วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2819

คำพูดของเย่ชิวเพิ่งจบลง เฟิงอู๋เหินกับม่อเทียนจีก็เดินมาถึงพอดี แค่ยืนดูอยู่สักพักก็เข้าใจทันทีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

จางเหมยเจินเหรินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ล้วงมือจากในแขนเสื้อออกมา หยิบอะไรสักอย่างขนาดเท่าฝ่ามือออกมาไว้บนมือ

เฟิงอู๋เหินชะงักไป “เต่า?”

“เต่าบ้านแกสิ แกนั่นแหละเต่า” จางเหมยเจินเหรินโต้กลับอย่างหัวเสีย “นี่คือเต่าดำเซวียนอู่! เต่าดำเซวียนอู่เข้าใจไหม?”

เฟิงอู๋เหินเพ่งมองดี ๆ เห็นตัวมันเป็นเต่าพันกับงู ก็รู้ทันทีว่าเป็นเต่าดำเซวียนอู่จริง ๆ

เฟิงอู๋เหินอดหัวเราะไม่ได้ “ท่านจางเหมย เต่าดำเซวียนอู่ของท่านนี่มันเล็กไปหน่อยไหม ดูยังกับลูกเต่าเพิ่งเกิด”

หรงไท่เห็นเต่าดำเซวียนอู่ในฝ่ามือของจางเหมยเจินเหริน สายตาก็เผยความดูแคลนออกมาทันที

ตอนแรกพอได้ยินเย่ชิวพูดว่าจะให้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์กินเนื้อสด เขาก็ตกใจแทบตาย คิดว่าตัวเองคงต้องถูกโยนเข้าไปในท้องสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แน่ ๆ ใครจะคิดว่าพอเห็นตัวจริงแล้ว สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของจางเหมยเจินเหรินกลับตัวเล็กแค่นี้เอง

ที่แท้ก็แค่ตกใจฟรี!

“เป็นถึงอัจฉริยะไร้เทียมทานของเฟิงเจียแท้ ๆ สายตาอย่างหมา” จางเหมยเจินเหรินมองเฟิงอู๋เหินอย่างดูแคลน จากนั้นก็ปาเต่าดำเซวียนอู่ออกไปพลางว่า “เซวียนน้อย แปลงร่าง”

ตูม!

สิ้นเสียงจางเหมยเจินเหริน คลื่นพลังเก่าแก่พลันแผ่ซ่านไปทั่วฟ้าเดือดดิน เต่าดำเซวียนอู่ที่เมื่อครู่ยังแค่เท่าฝ่ามือ แวบตาเดียวก็กลายเป็นสัตว์ยักษ์มหึมา

“เชี่ย!”

เฟิงอู๋เหินถึงกับตาค้าง

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็ถึงกับช็อกพูดไม่ออก

ส่วนหรงไท่ ตัวสั่นเป็นลูกนกจนแทบยืนไม่อยู่

ตอนนี้เต่าดำเซวียนอู่ตัวนี้ใหญ่โตยิ่งกว่าภูเขาลูกหนึ่งเสียอีก อานุภาพน่าเกรงขามสะท้านฟ้าดิน

กระดองบนหลังมันแข็งราวเกราะเหล็ก เหนือกระดองยังมีงูตัวหนึ่งขดเลื้อยอยู่ ดูลี้ลับน่าเกรงขามยิ่งนัก

ส่วนหัวของมันก็ไม่เหมือนหัวเต่า กลับคล้ายหัวมังกรเต็มไปด้วยอำนาจบารมี

โดยเฉพาะดวงตามังกรคู่นั้น ทอประกายราวกับมองทะลุสรรพสิ่ง แหลมคมจนไม่มีใครกล้าสบตาตรง ๆ

สี่ขาของมันใหญ่โตทรงพลัง ราวเสาหลักฟ้าสี่ต้นค้ำยันร่างกายอันมหึมานั้นเอาไว้

จางเหมยเจินเหรินชี้ไปยังส่วนหนึ่งบนตัวเต่าดำเซวียนอู่แล้วว่า “ยังกล้าบอกว่ามันตัวเล็กอีก ดูดี ๆ สิ แค่ชิ้นส่วนเล็ก ๆ บนตัวมันชิ้นเดียว ยังใหญ่กว่าทั้งตัวของเจ้าอีก”

เฟิงอู๋เหินได้ยินแล้วหน้าแดงซ่าน

คำพูดเมื่อกี้ของจางเหมยเจินเหริน ถ้าพูดเรื่องทำร้ายจิตใจอาจไม่เท่าไหร่ แต่เรื่องดูหมิ่นนี่ร้ายแรงสุด ๆ

ข้าเป็นคน จะให้ไปเทียบกับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไงวะ?

เฟิงอู๋เหินแอบเหลือบตามองนิดหนึ่ง ก็อดตกตะลึงในใจไม่ได้ “ไม่เสียทีที่เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ อย่างน้อยก็ยาวตั้งหกเจ็ดเมตร!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวสนใจเต่าดำเซวียนอู่มาก เอ่ยว่า “ท่านจางเหมย ท่านเอากระจกส่องฟ้าของข้าไป งั้นเอาเต่าดำเซวียนอู่ตัวนี้มาให้ข้าแทนดีไหม?”

