วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2810

หัวใจของเป่ยหมิงหวังสะท้านวาบ

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าในแหวนมิติของอู๋ฮวาจะมีคนซ่อนอยู่

โคตรเจ้าเล่ห์ฉิบหาย

แต่ในวินาทีถัดมา แววตาของเขากลับฉายแววฉงน

เพราะคนที่บินออกมาจากแหวนมิติของอู๋ฮวานั้น ไม่ใช่แค่เป็นพระ แต่มองยังไงก็เป็นพระผู้วายชนม์

ดวงตาปิดสนิท ใบหน้าซีดขาว

ทั่วทั้งร่างไร้ซึ่งเค้าลางความมีชีวิตแม้แต่น้อย

เป่ยหมิงหวังพลันยกความระแวดระวังในใจให้สูงขึ้น

“เวลาแบบนี้ อู๋ฮวาไม่มีทางเอาศพออกมาดื้อ ๆ แน่ ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล”

ตึง!

ในจังหวะนั้นเอง เงาร่างอีกคนหนึ่งก็พุ่งออกมาจากแหวนมิติของอู๋ฮวา

ก็ยังเป็นพระผู้วายชนม์อีกองค์หนึ่ง

“ฟิ้ว!”

ถัดมา พระผู้วายชนม์องค์ที่สามก็พุ่งออกมาจากแหวนมิติของอู๋ฮวา

พระผู้วายชนม์ทั้งสามองค์ นอนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่บนพื้นข้าง ๆ อู๋ฮวา

เป่ยหมิงหวังเห็นภาพนี้แล้วก็อดเยาะเย้ยออกมาไม่ได้ หัวเราะพลางพูดว่า “อู๋ฮวา เจ้าน่าจะไปนอนกับพวกมันให้หมด จะได้กลายเป็นการ团聚”

รวมตัวกันบ้านแกน่ะสิ!

นึกว่าคนพวกนี้เป็นแค่ของตั้งโชว์หรือไง!

หวังว่ารออีกเดี๋ยว แกยังจะหัวเราะออกอยู่นะ!

ต่อหน้าคำเยาะเย้ยของเป่ยหมิงหวัง สีหน้าของอู๋ฮวาไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ขณะในใจด่าไม่หยุด เขาก็ค่อย ๆ ยกสองมือขึ้น หลับตารวบรวมสมาธิ ปากเริ่มสวดคาถา

เสียงคาถาเริ่มจากเบาจนแทบไม่ได้ยิน ราวกับเสียงสะท้อนจากกาลโบราณ แล้วค่อย ๆ ดังขึ้น แผ่ก้องไปทั่วฟ้าดิน แฝงไว้ด้วยแรงกดดันแห่งเซียนที่ยากจะบรรยาย

“โอม…มณี…ปัทเม…หุม…”

ทุกถ้อยคำของคาถาเอ่ยออกมา คล้ายทำให้แม้แต่อากาศรอบกายยังสั่นระริก พลังที่มองไม่เห็นระลอกหนึ่งแผ่กระจายออกไปจากตัวอู๋ฮวาเป็นจุดศูนย์กลาง

ครู่หนึ่งให้หลัง

ร่างของพระผู้วายชนม์ทั้งสามที่นอนอยู่บนพื้น ก็เกิดเสียง “กึก ๆ กรอบแกรบ” ดังออกมาจากภายในร่าง

เป่ยหมิงหวังหรี่ตาลงอย่างรุนแรง สายตาจับจ้องพระผู้วายชนม์ทั้งสามไม่กะพริบ

“หรือว่า เขายังทำให้คนตายฟื้นขึ้นมาได้อีก?”

ในยามที่เป่ยหมิงหวังกำลังฉงนอยู่นั้นเอง ทันใดนั้น พระผู้วายชนม์ทั้งสามก็ลืมตาขึ้นพร้อมกัน

ฮ่อ!

นัยน์ตาของพวกมันแดงฉานราวกับเปลวไฟสองกอง เผยให้เห็นความดุร้ายอำมหิตไร้ที่สิ้นสุด

จากนั้น ร่างของพวกมันก็เริ่มขยับบิดงอ ส่งเสียง “เอี๊ยดอ๊าด ๆ” ออกมา ชวนให้ขนลุกซู่

ใบหน้าของเป่ยหมิงหวังพลันเคร่งขรึมขึ้นในพริบตา เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า ภายในร่างของพระผู้วายชนม์ทั้งสามแฝงไว้ด้วยพลังอำนาจที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด

อู๋ฮวาลืมตาขึ้น แววตาฉายแววได้ใจ เขาออกคำสั่งกับพระผู้วายชนม์ทั้งสามว่า “ลุกขึ้น”

轰！

ทันทีที่คำพูดของอู๋ฮวาขาดหาย พระผู้วายชนม์ทั้งสามก็ลุกขึ้นยืนแทบจะพร้อมกัน ร่างทั้งร่างปลดปล่อยพลังอำนาจอันมหาศาลออกมา จนทุกอณูของพื้นที่รอบกายสั่นสะท้านไปใต้แรงกดดันแห่งเซียนของพวกมัน

ระดับสูงสุดของราชันเซียน!

