วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2816

ถ้อยคำของเย่ชิวแฝงด้วยความปล่อยวางเหนือโลก ราวกับว่าความแข็งกร้าวทรงอำนาจของหรงอี้สำหรับเขาแล้ว ก็แค่สายลมอ่อนพัดผ่านใบหน้า แค่จันทร์ส่องเหนือผิวน้ำแม่น้ำ ไม่อาจทำให้ความสงบและความแน่วแน่ในใจเขาสั่นคลอนได้

ให้ตายสิ ไอ้กระต่ายน้อยนั่นเสแสร้งได้อีกแล้ว

จางเหมยเจินเหรินกระตุกมุมปาก

“หัวหน้า คำพูดแบบนี้ฟังดูมีปรัชญาดีนะ แต่ตอนนี้พวกเรากำลังเผชิญหน้าศัตรูตัวเอ้เลยนะ!” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดเสียงร้อนใจ ชัดเจนว่าไม่เข้าใจกิริยาสงบนิ่งของเย่ชิว

เย่ชิวว่า “ศัตรูจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ยังมีวิธีรับมืออยู่ดี แค่เราทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี เพิ่มพูนพลังของตัวเอง ศึกมาค่อยรับ น้ำมาค่อยหาดินกลบก็พอ”

เฟิงอู๋เหินขมวดคิ้ว “แม้จะพูดแบบนั้น แต่พลังของหรงอี้มันแข็งแกร่งเกินไปจริง ๆ พวกเราแทบไม่มีทางต้านได้เลยนะ”

“คำพูดนี้ กระผมในฐานะนักพรตยังไม่กล้าเห็นด้วย” จางเหมยเจินเหรินพูด “ศัตรูจะแกร่งแค่ไหน ก็ต้องมีทางรับมืออยู่ดี”

“ลองนึกถึงตอนนั้นสิ ตอนที่ผมกับไอ้กระต่ายน้อยยังอยู่แค่ขอบเขตจินตัน ก็กล้าท้าชนกับผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญ ยังไม่ตายมาได้จนถึงทุกวันนี้ไม่ใช่หรือ?”

ได้ยินดังนั้น เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินหันไปมองเย่ชิวกับจางเหมยเจินเหริน สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ขอบเขตจินตันไปท้าชนผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญแล้วดันรอดมาถึงทุกวันนี้ได้ ต้องเรียกว่าปาฏิหาริย์แท้ ๆ

ม่อเทียนจีว่า “ในเมื่อหรงอี้แข็งแกร่งถึงเพียงนั้น พวกเราก็ต้องเตรียมตัวไว้บ้าง เดี๋ยวถึงเวลาจะต้านไม่ไหว”

“เตรียมตัวน่ะยังไงก็ต้องทำอยู่แล้ว” เย่ชิวครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “แต่เราไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวจนเกินไป”

“ว่าแต่ เป่ยหมิงหวังกับหรงอี้มีความสัมพันธ์กันยังไง?”

เย่ชิวหันไปถามเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเหมือนจะเดาเจตนาของเย่ชิวออก จึงพูดว่า “หัวหน้า หรือว่าหัวหน้าคิดจะดึงเป่ยหมิงหวังมาเข้าฝ่ายเรา มาช่วยกันจัดการหรงอี้?”

“ชั้นว่าเลิกคิดซะเถอะ!”

“เป่ยหมิงหวังไม่มีทางหันไปเป็นศัตรูกับหรงอี้หรอก!”

“ทำไมล่ะ?” เย่ชิวถาม

เฟิงอู๋เหินว่า “เพราะเป่ยหมิงหวังเป็นลูกน้องของหรงอี้ เชื่อฟังเขาแบบไม่เถียง อีกอย่าง เป่ยหมิงเจียกับฮวงจินเจียจู๋ก็เป็นตระกูลเก่าแก่ที่คบหากันมานาน ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นมาก”

ม่อเทียนจีขมวดคิ้ว “ฟังที่พวกเจ้าว่ามา ถ้าเป่ยหมิงหวังกับอู๋ฮวายังไม่ตายจากการตัดสินแพ้ชนะกันล่ะก็ ตอนที่หรงอี้เข้ามาในเขตแกนกลาง เขาก็มีโอกาสสูงจะร่วมมือกับหรงอี้มาจัดการเราใช่ไหม?”

เฟิงอู๋เหินพยักหน้า “ต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน”

“พี่ใหญ่ ผมว่าพวกเราควรย้อนกลับไปจัดการเป่ยหมิงหวังก่อน กำจัดศัตรูไปสักคน” ม่อเทียนจีว่า “เป่ยหมิงหวังมีพลังแข็งแกร่งมาก ถ้าแล้วต้องมาเจอกับหรงอี้ที่แกร่งยิ่งกว่าอีกคน แล้วทั้งคู่ร่วมมือกันล่ะก็ เราจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบสุด ๆ…”

“เดี๋ยวก่อน!” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวโพล่งขึ้น “บางที เราอาจดึงเป่ยหมิงหวังมาเข้าฝ่ายเราได้จริง ๆ ก็ได้”

ทันใดนั้น ทุกคนหันขวับไปมองเฟิงเสี่ยวเสี่ยว

“เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์! เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์นั่นแหละคือกุญแจ!”

เฟิงอู๋เหินดวงตาสว่างวาบ “ใช่สิ ทำไมถึงลืมเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไปได้กัน?”

