วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2826

ไข่ใบนั้นเหมือนจะฟังที่เย่ชิวพูดรู้เรื่อง กลิ้งขลุก ๆ อยู่กับที่อยู่สองสามที แล้วปล่อยกลิ่นอายพลังจาง ๆ ออกมา

ทันใดนั้น สัตว์วิญญาณไฟที่เมื่อครู่ยังคำรามใส่เย่ชิวก็สะดุ้งเฮือก ถอยกรูดไปสองสามก้าว จ้องเย่ชิวด้วยแววตาตื่นตระหนกไม่เป็นสุข

“ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายกับคุณ แค่อยากได้เห็ดศักดิ์สิทธิ์ม่วงน้ำค้าง หวังว่าคุณจะหลีกทางให้หน่อย” เย่ชิวเอ่ยขึ้น

สัตว์วิญญาณไฟจ้องเย่ชิวแน่น ขยับตัวเอาเห็ดศักดิ์สิทธิ์ม่วงน้ำค้างไปซ่อนไว้ด้านหลัง แล้วไม่ขยับอีกเลย

“แน่นอน ถ้าเธอไม่หลีกก็ไม่เป็นไร” บนร่างเย่ชิวพลันปลดปล่อยจิตสังหารเย็นเยียบออกมา เขาเผยยิ้ม เห็นฟันขาวเรียงสวยทั้งปาก พลางพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “ผมกินสัตว์วิเศษกับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์มาก็มาก แต่ยังไม่เคยกินแบบคุณเลย ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไงบ้างนะ”

คิดจะกินข้า? ฝันไปเถอะ!

สัตว์วิญญาณไฟหันหลังเผ่นหนีเอาชีวิตรอดทันที

แม่งเอ๊ย ถ้าไม่หนีตอนนี้ได้ถูกกินแน่ล่ะ มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ยังยืนแหง็กอยู่ตรงนี้

มนุษย์นี่โคตรน่ากลัวเลย

“แบบนี้แหละ ถูกต้องแล้ว” เย่ชิวแย้มยิ้มบาง ๆ มือขวาพุ่งฉับราวสายฟ้า คว้าไปที่เห็ดศักดิ์สิทธิ์ม่วงน้ำค้าง

ครั้งนี้ เขาคว้าได้แล้ว

ทว่าในชั่วพริบตาที่มือขวาคว้าเห็ดศักดิ์สิทธิ์ม่วงน้ำค้างได้ทั้งดอก มือขวาทั้งข้างกลับถูกแช่แข็ง

ไม่เพียงเท่านั้น กระแสความเย็นเยียบจนกระดูกแทบแตกพลันพุ่งซัดเข้าใส่ร่างเขาทั้งตัว

แทบไม่ถึงสองวินาที บนร่างเย่ชิวก็ถูกหุ้มด้วยน้ำแข็งหนาเตอะทั้งชั้น คนทั้งคนโดนแช่แข็งสนิท

สีหน้าเย่ชิวเปลี่ยนไปทันควัน

เขาเองก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าเห็ดศักดิ์สิทธิ์ม่วงน้ำค้างจะมีพลังน้ำแข็งรุนแรงขนาดนี้ซ่อนอยู่

ทั้งร่างของเขาเหมือนถูกไขกระดูกน้ำแข็งหมื่นปีห่อรัดไว้แน่น แม้แต่เลือดในกายก็เหมือนจะถูกแช่แข็ง

“หึ ฝีมือแค่นี้ อย่าหวังว่าจะขังฉันไว้ได้เลย”

เย่ชิวแค่นเสียงในลำคอ พลังชี่ในกายเร่งหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว พยายามจะทะลวงเปลือกน้ำแข็งชั้นนี้ออกไป

ทว่า พลังน้ำแข็งกลับดื้อดึงอย่างประหลาด ไม่เพียงไม่ถูกพลังชี่หลอมละลาย กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ความเย็นไหลย้อนตามเส้นลมปราณของเย่ชิว กัดกร่อนร่างกายเขาทีละนิด จนลมหายใจของเย่ชิวเริ่มถี่กระชั้น

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเห็นภาพตรงหน้าก็ร้องลั่น “แย่แล้ว หัวหน้าเป็นอันตราย!”

“พี่รอง เราต้องหาทางช่วยหัวหน้าแล้วนะ” หลินต้าหนiaoเอ่ยอย่างร้อนรน

ใครจะคิดว่า จางเหมยเจินเหรินกลับทำหน้าเฉย ๆ เอ่ยอย่างใจเย็นว่า “อย่าเพิ่งลน ปัญหาไม่ใหญ่หรอก”

เย่ชิวเห็นว่าพลังชี่ไม่อาจสลายชั้นน้ำแข็งได้ ใจเริ่มขุ่นเคืองขึ้นมาเล็กน้อย

“เดิมทีไม่คิดจะเผยไพ่ตาย แต่ดันบีบให้ฉันต้องใช้เองนะ!”