สีหน้าของเป่ยหมิงหวังดูไม่ดีขึ้นมาทันที

เขาไม่คิดเลยว่า พระผู้วายชนม์สามองค์ที่อู๋ฮวาปลุกขึ้นมา แต่ละองค์กลับมีพลังถึงระดับสูงสุดของราชันเซียนทั้งนั้น

ถ้ารวมอู๋ฮวาเข้าไปด้วย เช่นนั้นสิ่งที่เขาต้องเผชิญก็คือผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญสูงสุดถึงสี่คน!

“แค่อาณาเขตเป่ยหมิงกระจอก ๆ แบบนี้ ก็คิดจะกักคนของผมเหรอ? ฝันไปเถอะ”

คำพูดของอู๋ฮวายังไม่ทันขาด เป่ยหมิงหวังก็เห็นพระผู้วายชนม์องค์หนึ่ง แสงพุทธะบนร่างปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ถึงขั้นฉีกอาณาเขตเป่ยหมิงของเขาแหวกออกเป็นช่องโหว่ขึ้นมาอย่างดื้อ ๆ

หัวใจของเป่ยหมิงหวังหดเกร็ง เขาตระหนักทันทีว่า ไม่อาจใช้มาตรฐานของผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญสูงสุดทั่วไปมาตัดสินพระผู้วายชนม์ทั้งสามนี้ได้เลย

พลังของพระผู้วายชนม์ทั้งสามนี้ สูงกว่าผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญสูงสุดทั่วไปไม่รู้กี่ขุม

ในจังหวะนั้นเอง เสียงของอู๋ฮวาก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เป่ยหมิงหวัง ถ้าตอนนี้คุณยอมขอชีวิต บางทีผมอาจจะยังใจดีให้คุณตายศพเดียวนอนเต็มศพก็ได้”

เป่ยหมิงหวังได้ยินเช่นนั้นก็เดือดดาลขึ้นมาทันที หัวเราะเย็น “อู๋ฮวา อย่าเพิ่งดีใจเกินไปเลย ชั่วชีวิตของผมเป่ยหมิงหวัง ยังไม่เคยขอชีวิตใครหน้าไหนทั้งนั้น!”

“อย่างที่นายพูดนั่นแหละ ก็แค่ไพ่ตายใช่ไหมล่ะ ใครจะไม่มีบ้าง?”

พูดจบ แสงหนึ่งก็วาบขึ้นในมือของเป่ยหมิงหวัง พลันเห็นหุ่นทองแดงโบราณตัวหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเขา

หุ่นทองแดงตัวนี้สูงราวสามจั้ง ทั้งร่างเปล่งประกายโลหะอ่อน ๆ คลาคล่ำไปด้วยกลิ่นอายโบราณและลึกลับ

“นี่คือหนึ่งในของวิเศษค้ำตระกูลของเป่ยหมิงเจีย——ขุนพลเทพเป่ยหมิง!”

เป่ยหมิงหวังพูดด้วยเสียงเย็นชา “อู๋ฮวา อย่านึกว่าพอเจ้าปลุกพระผู้วายชนม์ขึ้นมาสักไม่กี่องค์แล้วผมจะจนปัญญา เดี๋ยวผมจะให้ดูว่า ขุนพลเทพเป่ยหมิงน่ากลัวแค่ไหน!”

พูดจบ เขาก็ระดมพลังชี่อัดเข้าไปในหุ่นทองแดงทันที

“หึ่ง!”

หุ่นทองแดงราวกับมีชีวิตขึ้นมาในบัดดล ดวงตาทั้งสองข้างส่องประกายเจิดจ้า โลหะทั่วทั้งร่างก็ยิ่งฉายแสงสว่าง眩目ขึ้นไปอีก ฟีลลิ่งพลังที่แผ่ออกมาราวกับคลื่นพายุทะเลโหมกระหน่ำ ทะลวงขึ้นสู่เก้าชั้นฟ้า

สีหน้าของอู๋ฮวาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน “ราชานักบุญไร้เทียมทาน!”

“ไป ฆ่าพวกมันให้หมด!” เป่ยหมิงหวังชี้ไปยังพระผู้วายชนม์ทั้งสาม ออกคำสั่งกับหุ่นทองแดง

หุ่นทองแดงรับคำสั่งแล้ว ร่างทั้งร่างก็กลายเป็นสายฟ้าสีทองพุ่งใส่พระผู้วายชนม์ทั้งสามอย่างรวดเร็ว

ถัดมา เป่ยหมิงหวังก็ชูดาบพุ่งเข้าฆ่าอู๋ฮวาต่อทันที

ศึกชี้ชะตาครั้งนี้ยังไม่จบลงง่าย ๆ ขณะเดียวกัน ห่างออกไปพันลี้ ณ หุบเขาแห่งหนึ่ง การต่อสู้อีกสมรภูมิก็กำลังจะเปิดฉากขึ้นเช่นกัน