วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2817

น้ำเสียงของเย่ชิวแฝงความเด็ดขาดไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง ทุกคนที่ได้ยินสีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที

“พวกเจ้าสองคนถ้ายังมีอะไรในใจ จะไม่ร่วมปฏิบัติการครั้งนี้ก็ได้” เย่ชิวหันไปบอกเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน

ทั้งสองเติบโตมาในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ตั้งแต่เด็กก็คลุกคลีกับตระกูลใหญ่หลายตระกูล เย่ชิวจึงกลัวว่าพวกเขาอาจลงมือไม่เต็มที่

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวรีบเป็นฝ่ายออกตัวก่อน “หัวหน้า ไหน ๆ พวกเราก็ตัดสินใจติดตามท่านแล้ว ก็ย่อมจะตามไปตลอด ท่านทำอะไร เราก็ทำอย่างนั้น”

เฟิงอู๋เหินกำหมัดแน่น เอ่ยเสียงทุ้มว่า “หัวหน้า ตั้งแต่ตอนที่ข้าตัดสินใจเดินตามท่าน ข้าก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว”

“ดีมาก” เย่ชิวยิ้ม “ข้าไม่ได้มองคนพลาดจริง ๆ”

“ในเมื่อเป็นงั้น ก็เริ่มลงมือกันเถอะ!”

เย่ชิวเตือนขึ้นมาอีกครั้ง “ทุกคนระวังตัวกันด้วย ยังไงที่นี่ก็เป็นอาณาเขตของท่านจุน”

“อีกอย่าง อย่าแยกกันห่างเกินไป เดี๋ยวเจออันตรายแล้วช่วยกันไม่ทัน”

“ถ้าเจอหรงอี้ หรือระดับเดียวกับเป่ยหมิงหวังพวกนั้นล่ะก็ ห้ามเข้าไปใกล้เด็ดขาด จำไว้! จำให้ดี!”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหยัน “ไอ้กระต่ายน้อย ตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าถึงได้ขี้บ่นเป็นป้าแก่แบบนี้วะ? ไม่ต้องห่วงหรอก พวกเราไม่เป็นอะไรหรอกน่า”

เย่ชิวยังรู้สึกไม่ค่อยวางใจนัก “เอาแบบนี้แล้วกัน เพื่อความชัวร์ แยกกันเป็นกลุ่ม กลุ่มละสองคน”

จางเหมยเจินเหรินตอบโดยไม่ต้องคิด “ข้าอยู่กลุ่มเดียวกับเจ้า”

“ข้าอยู่กับเสี่ยวเสี่ยว” หลินต้าหนiaoว่า

ม่อเทียนจีจับคู่กับเฟิงอู๋เหิน

เย่ชิวกำชับทุกคนอีกครั้ง “จำไว้ ปลอดภัยมาก่อน”

“รับทราบ!” ทุกคนขานรับพร้อมกัน

“ออกเดินทาง!” เมื่อคำสั่งหลุดจากปากเย่ชิว ร่างของพวกเขาก็หายวับจากที่เดิมอย่างรวดเร็ว

จางเหมยเจินเหรินตามอยู่ด้านหลังเย่ชิว พลันรู้สึกว่าทิศทางแปลก ๆ จึงถามว่า “ไอ้กระต่ายน้อย เราไม่ใช่จะไปชิงของวิเศษกันเหรอ ทำไมถึงมาทางนี้…?”

“ถูกแล้ว ทางนี้มุ่งไปยอดเขา” เย่ชิวว่า “ข้าอยากย้อนกลับไปดูสักหน่อย”

จางเหมยเจินเหรินว่า “เจ้าอยากรู้สินะ ว่าระหว่างเป่ยหมิงหวังกับอู๋ฮวา ใครกันแน่ที่ตาย”

เย่ชิวพูดเสียงเรียบ “ไอ้แก่ ถ้าเจ้าไม่สนใจก็ไปล่าสมบัติของเจ้าเถอะ เดี๋ยวข้าค่อยไปหาทีหลัง”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ “ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าสุดท้ายแล้วสองคนนั่นใครกันแน่ที่รอด”

ระยะห่างค่อย ๆ ลดลง กลิ่นอายคลื่นพลังงานจาง ๆ ก็เริ่มปะปนอยู่ในอากาศ นั่นคือกลิ่นอายเฉพาะตัวเวลาเหล่าผู้แข็งแกร่งปะทะกัน

ในนั้นยังมีพลังแห่งพุทธะที่คุ้นเคยปนอยู่ด้วย อย่างไม่ต้องสงสัย มาจากอู๋ฮวาแน่นอน

“เชี่ยเอ๊ย ยังต่อสู้กันไม่เลิกอีกเหรอ?”

