงพีค ยังพอเฉือนชนะเขาได้แค่ฉิวเฉียดเท่านั้น”

หลินต้าหนiao：“……”

ม่อเทียนจี：“……”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยว：“……”

เฟิงอู๋เหิน：“……”

ราวกับพระพุทธเจ้าเสด็จอวตาร หมื่นนิ้วผนึกจู่โจมพร้อมกัน

ทันใดนั้น แสงทองคำสาดส่องจ้า กระแสพลังทะลักท่วมเกรียวกราว เค้นเป็นลมปราณหนักหน่วงระลอกแล้วระลอกเล่า พุ่งเข้าหาเป่ยหมิงหวังดุจดาบนับแสนแปดพันเล่ม

สีหน้าของเป่ยหมิงหวังเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารับรู้ถึงแรงกดดันที่ไม่เคยมีมาก่อน พลังของอู๋ฮวาตรงหน้ารุนแรงจนเริ่มคุกคามเขาแล้ว

สิ่งนี้ทำให้เป่ยหมิงหวังทั้งขมขื่นทั้งโกรธเคืองอยู่ในใจ

เขาเป่ยหมิงหวังเป็นใครกัน?

เขาคือหนึ่งในห้าสุดยอดอัจฉริยะแห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต เป็นคุณชายแห่งเป่ยหมิงเจีย!

ยังเป็นอัจฉริยะไร้เทียมทานที่ทั่วทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิตยอมรับ!

สถานะและพื้นเพอันโด่งดังเช่นนี้หล่อหลอมให้เป่ยหมิงหวังหยิ่งผยอง เขาไม่มีวันยอมให้ตนเองแพ้ให้กับผู้บุกรุกจากภายนอกตรงหน้าคนนี้เด็ดขาด

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้บุกรุกคนนี้ยังเป็นคนที่สังหารหรงฮวาอีกด้วย

“สู้!”

ท่ามกลางโทสะ เป่ยหมิงหวังตะโกนลั่น ร่างทั้งร่างปะทุหมอกดำเชี่ยวกรากออกมา

ทันใดนั้นรอบกายเป่ยหมิงหวังก็ปรากฏหมอกดำสนิทราวหมึกหนาทึบห่อหุ้มเขาไว้แน่นหนา ก่อนจะแผ่กระจายอย่างรวดเร็วไปทางอู๋ฮวา

เมื่ออู๋ฮวาถูกหมอกดำเหล่านั้นโอบคลุม ก็รู้สึกได้ว่าร่างกายหนักอึ้งขึ้นทันที ราวกับถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นพันรัดไว้ แม้แต่การเคลื่อนไหวยังเชื่องช้าลง

“นี่มันวิชาอะไร?”

อู๋ฮวารู้สึกตะลึงอยู่ในใจ

เขารู้สึกได้ลาง ๆ ว่าวิชาของเป่ยหมิงหวังยังฝึกไม่ถึงขอบเขตสมบูรณ์ หากสมบูรณ์เมื่อไร อานุภาพคงน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านี้หลายเท่า

เฟิงอู๋เหินเอ่ยกับทุกคนว่า “เป่ยหมิงหวังกำลังใช้วิชาเทพเหนือเป่ยมิ่ง!”

“วิชาเทพเหนือเป่ยมิ่งคือเคล็ดวิชาที่ร้ายกาจที่สุดของเป่ยหมิงเจีย สมัยก่อนเคยมีคนในตระกูลอาศัยวิชานี้ฝ่าทะลุไปถึงขอบเขต quasi-จักรพรรดิได้!”

“เป่ยหมิงหวังยังฝึกวิชาลึกลับนี้ไม่ถึงขอบเขตสมบูรณ์ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ อู๋ฮวาต้องตายแน่นอน…”

“ได้เวลาแล้ว” เย่ชิวไม่รอให้เฟิงอู๋เหินพูดจบ ก็รีบเรียกทุกคนทันที “ไป!”