วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2809

“จะไปแล้วเหรอ?”

อู๋ฮวาถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ

เขาไม่คิดเลยว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะเลือกเดินจากไปตอนนี้ พอเธอหันหลังไปเท่านั้น ความมั่นใจของเขาก็กลับคืนมาในทันที

ตราบใดเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่อยู่ที่นี่ เขาก็มั่นใจว่าตัวเองจัดการเป่ยหมิงหวังได้แน่

ในดวงตาของเป่ยหมิงหวังเต็มไปด้วยความอ่อนโยน สายตาจ้องมองเงาร่างของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ที่ค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งแผ่นหลังของนางหายลับไปจากลานสายตา เขาถึงยอมละสายตากลับมา

ทันทีที่ละสายตา แววตาของเขาก็เย็นเยียบขึ้นมาทันใด แหลมคมราวกับน้ำแข็งแหลมแทง

เขาหันกลับมาประจันหน้าอู๋ฮวา พลังชี่ทั่วร่างพลุ่งพล่าน เสื้อผ้าโบกสะบัดทั้งที่ไม่มีลม พลังอำนาจที่น่าหวาดกลัวพลันพุ่งทะลักออกมาโดยอัตโนมัติ

“อู๋ฮวา วันนี้คือวันตายของแก” น้ำเสียงของเป่ยหมิงหวังทุ้มต่ำ แต่ละคำหนักหน่วงราวกับกดทับลงมาด้วยภูเขาหนักพันชั่ง

“จะฆ่าผมให้ได้ ไม่ง่ายหรอกนะ” อู๋ฮวาแค่นหัวเราะเย็น ก่อนพูดต่อว่า “เป่ยหมิงหวัง นอกจากให้ผู้หญิงคอยหนุนหลัง แกมีฝีมืออะไรอีก?”

“ผมไม่เคยพึ่งพาใครทั้งนั้น” เป่ยหมิงหวังเอ่ยเสียงเรียบ “วันนี้ผมจะใช้ฝีมือตัวเองฆ่าแกให้ดับดิ้น”

สิ้นคำ ร่างของเป่ยหมิงหวังแวบวูบ ราวกับภูตผี พุ่งพรวดเข้าใส่อู๋ฮวา

ในขณะเดียวกัน ในมือของเขาก็มีดาบยาวสีเขียวเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นมาฉับพลัน แสงกระบี่สว่างจ้า ปลายดาบพุ่งตรงเข้าหาหัวใจของอู๋ฮวา

อู๋ฮวาเห็นดังนั้นไม่กล้าประมาท เขารีบเบี่ยงกายหลบ พร้อมฟาดฝ่ามือสวนออกไป

“เคร้ง!”

ลมฝ่ามือกับพลังกระบี่ปะทะกันกลางอากาศ เสียงดังสนั่นเสียดแก้วหูราวโลหะกระแทกกัน

ทั้งสองกลับเข้าประจันหน้ากันอีกครั้ง

กระบี่วิชาของเป่ยหมิงหวังดุดันรุนแรง ทุกกระบวนท่าล้วนพุ่งเข้าจุดตาย ขณะที่วิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะของอู๋ฮวาก็โผล่มาไม่ขาดสาย อานุภาพร้ายกาจไม่แพ้กัน

ทั้งสองรุกรับใส่กัน ดวลกันอย่างดุเดือดถึงขีดสุด

“ดูท่าจะอยากเอามันให้ตาย คงต้องใช้กระบวนท่านั้นแล้ว” อู๋ฮวาคิดในใจ มือข้างหนึ่งร่ายอาคมอย่างรวดเร็วอยู่ตรงหน้า

ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ

“แสงพุทธส่องสว่างทั่วหล้า หมื่นธรรมะรวมเป็นหนึ่ง!”

อู๋ฮวาตะโกนลั่น

ทันใดนั้น แสงพุทธะเจิดจ้าสายหนึ่งก็พุ่งระเบิดออกมาจากภายในกายของเขา เพียงพริบตาก็ส่องสว่างไปทั่วทั้งสนามรบ

“อีกแล้วงั้นเหรอ!” สีหน้าของเป่ยหมิงหวังมืดครึ้มลง

ก่อนหน้านี้อู๋ฮวาก็ใช้กระบวนท่านี้เองทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส

“เสียทีไปแล้วครั้งหนึ่ง ผมจะโง่ให้หลอกซ้ำได้ยังไงกัน” เป่ยหมิงหวังคำรามต่ำ “เกราะศึกเป่ยหมิง!”

พร้อมกับเสียงคำรามต่ำของเป่ยหมิงหวัง รอบกายเขาก็พลันมีหมอกสีดำก่อตัวโหมกระหน่ำ หมอกดำหมุนวนปกคลุม ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นชุดเกราะศึกที่เปล่งแสงเยียบเย็น ค่อย ๆ ก่อรูปห่อหุ้มร่างเขาไว้แน่นหนา

บนเกราะศึกนั้นสลักอักขระเวทมนตร์อันซับซ้อนนับไม่ถ้วน แต่ละอักขระราวกับอัดแน่นด้วยพลังลี้ลับ ทำให้ลมหายใจของเป่ยหมิงหวังทะยานสูงขึ้นไปอีกขั้นในพริบตา

เสียงของเป่ยหมิงหวังลอดออกมาจากในเกราะศึก เต็มไปด้วยความดูแคลน “อู๋ฮวา กระบวนท่านี้ของแกใช้กับผมไม่ได้อีกแล้ว แกยังเหลืออะไรให้เล่นอีก?”

แม่งเอ๊ย!

