วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2834

หรงอี้รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายดุร้ายรุนแรงลูกหนึ่ง จึงหันศีรษะไปมอง ก็เห็นสัตว์ร้ายร่างมหึมาพุ่งทะลุหมอกลึกลับออกมาอย่างฉับพลัน

ดวงตาของมันแดงฉาน ทั้งตัวปกคลุมด้วยเกล็ดแข็งดั่งเกราะ เห็นมันอ้าปากคำรามเสียงดังสนั่นหู พุ่งตรงใส่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไป

สัตว์ร้ายตนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ของธรรมดา แรงกดดันแห่งเซียนที่แผ่ออกมาจากร่าง ทำเอาอากาศรอบด้านสั่นสะท้าน

พลังแข็งแกร่งอย่างน่ากลัว!

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ขยับตัววูบเดียว หลบการโจมตีของสัตว์ร้ายไปได้ ฉวยจังหวะสวนกลับ ฟาดค้อนสายฟ้าสีม่วงใส่มันจนกระเด็นปลิว

“โฮก…”

สัตว์ร้ายส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บ ก่อนจะพุ่งหัวกระแทกเข้ามาอีกครั้ง

“หาเรื่องตาย” ดวงตาเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เย็นเยียบ กำลังจะลงมือ ทันใดนั้นกลับมีเงาร่างหนึ่งทะยานออกจากที่ซ่อน ปรากฏตัวเคียงข้างนางอย่างกับภูตผี

“หรงอี้!” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เบิกตากว้างเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

หรงอี้ยื่นมือขวาออกไปข้างหน้า ฝ่ามือดุจเมฆดำถล่มจากท้องฟ้า กระแทกใส่ร่างสัตว์ร้ายอย่างจัง

“ผัวะ!”

สัตว์ร้ายถูกหรงอี้ฟาดเพียงฝ่ามือเดียวจนเนื้อเละเป็นกอง ตายคาที่

จนถึงตอนนั้นเอง หรงอี้จึงหันไปมองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ เอ่ยถามเสียงแผ่วเบาว่า “ไม่เป็นอะไรนะ?”

“ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณนะหรงอี้” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ตอบเสียงนุ่มนวล อ่อนโยนราวสายน้ำ

หรงอี้ยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ไม่ต้องเอามาพูดหรอก อีกอย่าง ตระกูลเราเป็นสหายกันมาช้านาน ช่วยเหลือกันก็เป็นเรื่องสมควร”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มหวานขึ้นมา ในชั่วพริบตาเดียว ราวกับทิวเขาสายน้ำรอบด้านยังพลันหม่นซีดลง

หรงอี้เห็นรอยยิ้มนั้นแล้วถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

เขาไม่เคยนึกเลยว่ารอยยิ้มของสตรีคนหนึ่งจะงดงามได้ถึงเพียงนี้

ดูท่าว่าแต่งดองกับเซวียนหยวนเจียก็คงไม่เลวนัก

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์สังเกตเห็นสีหน้าของหรงอี้ แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อ ก้มหน้ากระแอมเบา ๆ สองครั้ง “แค่ก แค่ก…”

ตอนนั้นเองหรงอี้ถึงได้คืนสติ เอ่ยว่า “ขอโทษที เมื่อกี้เผลอคิดเรื่องอื่นอยู่ ถ้าทำตัวไม่สมควรไปก็ขออภัยด้วย”

“ไม่เป็นไรหรอก” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถามต่อว่า “ก่อนหน้านี้ฉันไปที่ตระกูลของเธอ ได้ยินลุงหรงบอกว่าเธอกำลังปิดด่านฝึกอยู่ เธอออกจากการปิดด่านตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?”

หรงอี้ตอบว่า “ที่จริงออกมาตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว แค่ใช้เวลาอีกหน่อยปรับฐานให้มั่นคง วันนี้ถึงนับว่าออกมาอย่างเป็นทางการ”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถามอีกว่า “ครั้งนี้ปิดด่านคงได้อะไรเยอะเลยสินะ?”

“ก็พอใช้ แค่ทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานเอง” หรงอี้พูดราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทว่าความภาคภูมิใจก็เอ่อท้นอยู่ในน้ำเสียงอย่างเห็นได้ชัด

ได้ยินดังนั้น ดวงตาของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็พราวระยับ เต็มหน้าฉายแววเลื่อมใส “หรงอี้ เธอเก่งเกินไปแล้ว ถ้าฉันจะมีวันทะลวงเป็นราชานักบุญไร้เทียมทานได้บ้างก็ดีสิ”

หัวใจหรงอี้สะดุดไปนิดหนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ที่จริงแล้วจะทะลวงเป็นราชานักบุญไร้เทียมทานก็ไม่ถึงกับยากอะไร เทพสวรรค์ให้พรสวรรค์เธอมาดีอยู่แล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานต้องทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานได้แน่”

“ต่อไปถ้าเธอฝึกตนแล้วเจอปัญหาหรือสงสัยตรงไหน ก็มา找ผมได้ทุกเมื่อ”

“ผมรู้อะไรก็จะบอกให้หมด ไม่มีกั๊ก”

บนใบหน้าสวยงามของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เต็มไปด้วยความยินดี นางถามว่า “จริงเหรอ?”

