วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2829

ตูม!

จู่ ๆ ก็มีคลื่นพลังอันแข็งกล้าพวยพุ่งออกมาจากฮวงจินเจียจู๋อย่างดุดัน ราวกับมังกรยักษ์ที่หลับใหลมานานนับหมื่นปีสะดุ้งตื่นขึ้นมาในฉับพลัน สั่นสะเทือนทั่วทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต

บนท้องฟ้า มวลเมฆถูกคลื่นพลังนั้นกวนจนปั่นป่วน ก่อตัวเป็นวังวนขนาดมหึมา

แสงทองสาดทะลุออกมาจากใจกลางวังวน ส่องกระจายไปครึ่งค่อนท้องนภา ราวกับว่ามีบางสิ่งศักดิ์สิทธิ์กำลังจะเสด็จลงมา

ขณะเดียวกัน

เหนือคฤหาสน์ของฮวงจินเจียจู๋ แสงศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วนปะทุขึ้นมาราวกับมังกรแท้จริงกำลังกอดรัดขดตัวอยู่ เสียงฟ้าร้องคำรามไม่ขาดสาย ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติสารพัดผุดขึ้น รวมกันเป็นภาพที่ชวนให้ผู้คนหัวใจสั่นสะท้าน

ทันใดนั้น สรรพชีวิตนับไม่ถ้วนในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตก็พลันสะดุ้งตื่น ล้วนเงยหน้ามองไปยังทิศที่ฮวงจินเจียจู๋ตั้งอยู่

ถังเจีย

หลังจากท่านถังชางไห่กลับมาที่ตระกูล ก็เพียงนั่งลงบนเก้าอี้จิบชา ห้องโถงประชุมที่เคยคึกคักกลับเหลือเพียงเขากับนักบุญอีกสองคน บรรยากาศเงียบเหงาวังเวง น่าเวทนาอย่างยิ่ง

ในตอนนั้นเอง คลื่นพลังอันแข็งกร้าวลูกหนึ่งก็กวาดผ่านฟ้าดิน แผ่ซ่านไปทั่วทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต

“เกิดอะไรขึ้น?” ท่านถังชางไห่เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน

นักบุญทั้งสองปรากฏตัวที่หน้าประตูอย่างรวดเร็ว ชะโงกมองออกไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “หัวหน้าตระกูล เป็นทางฮวงจินเจียจู๋มีความเคลื่อนไหวขอรับ”

“ฮวงจินเจียจู๋? นี่คือ…หรงอี้?”

บนใบหน้าท่านถังชางไห่ปรากฏแววตะลึงงัน มือที่จับถ้วยชาสั่นระริก ชาที่กระเซ็นหกรดก็ยังไม่ทันรู้สึกตัว

“ไม่คาดคิดเลยว่า แค่เด็กคนหนึ่งในรุ่นหลังกลับแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้ สมแล้วที่เป็นร่างเทพไร้เทียมทาน!”

ท่านถังชางไห่ทอดถอนใจออกมาคำหนึ่ง จากนั้นก็พลันนึกถึงถังหลี่ ทำให้ความโศกเศร้าระเบิดขึ้นในอก

“ลูกชายข้าคือร่างกายแห่งสรรพชีวิต หากเขาไม่ตาย อนาคตย่อมสามารถบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้อย่างไม่ต้องสงสัย”

“ล้วนเป็นเพราะเย่ฉางเซิงสารเลวนั่นทั้งนั้น”

“ถ้าไม่ใช่เพราะมัน ถังเจียของเราจะตกต่ำมาถึงสภาพนี้ได้อย่างไร?”

“ถังเจียย่ำแย่ถึงเพียงนี้ ในฐานะหัวหน้าตระกูล ข้าหนีความรับผิดชอบไม่ได้”

“เหล่าบรรพบุรุษเอ๋ย ข้าผิดไปแล้ว แต่ขอให้วางใจได้ ข้าจะต้องฆ่าเย่ฉางเซิงให้ได้ และกอบกู้เกียรติยศของถังเจียกลับมาอีกครั้ง”

กล่าวมาถึงตรงนี้ แววตาท่านถังชางไห่พลันดุร้ายขึ้น เขากางฝ่ามือออก คันธนูศักดิ์สิทธิ์คันหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา

ธนูคันนี้ มีนามว่าคันธนูไท่ซวี

เป็นศาสตราจักรพรรดิชิ้นเดียวของถังเจีย สืบทอดอยู่ในมือหัวหน้าตระกูลทุกยุคทุกสมัย

รูปทรงของมันราวกับเมฆาที่ไล่ตามจันทร์ คันธนูสีขาวล้วน สลักขึ้นจากกระดูกมนุษย์ทั้งชิ้น

สายธนูดูราวกับถักทอจากสุญญากาศ ไม่ใช่ของแข็งจับต้องได้ แต่กลับแผ่กลิ่นอายความเหนียวแน่นไร้ที่สิ้นสุด เพียงสั่นไหวแผ่วเบาก็สามารถดึงดูดพลังวิญญาณโดยรอบให้ไหวสะเทือนได้

ด้านข้างแขนธนูทั้งสองสลักอักขระเวทมนตร์โบราณซับซ้อน อวลกลิ่นอายลึกลับและทรงพลัง

ที่น่าพิศวงที่สุดคือธนูคันนี้ไร้ศร

ทันทีที่ดึงสายจนสุด สายธนูจะราวกับฉีกกระชากผืนอากาศ รวมรวมพลังวิญญาณระหว่างฟ้าดินให้ควบแน่นกลายเป็นศร