อู๋ฮวาสบถในใจ เขาไม่คิดเลยว่าเป่ยหมิงหวังจะยังซ่อนวิธีป้องกันตัวที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ไว้

แม้แสงพุทธส่องสว่างทั่วหล้าของเขาจะรุนแรงเพียงใด แต่เมื่อบนตัวเป่ยหมิงหวังสวมเกราะศึกทรงอานุภาพอยู่แล้ว อิทธิฤทธิ์ของกระบวนท่านั้นย่อมถูกตัดทอนลงอย่างหนัก

“หึ แค่เกราะศึกกระจอก ๆ จะทำอะไรผมได้”

อู๋ฮวาแค่นเสียงฮึอีกครั้ง ประสานฝ่ามือทั้งสองเข้าหากัน เร่งกระตุ้นพลังพุทธะภายในกายขึ้นอีกระลอก

ชั่วพริบตา แสงพุทธะบนร่างเขายิ่งสว่างเจิดจ้า ราวกับจะกลืนเอาฟ้าดินทั้งผืนเข้าไปในแสงนั้น

“ดอกบัวทองคำพิโรธแห่งพุทธ บาน!”

พร้อมกับเสียงตะโกนอันกึกก้องแสบแก้วหู เบื้องหน้าอู๋ฮวาก็พลันแย้มบานออกด้วยดอกบัววิเศษสีทองขนาดมหึมา

ดอกบัววิเศษหมุนคว้างด้วยความเร็ว ปล่อยแสงสีทองนับไม่ถ้วนพุ่งกระจายออกไป แต่ละสายล้วนแฝงพลังทำลายล้างกวาดใส่เป่ยหมิงหวังอย่างบ้าคลั่ง

เป่ยหมิงหวังฮึดฮัดเย็นชา ไม่ถอยกลับแต่กลับพุ่งสวนเข้าไป เขาสวมเกราะศึกอยู่เต็มยศ เหวี่ยงดาบยาวสีเขียวในมือฟันออกไป

ชั่วพริบตา แสงกระบี่พุ่งโลดดั่งมังกร!

ภายในเสี้ยวตา พลังกระบี่ปะทะเข้ากับสายแสงสีทองเหล่านั้น เสียงดังสนั่นราวสายฟ้าฟาดสะเทือน ห้วงฟ้าดินทั้งมวลพลันสั่นไหว

ขณะที่การต่อสู้กำลังเข้าช่วงดุเดือดสุดขีด จู่ ๆ เงาร่างของอู๋ฮวาก็หายวับไปจากที่เดิม

“หืม?”

เป่ยหมิงหวังยกคิ้วขึ้น “มาอีก!”

ก่อนหน้านี้ตอนเขาดวลกับอู๋ฮวา อู๋ฮวาใช้กระบวนท่า หมื่นธรรมะรวมเป็นหนึ่ง ฟาดใส่จนเขากระเด็นกระอักเลือด จากนั้นร่างก็หายวับไป แล้วโผล่มาอยู่ตรงหน้าของเขาอย่างลี้ลับจนตั้งตัวไม่ทัน

เขาไม่คิดเลยว่าอู๋ฮวาจะใช้กระบวนท่านี้ซ้ำอีก

“ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าแกมั่นใจในพลังตัวเองเกินไป หรือว่าไม่เห็นผมอยู่ในสายตากันแน่”

“ผมน่ะคือทายาทสายตรงของเป่ยหมิงเจีย อนาคตต้องบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ จะสะดุดล้มที่จุดเดิมสองครั้งได้ยังไงกัน?”

“ในเมื่อแกยังกล้าใช้กระบวนท่านี้อีก งั้นผมจะให้ของขวัญแกรอบหนึ่งแล้วกัน” เป่ยหมิงหวังคิดได้ดังนั้น ก็สะบัดดาบร่ายกระบี่วิชาออกมากระบวนท่าหนึ่ง

กระบวนท่ากระบี่วิชานี้ เหนือกว่าทุกกระบวนท่าที่เขาเคยใช้มาก่อน อานุภาพรุนแรงจนเกินจะจินตนาการ

เพียงเห็นแสงกระบี่วาบผ่าน ก็ราวกับฟ้าดินถูกผ่าพลันออกเป็นสองส่วน

อู๋ฮวาเพิ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของเป่ยหมิงหวัง ก็เห็นแสงกระบี่พุ่งฟันเข้ามาตรงหน้า เขาถึงกับหน้าถอดสี

เขารีบเบี่ยงกายหลบ ทว่าท้ายที่สุดก็ยังช้ากว่าไปก้าวหนึ่ง แสงกระบี่เฉือนผ่านหัวไหล่ ฟันแขนขวาของเขาขาดสะบั้น

“พรวด!”

เลือดสดสาดกระเซ็น

อู๋ฮวารีบถอยกรูดไปไกลนับร้อยเมตร

บริเวณบาดแผลของเขาถูกแสงพุทธะห่อหุ้ม แขนขวาเร่งงอกใหม่อย่างรวดเร็ว อู๋ฮวามองเป่ยหมิงหวังอย่างตะลึงงันแล้วเอ่ยถามว่า “กระบวนท่าเมื่อกี้ นั่นคือไพ่ตายของแกเหรอ?”

“ใช่แล้ว” เป่ยหมิงหวังตอบ “ต่อให้แกมีวิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะกี่กระบวนท่า ก็ไม่อาจต้านไพ่ตายของผมได้”

อวดดีเกินไปแล้ว!

“ทำเหมือนคนอื่นไม่มีไพ่ตายกันงั้นแหละ” อู๋ฮวาหัวเราะเหี้ยม เปิดแหวนมิติออก

วินาทีถัดมา เงาร่างคนผู้หนึ่งก็พุ่งทะลักออกมาจากในแหวน