วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2818

ท่วงท่าของเย่ชิวรวดเร็วปานสายฟ้า เพียงพริบตาเดียวก็ระเบิดร่างสมาชิกตระกูลเป่ยหมิงเจียไปหลายคนเละไม่เหลือชิ้นดี

สะอาดรวดเร็ว ไม่รีรอให้เสียเวลาแม้แต่นิด

จางเหมยเจินเหรินเห็นดังนั้นก็อดร้องอุทานไม่ได้ “ไอ้กระต่ายน้อย แกนี่ลงมือเร็วเกินไปแล้วนะ ข้ายังไม่ทันได้วอร์มเลยด้วยซ้ำ”

เย่ชิวพูดว่า “รีบอะไร เดี๋ยวข้างหน้าก็มีโอกาสให้ท่านลงมืออีกเพียบ”

จางเหมยเจินเหรินก็ว่า “เราตกลงกันไม่ใช่เหรอว่าปล้นของก่อนค่อยฆ่า คนพวกนี้แกเล่นระเบิดซะเละเทะ ของทุกอย่างกลายเป็นฝุ่นหมด สมบัติก็หายเกลี้ยง”

เย่ชิวว่า “ไอ้พวกนี้พลังบำเพ็ญเพียรต่ำเตี้ย ของดีอะไรจะติดตัวไว้กันเชียว”

“หลักการมันก็ใช่อยู่หรอก แต่ปล่อยให้สมบัติต้องเสียไปเฉย ๆ ข้าก็ยังแอบเสียดายนิดหน่อย” จางเหมยเจินเหรินว่า

“นั่นไม่ใช่เสียดายหรอก แต่โลภไม่รู้จักพอต่างหาก” เย่ชิวบ่นอย่างหงุดหงิด “สมบัติบนตัวท่านมีตั้งเยอะแยะ ของกระจอก ๆ แค่นี้ยังไม่ยอมปล่อยผ่านอีก โลภไปไหม”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหึหึแล้วอธิบายว่า “ของวิเศษมันก็เหมือนหานซิ่นนับไพร่พล ยิ่งมากยิ่งดี”

เย่ชิวเร่งว่า “บ่นอยู่นั่นแหละ รีบไปกันได้แล้ว!”

ทั้งสองลุยลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็เจอสมาชิกตระกูลเป่ยหมิงเจียอีกกลุ่มหนึ่งกำลังออกค้นหาของวิเศษ

คราวนี้จางเหมยเจินเหรินแย่งลงมือก่อน ฟาดฟันรวดเร็วดุจสายฟ้า ปิดฉากการต่อสู้ในพริบตา

“ฮึ คราวนี้ของข้าล่ะนะ?” จางเหมยเจินเหรินพูดอย่างลำพองใจ

เย่ชิวว่า “ไม่เลว ความเร็วนี่ใช้ได้ แค่แรงยังอ่อนไปหน่อย”

“แกจะรู้อะไร ข้านี่แหละยังออมแรงไว้ เผื่อยามคับขันต่างหาก” พอพูดจบ จางเหมยเจินเหรินก็เริ่มค้นหาของวิเศษบนศพเหล่านั้นทีละศพ

ถึงของวิเศษบนตัวพวกนี้จะไม่ค่อยล้ำค่าเท่าไหร่ แต่จางเหมยเจินเหรินก็ไม่ปล่อยผ่านแม้ชิ้นเดียว

ว่ากันง่าย ๆ ทั้งสองเดินไปเก็บกวาดไปไม่หยุด

ตลอดทางปล้นได้ของมาไม่น้อย

กระทั่งยังได้ยาศักดิ์สิทธิ์มาหลายต้น กับศาสตราศักดิ์สิทธิ์อีกสองสามชิ้นด้วย

ผ่านไปชั่วยามหนึ่ง

“ไอ้กระต่ายน้อย แกดูตรงนู้นสิ” จางเหมยเจินเหรินชี้ไปข้างหน้าพลางพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เย่ชิวเงยหน้ามอง เห็นหลินต้าหนiaoกับเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกำลังลอบติดตามเงาร่างสีทองสายหนึ่งที่พุ่งโลดไปมาอยู่ท่ามกลางหมู่ไม้

เย่ชิวมองออกทันทีว่าเงาร่างสีทองนั้นคือชายหนุ่มใบหน้าขาวผ่อง สวมชุดเกราะสีทองทั้งตัว

ยิ่งไปกว่านั้น ระดับพลังของชายหนุ่มคนนั้นอยู่ที่ขอบเขตนักบุญ

“คนของฮวงจินเจียจู๋?” แววเย็นวาบขึ้นในดวงตาเย่ชิว เขาเอ่ยเสียงเบา “ไป เราก็ตามไปเหมือนกัน”

ทั้งสองรีบเร่งตามไปสมทบกับหลินต้าหนiaoและเฟิงเสี่ยวเสี่ยวอย่างรวดเร็ว

“เกิดอะไรขึ้น?” เย่ชิวถาม

หลินต้าหนiaoทำท่าตื่นเต้นเต็มหน้า “หัวหน้า เราเจอปลาใหญ่แล้ว”

“ก็ไอ้คนตระกูลฮวงจินเจียจู๋ข้างหน้านั่นน่ะเหรอ?” เย่ชิวถาม

“ใช่” หลินต้าหนiaoว่า “เสี่ยวเสี่ยวบอกว่าหมอนั่นสนิทกับหรงอี้มาก”