ยามศรหลุดจากสาย จะมีเสียงคำรามดังก้องประหนึ่งสายฟ้าฟาด แหวกฟ้าออกเป็นทาง ความเร็วเร็วฉับดั่งแสงเหนือ สิ่งที่ขวางผ่านล้วนถูกทะลวงไม่เหลือ

“เมื่อครั้งอดีต เพื่อหลอมคันธนูศักดิ์สิทธิ์นี้ บรรพบุรุษของเราถอนกระดูกสันหลังของตนเองออกมา จึงทำให้คันธนูนี้กลายเป็นศาสตราจักรพรรดิได้”

“หลังจากนั้น คันธนูนี้ก็ร่วมรบไปกับบรรพชนของถังเจีย ตะลุยไปทั่วเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ไม่เพียงทำให้ถังเจียแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ครองอำนาจหนึ่งแถบ ยังทำให้สายเลือดถังเจียสืบทอดมาจนถึงวันนี้”

“แม้ตอนนี้คนในถังเจียจะเหลือไม่กี่ชีวิตแล้วก็ตาม แต่ข้ายอมไม่ได้ที่จะให้ถังเจียดับสูญ”

“ข้าจะใช้คันธนูคันนี้ ฆ่าศัตรูให้สิ้นซาก”

ท่านถังชางไห่พูดจบก็เก็บคันธนูไท่ซวีแล้วสั่งนักบุญทั้งสองว่า “พวกเจ้าไปจับตาทางออกของเขตแกนกลางให้ข้าอย่างใกล้ชิด ใครก็ตามที่ออกมาจากข้างใน ให้รีบรายงานข้าทันที”

“ครับ!” นักบุญทั้งสองรับคำพร้อมกัน จากนั้นร่างก็หายลับไปในพริบตา

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อ “…”

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อพูดต่อ “การที่หรงอี้ออกจากการปิดด่านตอนนี้ ไม่ใช่ข่าวดีเลย”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ ไม่ใช่ข่าวดีแน่”

“แม้หรงอี้จะยังหนุ่ม แต่ทำการใดก็เย่อหยิ่งบ้าบิ่น ไหนจะน้องชายเขายังถูกเย่ฉางเซิงฆ่าตายไปอีก แบบนี้เขาไม่มีวันปล่อยเย่ฉางเซิงไปแน่นอน”

“ตามธรรมดาแล้ว หรงอี้กับเย่ฉางเซิงย่อมต้องปะทะกันสักครั้ง”

“ด้วยพลังของหรงอี้ตอนนี้ เย่ฉางเซิงไม่มีทางสู้เขาได้แน่” ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อพูดมาถึงตรงนี้ ก็เหลือบมองท่านเซวียนหยวนเฮ่ออย่างลังเล “คุณพ่อ หรือไม่ให้หรงเอ๋อร์…”

“หุบปาก!” ท่านเซวียนหยวนเฮ่อขัดขึ้นทันที ตำหนิเสียงดุ “เจ้าคิดจะฝ่าฝืนคำสั่งบรรพบุรุษหรือยังไง?”

“บอกเจ้าไว้เลยว่า ในเมื่อบรรพชนทิ้งถ้อยคำพวกนั้นเอาไว้ ย่อมมีเหตุผลของเขาอยู่แล้ว”

“ครั้งนี้เราไม่มีทางเลือก ไม่ว่าเจออะไร เราก็ต้องยืนอยู่ข้างเย่ฉางเซิง”

“เย่ฉางเซิงทำให้ถังเจียปั่นป่วนจนหมาเห่าไม่หยุด กล้าบุกเข้าเขตแกนกลางไปเอาต้นไม้แห่งชีวิตออกมา เหล่านี้ล้วนบอกชัดว่าเขามีทั้งโชควาสนา กล้าได้กล้าเสีย และความมุ่งมั่นมหาศาล”

“แม้ตอนนี้เขาจะยังห่างชั้นจากหรงอี้อยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาต้องตายในมือหรงอี้เสมอไป”

“อย่าได้ดูแคลนคนหนุ่มคนไหนทั้งนั้น ยิ่งไปกว่านั้น เย่ฉางเซิงยังเป็นผู้ที่พรสวรรค์ฟ้าประทาน”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อพูดต่อ “ข้ารู้ดีว่าในฐานะหัวหน้าตระกูล แบกแรงกดดันไว้มากแค่ไหน ก้าวพลาดนิดเดียว ก็อาจนำภัยล่มสลายมาสู่ตระกูลได้”

“แต่เจ้าต้องจำไว้ให้ขึ้นใจว่า ความมั่งคั่งต้องควบคู่กับความเสี่ยง ยิ่งเสี่ยงมาก ผลตอบแทนก็ยิ่งสูง”

“หากเย่ฉางเซิงไม่ตาย แล้ววันหนึ่งในอนาคตเขาบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิขึ้นมาล่ะ?”

“ยิ่งไปกว่านั้น มีคำสั่งบรรพบุรุษอยู่ เราก็ไม่มีข้ออ้างที่จะไม่ช่วยเขา”

“ดังนั้น ไม่ว่าเราจะต้องเผชิญสถานการณ์แบบไหน ก็ต้องทุ่มเต็มตัวโดยไม่หันหลังกลับ”

ท่านเซวียนหยวนเฮ่อพูดมาถึงตรงนี้ ก็เงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “คราวนี้ เกรงว่าข้าคงต้องลงมือเองแล้ว!”