“แน่นอนว่าจริงสิ” หรงอี้ว่า “ผมไม่พูดโกหกเธอหรอก”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ เอ่ยว่า “ขอบคุณนะหรงอี้ เธอดีกับฉันจริง ๆ เลย”

จากนั้น เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็พูดต่อว่า “หรงอี้ งั้นต่อไปฉันเรียกเธอว่าพี่ชายได้ไหม?”

“หา?” หรงอี้ชะงักไป

“ได้ไหมล่ะ?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถามซ้ำ

“ได้แน่นอน” หรงอี้ยิ้มออกมาในที่สุด ใจลึก ๆ พึงพอใจไม่น้อย คิดในใจว่า “ดูท่าว่าพ่อพูดถูก ข้านี่แหละอัจฉริยะที่สวรรค์ประทาน มีพรสวรรค์จักรพรรดิ สตรีที่ไหนเห็นแล้วยังจะไม่ใจสั่นเล่า? แม้แต่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ไม่เว้น”

“พี่หรงอี้ ที่จริงฉันเพิ่งเข้ามาไม่นาน ยังไม่ค่อยรู้เรื่องที่นี่เท่าไหร่ พี่รู้เกี่ยวกับเขตแกนกลางแถบนี้มากแค่ไหนเหรอ?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

ในน้ำเสียงของนางยังแฝงความตื่นเต้นต่อการสำรวจสิ่งที่ไม่รู้ ดูไร้เดียงสาอยู่ไม่น้อย

หรงอี้ตอบว่า “ได้ยินมาว่าในเขตแกนกลางนี้ซ่อนความลับโบราณนับไม่ถ้วน กับสัตว์วิเศษทรงพลังอีกมาก และยังมีสมบัติล้ำค่าไร้เทียมทานอยู่ด้วย”

“เมื่อก่อนที่นี่เป็นอาณาเขตของท่านจุน ใครกล้าบุกเข้ามาโดยไม่คิดหน้าคิดหลังก็ล้วนจบไม่สวยกันทั้งนั้น”

“คราวนี้ท่านผู้สูงศักดิ์อยู่ ๆ ก็เปิดที่นี่ให้คนภายนอกเข้าได้ พี่คิดว่าท่านคงหวังให้พวกเราได้ฝึกฝนในที่นี่ เพิ่มพูนระดับพลังกัน”

“ฟังดูเร้นลับจังเลย!” แววตาของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เปล่งประกายความอยากรู้อยากเห็น นางว่า “ไม่รู้เหมือนกันว่าเราจะเจอกับอะไรบ้าง”

“ไม่ต้องกลัวหรอก ไม่ว่าเจออะไร พี่จะปกป้องน้องเอง” หรงอี้เอียงหน้าไปมองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยด้วยใบหน้าแดงระเรื่อว่า “พี่หรงอี้ พี่ดีกับฉันจริง ๆ”

หรงอี้ยิ้มบาง ๆ คิดในใจว่า ที่แท้หรงเอ๋อร์ก็ขี้อายใช้ได้เหมือนกัน

ดูท่าจะรับสตรีรูปโฉมงดงาม ทั้งยังใสซื่อและน่าเอ็นดูเช่นนี้มาเป็นภรรยาสักคนก็คงไม่เลว เพียงแต่เรื่องของหรงไท่นี่สิ…

หรงอี้ถามว่า “หรงเอ๋อร์ น้องไปเจอหรงไท่ที่ไหน?”

“ทางโน้น พี่ตามฉันมา” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พูดจบ ก็เร่งบินนำหน้าไป

หรงอี้ตามเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไป เดินทางอยู่ราวหนึ่งชั่วยามจึงหยุดลง

“พี่หรงอี้ ฉันเจอหรงไท่ตรงนี้แหละ” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ว่า

หรงอี้กวาดตามองไปรอบหนึ่ง รอบด้านไร้เงาผู้คน จึงเอ่ยว่า “เราเดินต่อไปข้างหน้าดูก่อน”

สิ้นคำ ทั้งสองก็เดินหน้าต่อไป

ได้ไม่นาน อยู่ ๆ ก็มีคลื่นพลังน่าสะพรึงกลัวลูกหนึ่ง แผ่ซัดมาจากที่ไกลออกไป