“โอ้?” แววสงสัยฉายขึ้นในดวงตาเย่ชิวเล็กน้อย

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวอธิบายว่า “หัวหน้า หมอนั่นชื่อหรงไท่ เป็นข้ารับใช้ของหรงอี้ ถึงจะเป็นแค่ข้ารับใช้ แต่หรงอี้กลับให้ความสำคัญกับเขาไม่ธรรมดา”

เย่ชิวถามอย่างสงสัยว่า “ที่ว่าพิเศษไม่ธรรมดานี่ หมายความว่ายังไง?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวตอบว่า “ครั้งหนึ่งเฟิงอู๋เหินเคยไปล่วงเกินหรงไท่เข้า แล้วหรงไท่ก็วิ่งไปฟ้องหรงอี้ จากนั้นหรงอี้ถึงกับลงมาจัดการเอง บังคับให้เฟิงอู๋เหินไปขอโทษหมอนั่น”

“ยังมีอีก คราวหนึ่งหรงห่าว คุณชายเคยตบหน้าหรงไท่ไปทีหนึ่ง ผลคือหรงอี้ตบคืนหรงห่าว คุณชายไปสามที แถมยังให้หรงห่าว คุณชายคุกเข่าขอขมาหรงไท่อีกต่างหาก”

“ลองคิดดู แบบนี้จะเรียกนายบ่าวธรรมดาได้เหรอ แทบจะเป็นพี่น้องกันเลยนะ!”

หลินต้าหนiaoพูดว่า “หัวหน้า ผมนี่คิดว่า ในเมื่อหรงไท่กับหรงอี้สนิทกันไม่ธรรมดา งั้นเราทำไมไม่จับตัวเขาไว้ล่ะ ขอแค่เขาอยู่ในมือเรา หรงอี้ก็ต้องเกรงใจ ไม่กล้ามาอาละวาดมั่ว ๆ”

จางเหมยเจินเหรินตาวาวขึ้นมา เอ่ยว่า “วิธีนี้ไม่เลว”

ยังมีหนึ่งใบหน้าที่คุ้นเคย

เฟิงเสี่ยวเสี่ยว!

“เป็นแก!” สีหน้าหรงไท่พลันมืดครึ้ม ตวาดว่า “เฟิงเสี่ยวเสี่ยว กล้าดีอย่างไรมาจับข้า แกอยากตายหรือยังไง!”

เพียะ!

หลินต้าหนiaoตบเข้าที่หน้าหรงไท่ฉาดหนึ่ง ด่าว่า “เจ้าถูกเราจับเป็นเชลยแล้ว ยังกล้าอวดดีอีก ข้าว่าคนที่อยากตายคือแกมากกว่านะ”

“ปล่อยข้า!” หรงไท่พูด “เฟิงเสี่ยวเสี่ยว ให้พวกของแกปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น รอให้พี่อี้เข้าไปถึงเขตแกนกลางเมื่อไหร่ แกได้ตายจนไม่มีแม้แต่ที่ให้ฝังแน่!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกล่าวเสียงเย็นว่า “หรงไท่ เจ้าคิดผิดแล้ว ไม่ใช่คนของข้าที่จับเจ้า”

“แล้วเป็นใคร?” หรงไท่ขมวดคิ้วถามอย่างงุนงง

“ข้าเอง” เย่ชิวยิ้ม “ขอแนะนำตัวหน่อย ข้าน้อยแซ่เย่ชื่อชิว นามรองฉางเซิง”

เชี่ยเอ๊ย!

นี่ตูซวยอะไรขนาดนี้วะ!

สีหน้าหรงไท่พลันเปลี่ยนไป เขาไม่เคยนึกเลยว่าตัวเองจะมาตกอยู่ในเงื้อมมือของเย่ชิว ตวาดลั่นว่า “เย่ฉางเซิง แกคิดจะทำอะไร!”

“ก็แน่นอนว่าคิดจะเค้นเอาข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากปากเจ้าน่ะสิ” เย่ชิวยิ้มพลางพูด “อย่างเช่น ตอนนี้หรงอี้มีพลังบำเพ็ญเพียรระดับไหน เคล็ดวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาคืออะไร เคล็ดวิชาของเขามีจุดอ่อนตรงไหนบ้างหรือเปล่า?”

หรงไท่พูดว่า “คิดจะรู้เรื่องของพี่อี้จากปากข้า ข้าแนะให้เจ้าตัดใจซะเถอะ ข้าไม่มีวันหักหลังพี่อี้เด็ดขาด”

เย่ชิวพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชมว่า “จงรักภักดีขนาดนี้ ช่างหาได้ยากจริง ๆ เห็นแก่ที่เจ้าจงรักภักดีนัก ผมก็จะไม่ฝืนใจเจ้าก็แล้วกัน”

หรงไท่ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

เย่ฉางเซิงคนนี้ ยังพอคุยรู้เรื่องอยู่บ้าง

ทว่าใครจะคิดว่าคำพูดต่อมาของเย่ชิวเกือบทำให้วิญญาณหรงไท่ลอยออกจากร่าง

“เหล่าโต้วซี สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของท่านนั่นไม่ได้กินอะไรดี ๆ มานานแล้วใช่ไหม ให้มันได้กินเนื้อสด ๆ หน่อยดีไหมล่ะ?”