จางเหมยเจินเหรินถึงกับตาค้าง

เย่ชิวเองก็แปลกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าอู๋ฮวาจะสู้กับเป่ยหมิงหวังมานานขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ

“ดูท่าจะเป็นคู่ต่อสู้ที่สูสีจริง ๆ เจอของแข็งพอกันแล้ว” เย่ชิวหัวเราะหยอก “ระวังตัวด้วย”

“อืม” จางเหมยเจินเหรินครางรับในลำคอ

ทันใดนั้น สองคนก็ยิ่งระมัดระวัง พลางค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้

พวกเขาแอบมาจนถึงเชิงเขา แล้วเลือกจุดลับสายตาแห่งหนึ่ง ที่นี่มองเห็นศึกบนยอดเขาได้ชัดเจน แถมยังไม่โดนพบเจอง่าย ๆ

เงยหน้ามองขึ้นไป เห็นเพียงบนยอดเขา อู๋ฮวากำลังต่อสู้กับเป่ยหมิงหวังอย่างดุเดือดผิดธรรมดา

ร่างทั้งสองเคลื่อนไหววูบวาบราวสายฟ้า กระบวนท่าคมกล้า ทุกครั้งที่ปะทะกันมีทั้งเสียงระเบิดดังสนั่นและแสงสว่างจ้าฟาดผ่าน

อู๋ฮวาถือดอกบัววิเศษประหลาดอยู่ในมือ กลีบบัวขยับปิดเปิดพลางปลดปล่อยเสียงสวดมนต์ออกมาเป็นระลอก ราวกับจะชำระล้างความชั่วร้ายทั้งปวง ส่วนเป่ยหมิงหวังทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยหมอกสีดำมืดมิด ทุกการโจมตีล้วนสาดซัดด้วยกลิ่นอายดุร้าย จนคนดูขนลุกซู่

ทั้งคู่ล้วนบาดเจ็บแล้ว ทว่าการต่อสู้กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

นอกจากศึกของเป่ยหมิงหวังกับอู๋ฮวาแล้ว ยังมีศึกใหญ่ที่ไกลออกไปในสุญญากาศอีกหนึ่งจุด

ตอนนี้ที่ยืนดูอยู่ ก็เพื่อศึกษาวิธีลงมือของอู๋ฮวากับเป่ยหมิงหวัง เตรียมพร้อมรับมือในอนาคต

“เคล็ดวิชาแห่งพุทธศาสนาของอู๋ฮวาลึกล้ำเกินคาดจริง ๆ” จางเหมยเจินเหรินพึมพำเสียงเบา

“ฝีมือของเป่ยหมิงหวังก็ไม่ใช่ธรรมดาเหมือนกัน” เย่ชิวตอบ

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่

เย่ชิวพูดขึ้นว่า “ไปกันเถอะ”

“ไม่ดูต่อแล้ว?” จางเหมยเจินเหรินแปลกใจเล็กน้อย

เย่ชิวว่า “ทั้งคู่ฝีมือพอ ๆ กัน ดูท่าศึกนี้คงยังไม่จบในเวลาอันสั้น ไปกันเถอะ”

จางเหมยเจินเหรินเตือน “ข้าว่าทั้งสองคนนั่นยังมีไพ่ตายอยู่อีก”

เย่ชิวว่า “ไพ่ตายสุดท้ายเขาจะเก็บไว้ใช้ตอนตัดสินเป็นตายเท่านั้น แค่นี้ก็พอแล้ว ไม่มีอะไรให้น่าดูอีก ไปกันเถอะ”

“ก็จริง ไม่น่ามีอะไรให้ดูต่อ” จางเหมยเจินเหรินว่า “ข้าน่ะ ชอบดูการต่อสู้ประชิดระหว่างหญิงชายมากกว่า”

เย่ชิวถาม “ไม่ใช่พวกซีรีส์ ‘โตเกียวมันร้อนนิด ๆ’ ผลงานค่าย ‘แครíbเบียนไพเรท’ อะไรพวกนั้นเหรอ”

จางเหมยเจินเหรินพยักหน้าอย่างหน้าตาน่าสงสัย “คนที่เข้าใจข้า ก็มีเจ้า เย่ชิว นี่แหละ!”

“ไอ้ลามก!” เย่ชิวด่าไปหนึ่งคำ ก่อนจะพาจางเหมยเจินเหรินล่าถอยออกมาอย่างเงียบเชียบ

สองคนเคลื่อนไหวไปในเขตแกนกลางอย่างกับวิญญาณ ไร้เสียงไร้วี่แวว มุ่งหน้าตามหาเหยื่อของพวกตน

ไม่นานนัก พวกเขาก็พบสมาชิกของเป่ยหมิงเจียกลุ่มหนึ่ง กำลังง่วนอยู่กับการค้นหาของวิเศษ สายตาทั้งหมดจดจ่ออยู่กับสภาพแวดล้อมรอบตัว ไม่รู้ตัวเลยว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

จางเหมยเจินเหรินกำลังจะลงมือ ใครจะคิดว่าเย่ชิวกลับชิงออกตัวก่อน

“ปัง ๆ ๆ!”

หมัดของเย่ชิวพุ่งกระหน่ำออกไปอย่างรวดเร็ว