เพียงเย่ชิวขยับความคิด เปลวไฟสีเขียวครามก็ปะทุขึ้นคลุมทั้งร่างในชั่วพริบตา

เมื่อน้ำแข็งปะทะไฟ พลันเกิดหมอกขาวลอยคลุ้งไปทั่ว ความร้อนปะทะความเย็นจนบิดเบี้ยวอากาศรอบตัวเย่ชิวเหมือนจะสั่นไหว

เมื่อเปลวไฟแผดเผา เปลือกน้ำแข็งหนาแน่นก็เริ่มปรากฏรอยร้าว ทีละเส้น ๆ สุดท้าย “เปรี๊ยะ!” ดังลั่น ก่อนจะแตกกระจายเป็นเกล็ดน้ำแข็งนับไม่ถ้วน

“ว่าไงล่ะ ฉันบอกแล้วไงว่าเจ้ากระต่ายน้อยไม่มีทางเป็นอะไร!” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะเอ่ย

เฟิงอู๋เหินชี้ไปที่เปลวไฟสีเขียวบนร่างเย่ชิว แม้จะมองผ่านกระจกส่องฟ้า เขาก็เหมือนจะสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว พลางอุทานอย่างตกตะลึงว่า “นั่นคือ นั่นมัน…”

“นั่นน่ะ เปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิ!” จางเหมยเจินเหรินกล่าวอย่างดูแคลน “อายุยังน้อย ประสบการณ์ก็เลยน้อยตาม”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวอุทาน “หัวหน้ามีเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิอยู่บนตัวด้วยเหรอ?”

“เปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิแค่อันเดียวเอง ต้องตกใจโวยวายกันขนาดนั้นเลยเหรอ ดูสภาพไม่มีปัญญาของพวกเจ้าสิ!” แม้ปากของจางเหมยเจินเหรินจะพูดอย่างนี้ แต่ในใจกลับอิจฉาจนแทบคันหัวใจ

เดิมทีเขาวางแผนจะกินเห็ดศักดิ์สิทธิ์ม่วงน้ำค้างแล้วทะลุถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน จากนั้นต่อยร่างเทพไร้เทียมทาน เตะเป่ยหมิงหวังให้กระเด็น แล้วคว่ำเขตต้องห้ามแห่งชีวิตทั้งแถบ

แต่ดูท่า แผนการนี้คงจะยากจะเป็นจริงเสียแล้ว

เย่ชิวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “พี่สาว เหล่าเจิ่ว ในเมื่อเห็ดศักดิ์สิทธิ์ม่วงน้ำค้างไม่อาจรับประกันให้ผมทะลุถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานได้ แบบนี้มันพอจะทำให้พลังโดยรวมของพวกเรายกระดับขึ้นอีกขั้นได้ไหม?”

“ได้สิ” หญิงสาวลึกลับตอบรับอย่างหนักแน่น “ถ้านำไปหลอมเป็นโอสถ จะรีดสรรพคุณของยาศักดิ์สิทธิ์ออกมาได้สูงสุด”

“เข้าใจแล้ว” เย่ชิวพูดจบ สายตาก็จ้องไปยังภูเขาไฟทั้งเจ็ดลูก

“เจ้าคิดจะเล็งเปลวเพลิงพิเศษนั่นใช่ไหม?” หญิงสาวลึกลับมองทะลุความคิดของเย่ชิว เอ่ยเตือนว่า “ตอนนี้เจ้าได้เห็ดศักดิ์สิทธิ์ม่วงน้ำค้างแล้ว อย่าโลภให้มันมากไป ระวังทำให้ท่านผู้สูงศักดิ์ไม่พอใจ”

“ก็จริง รู้จักพอถึงจะเป็นสุข” เย่ชิวว่า “ขอบคุณทั้งสองคนมาก”

“อย่ามัวแต่ขอบใจด้วยปากอย่างเดียวสิ เร็วเข้า ช่วยข้าหาร่างกายก่อน ร่างกายของข้ายิ่งหาเจอเร็วเท่าไร ก็จะยิ่งได้พาเจ้าไปเหยียบฟ้าดิน แผ้วถางไม่เหลือศัตรูได้เร็วเท่านั้น” เหล่าเจิ่วเร่งเร้า

“รู้แล้วน่า” เย่ชิวพูดจบ ก็เริ่มยืมเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิ หลอมโอสถด้วยมือเปล่า

ที่จริง ถ้าใช้หม้อแปรสภาพฟ้าและดินกับระฆังแห่งความวุ่นวายหลอมโอสถ จะช่วยประหยัดแรงได้ครึ่งหนึ่ง แถมเร็วกว่าเดิมมาก

แต่ที่นี่คืออาณาเขตของท่านจุน เย่ชิวไม่อยากเปิดเผยไพ่ตายของตัวเองมากเกินไป

เย่ชิวสะบัดมือทั้งสองข้าง เปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิราวกับมีจิตวิญญาณ ลอยวนล้อมรอบตัวเขา ก่อนจะรวมตัวกลายเป็นเตาไฟยักษ์

เขานำเห็ดศักดิ์สิทธิ์ม่วงน้ำค้างใส่เข้าไปในนั้น จากนั้นก็หลับตานั่งสมาธิ เริ่มควบคุมเปลวไฟ ทำการหลอมโอสถ

ภายใต้การควบคุมของเย่ชิว อุณหภูมิภายในเตาไฟค่อย ๆ สูงขึ้น เห็ดศักดิ์สิทธิ์ม่วงน้ำค้างค่อย ๆ หลอมละลายในเปลวเพลิง กลายเป็นของเหลวสีม่วงก้อนหนึ่ง แผ่กลิ่นหอมยาเข้มข้น คลุ้งไปทั่วใจกลางภูเขาไฟ

ถัดมา เย่ชิวควักยาศักดิ์สิทธิ์ออกมาจากถุงกิ่นคุนอีกหลายสิบต้น ในจำนวนนั้นมีทั้งผลของต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำ ใบของต้นมหาธรรม รวมถึงกิ่งก้านของต้นไม้แห่งชีวิต…

เมื่อจางเหมยเจินเหรินเห็นภาพนี้ ดวงตาก็แทบถลนหล่นลงพื้น

“โว้ย ใช้ยาศักดิ์สิทธิ์ซะมากมายขนาดนี้ ไอ้เจ้ากระต่ายน้อยคิดจะหลอมโอสถอะไรกันแน่?”