จางเหมยเจินเหรินถาม “หรือว่าหรงอี้ชอบคุณหนูเซวียนหยวนงั้นหรือ?”

เฟิงอู๋เหินว่า “หรงอี้จะชอบเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หรือเปล่า อันนี้ไม่รู้ แต่ที่รู้แน่ ๆ คือฮวงจินเจียจู๋มีใจอยากให้หรงอี้แต่งกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ให้สองตระกูลแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กัน”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูด “สิ่งที่ทำให้ผู้ชายหันมาห้ำหั่นกันเองได้ ส่วนใหญ่ก็มีแค่สองอย่าง หนึ่งคือผู้หญิง สองคือสมบัติ”

“ถ้าเป่ยหมิงหวังดันไปหลงรักเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เข้า วันหนึ่งก็มีสิทธิ์จะกลับมาผิดใจกับหรงอี้ กลายเป็นศัตรูกันจริง ๆ”

“แค่เป่ยหมิงหวังน่ะรักหรงฮวาสุดหัวใจ ฆ่าอู๋ฮวาก็เพื่อแก้แค้นแทนหรงฮวา ไม่แน่ว่าจะเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นได้เร็วขนาดนั้น”

“หัวหน้า ดูท่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะมองหัวหน้าไม่เหมือนคนอื่นนะ ทำไมไม่ลองขอให้เธอใช้กลยุทธ์หญิงงาม ช่วยเราอีกแรงล่ะ?” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า

เย่ชิวว่า “ทำไมไม่พูดให้เร็วกว่านี้ ตอนนี้นางไปเสียแล้ว ผมจะไปหาที่ไหนทันล่ะ?”

เฟิงอู๋เหินว่า “เดี๋ยวไปตามนางกลับมาให้เอง”

เย่ชิวว่า “ช่างเถอะ เรื่องรับมือหรงอี้ผมมีวิธีของผมเอง พวกคุณไม่ต้องกังวลเกินไป”

ไม่เชื่อ? ก็รอดูต่อไปละกัน!

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า “ยังไงซะ หัวหน้าได้การสนับสนุนจากเซวียนหยวนเจีย แบบนี้ก็ดีแล้วละ”

เย่ชิวพยักหน้า ในใจครุ่นคิดลึก ๆ การได้การสนับสนุนจากเซวียนหยวนเจีย ย่อมเพิ่มแต้มต่อสำคัญให้กับเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่าเขารู้ดีว่าในโลกที่ผู้แข็งแกร่งคือผู้เป็นใหญ่เช่นนี้ ที่พึ่งพาได้อย่างแท้จริงก็ยังคงเป็นพลังของตัวเองเท่านั้น

เย่ชิวเอ่ยเสียงทุ้ม “แม้พลังจากภายนอกจะดีแค่ไหน ก็พึ่งพาได้ไม่ตลอด ตามที่คนโบราณว่าไว้ จะตีเหล็ก เหล็กเองก็ต้องแข็งเสียก่อน พวกเรายังไงก็ต้องยกระดับพลังของตัวเองให้ขึ้นไปอีก”

เฟิงอู๋เหินเห็นด้วย “หัวหน้าพูดถูก เราต้องเร่งฝึกบำเพ็ญให้เร็วขึ้น พยายามขยับระดับให้ได้อีกขั้นก่อนจะเจอกับหรงอี้”

หลินต้าหนiaoว่า “จะให้พลังบำเพ็ญเพียรเพิ่มขึ้นในเวลาสั้น ๆ แบบนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ”

เย่ชิวหัวเราะ “ผมเองมีไอเดียอยู่ข้อหนึ่ง อาจทำให้พลังของพวกเราเพิ่มขึ้นได้ในเวลาไม่นาน”

หลินต้าหนiaoรีบเร่ง “หัวหน้า มีไอเดียก็รีบพูดมาเร็ว!”

เย่ชิวว่า “เมื่อครู่คุณหนูเซวียนหยวนบอกผมว่า ท่านผู้สูงศักดิ์เปิดเขตแกนกลางแล้ว ผู้ฝึกบำเพ็ญในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตที่อายุไม่เกินร้อยปี ล้วนเข้าไปในเขตแกนกลางได้

ฮวงจินเจียจู๋กับเป่ยหมิงเจีย ตอนนี้มีสมาชิกตระกูลเข้ามากันไม่น้อย กำลังออกหาของวิเศษกันอยู่”

เย่ชิวหัวเราะ “ในเมื่อมีคนช่วยเราออกไปหาของวิเศษให้แล้ว พวกเราจะไม่ฉวยโอกาสได้ยังไงกันเล่า”

เฟิงอู๋เหินฟังแล้วก็เข้าใจทันที จึงถาม “หัวหน้าหมายความว่าจะให้พวกเราไปแย่งของวิเศษจากพวกนั้นเหรอ?”

“คำนี้ใช้ไม่ถูกแล้ว!” จางเหมยเจินเหรินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “จะไปเรียกว่าแย่งได้ยังไง ของวิเศษน่ะ ใครมีความสามารถก็ครอบครองได้ต่างหาก!”

ในดวงตาของเย่ชิวแวบผ่านด้วยจิตสังหาร เขาพูดว่า “ในเมื่อเป็นศัตรู ก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้า”

“จำไว้ ของวิเศษเอาให้หมด”

“อย่าให้เหลือคนรอดสักคนเดียว!”