“ให้เจ้ารึ? เหอะ ๆ หน้าอย่างเจ้ามันคู่ควรรึไง!” จางเหมยเจินเหรินเปลี่ยนสีหน้าในพริบตา “อย่าฝันเลย”

“อีกอย่าง ข้าไม่ได้เอากระจกส่องฟ้าของเจ้าไป ข้าแค่ยืมมาเล่นต่างหาก”

“ทำไม ยืมไปแค่ไม่กี่วันก็ไม่ได้รึไง?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า “งั้นท่านยืมเต่าดำเซวียนอู่ให้ข้าเล่นสักสองสามวันสิ”

จางเหมยเจินเหรินร้องลั่น “เวรเอ๊ย เจ้ากล้าคิดลวนลามสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหรอ เฟิงเสี่ยวเสี่ยว เจ้ามันโรคจิตชัด ๆ”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยว “...”

ถึงตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้วล่ะ ว่าถ้าแข่งเรื่องหน้าด้านไร้ยางอาย จางเหมยเจินเหรินคือเบอร์หนึ่งแบบไร้ข้อโต้แย้งจริง ๆ

เย่ชิวมองเต่าดำเซวียนอู่แวบหนึ่ง ในใจแอบแปลกใจอยู่ไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าเต่าดำเซวียนอู่ตัวนี้จะโตมาถึงขนาดนี้แล้ว

แถมพลังยังรุนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เต่าดำเซวียนอู่ของจางเหมยเจินเหริน ตอนนี้พลังของมันใกล้จะถึงขั้นผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุรุษแล้วด้วยซ้ำ พลังการต่อสู้ยังเหนือกว่าผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุรุษทั่วไปเสียอีก

“เซวียนน้อย อยากกินเนื้อสดไหม?” จางเหมยเจินเหรินเอ่ยหยอก

“โฮ่!” เต่าดำเซวียนอู่คำรามเบา ๆ หนึ่งเสียง

“เอาไอ้หมอนั่นแหละ” จางเหมยเจินเหรินชี้ไปที่หรงไท่

ตุบ!

“เจ้าหนุ่ม ตอนนี้ข้าให้เจ้าเลือกสองทาง หนึ่ง ว่ามาดี ๆ ร่วมมือกับข้า บอกทุกอย่างที่เจ้ารู้ให้หมด สอง กลายเป็นอาหารค่ำในท้องสัตว์ศักดิ์สิทธิ์”

“เจ้าจะเลือกทางไหน?”

หรงไท่กัดฟันแน่น ดวงตาราวกับลุกเป็นไฟ จ้องเย่ชิวแน่นไม่ยอมหลบ

ในสายตาเขามีทั้งความโกรธและความมุ่งมั่น

“เย่ฉางเซิง ถึงข้าหรงไท่จะไม่ใช่วีรบุรุษอะไร แต่ก็ไม่ใช่คนกลัวตาย เจ้าคิดว่าจะเอาสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวเดียวมาขู่ข้าได้รึ? ฮึ! แค่ตายครั้งเดียว หรงเจียของเรา เคยกลัวตายกันเสียที่ไหน?”

คำพูดของหรงไท่เต็มไปด้วยท่าทีไม่ยอมก้มหัว เขายืดอกตรง เผชิญหน้ากับทั้งสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ทำให้เขาตัวสั่น กับพวกเย่ชิวที่ยืนรายล้อม แต่ก็ยังเลือกจะยืนอยู่ฝ่ายของตัวเอง

มุมปากเย่ชิวโค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างเพลิดเพลิน “สมแล้วที่เป็นคนของหรงเจีย ยังมีสปิริตอยู่บ้าง”

“แต่ว่านะ สปิริตกินแทนข้าวไม่ได้ แล้วก็ช่วยชีวิตเจ้าไม่ได้เหมือนกัน”

“ข้าถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะเลือกให้ความร่วมมือกับข้า หรือเลือกถูกร่างแหลกในท้องสัตว์ศักดิ์สิทธิ์?”

หรงไท่ทำหน้าราวกับคนยอมตายทั้งเป็น “เย่ฉางเซิง เจ้าอย่าหวังว่าจะเค้นความลับของพี่หรงอี้ออกจากปากข้าได้เลย ต่อให้ต้องตาย ข้าหรงไท่ก็ไม่มีวันทรยศพี่หรงอี้!”

เย่ชิวได้ยินดังนั้น แววตาก็เย็นลงทันที

“ในเมื่อเจ้าดื้อด้านถึงขนาดนี้ ข้าก็ได้แต่สนองให้ตามใจแล้วล่ะ เซวียนน้อย ดูท่าจะได้กินของอร่อยวันนี้นะ”

สิ้นคำของเย่ชิว เต่าดำเซวียนอู่ก็คำรามลั่นสนั่นหู ร่างยักษ์ขยับก้าวเข้ามาอีก

ทุกย่างก้าวราวกับจะบดพื้นให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ แรงกดดันแห่งเซียนอันมหาศาลที่แผ่ออกมานั้น ทำให้หรงไท่แทบยืนไม่อยู่ โชคยังดีที่ด้านหลังมีหลินต้าหนiaoคว้าคอเสื้อยกเขาไว้

ในห้วงเวลาเสี้ยววินาทีระหว่าง生死 หรงไท่หลับตาลงแน่น ลมหายใจทั้งร่างพลันสงบลงอย่างประหลาด

เขาเตรียมใจตายเรียบร้อยแล้ว

“พวกเจ้ารอดูเลยเถอะ! พอข้าตายแล้ว พี่หรงอี้ต้องล้างแค้นให้ข้าแน่นอน!”

ทุกคนรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย

หมอนี่ไม่กลัวตายจริง ๆ รึไง?

ในขณะที่เต่าดำเซวียนอู่กำลังจะอ้าปากงับหรงไท่เข้าไปทั้งคน อยู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา