วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2835

เสวียนหยวนหรงเอ๋อร์ชะงักฝีเท้าแล้วเอ่ยว่า “พี่หรงอี้ ข้างหน้าดูเหมือนมีคนกำลังสู้กันอยู่ หรือว่าจะเป็นหรงไท่?”

ยังไม่ทันพูดจบ เงาร่างของหรงอี้ก็พุ่งออกไปเหมือนสายฟ้าแลบ หายวูบไปทันตา

ทันใดนั้น มุมปากของเสวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ยกขึ้นเล็กน้อยอีกครั้ง

ร่างของหรงอี้พุ่งฉิวดุจสายฟ้า พริบตาเดียวก็ทะยานไปไกลลับสายตา

เสวียนหยวนหรงเอ๋อร์เร่งร่างตามไปติด ๆ แล้วโผล่ขึ้นมาข้างกายหรงอี้

ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมอง เห็นบนยอดเขาลูกหนึ่งมีเงาร่างสองสายกำลังประมือกันอย่างดุเดือด

การปะทะกันอันน่าหวาดกลัวของทั้งคู่อึกทึกเหมือนฟ้าผ่า แผดดังสนั่นแก้วหู พลังอันรุนแรงนั้นฉีกทำลายทุกสิ่งรอบด้านจนแหลกเละ กลายเป็นสภาพพังพินาศไปหมด

หนึ่งในนั้นทั่วร่างถูกห่อหุ้มด้วยพลังมืด ราวกับเทพปีศาจองค์หนึ่ง การลงมือทุกครั้งแฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างฟ้าดิน ประหนึ่งจะฉีกสังหารแม้แต่ห้วงมิตินี้ให้ขาดเป็นเสี่ยง ๆ

คนผู้นั้นก็คือเป่ยหมิงหวัง!

ส่วนอีกคนสวมจีวรพระ ศีรษะโล้นเป็นมัน ทั่วกายเปล่งแสงทองคำเจิดจ้า ราวกับพระพุทธเจ้าเสด็จอุบัติ แผ่กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ไปทั่ว

ไม่มีข้อสงสัย คนผู้นี้คืออู๋ฮวา

“ไม่ใช่หรงไท่!”

หรงอี้กวาดตามองคร่าว ๆ ไม่เห็นเงาของหรงไท่ก็ลอบถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย จากนั้นสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่อู๋ฮวา

“หรงเอ๋อร์ พระนั่นเป็นใคร เธอรู้จักไหม?” หรงอี้ถาม

เสวียนหยวนหรงเอ๋อร์ว่า “ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน น่าจะเป็นผู้บุกรุกจากภายนอก ฉันเคยได้ยินมาว่า...”

พูดมาถึงตรงนี้ เสวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ชะงัก คำเหมือนจะติดอยู่ที่ริมฝีปาก

“ได้ยินอะไรมาก็พูดออกมา ไม่ต้องเกรงใจ” หรงอี้เอ่ย

เสวียนหยวนหรงเอ๋อร์จึงพูดต่อ “ฉันได้ยินมาว่า มีผู้บุกรุกจากภายนอกคนหนึ่ง มาจากทะเลทรายตะวันตกแห่งโลกบำเพ็ญเซียน วัดต้าหลยิน คนผู้นั้นชื่ออู๋ฮวา เป็นเขานั่นแหละที่ฆ่าพี่สาวหรงฮวา”

ฮึ!

ในบัดดล แววตาของหรงฮวาคมกล้าดั่งคมมีด จับจ้องอู๋ฮวาแน่น ราวกับอยากจะเชือดเฉือนอีกฝ่ายเป็นหมื่นชิ้น

เสวียนหยวนหรงเอ๋อร์สังเกตเห็นแวตาของหรงอี้ แล้วพูดต่อ “เป่ยหมิงหวังคิดจะฆ่าอู๋ฮวา น่าจะเพื่อแก้แค้นแทนพี่สาวหรงฮวานั่นแหละ”

หรงอี้ผงกหัวเบา ๆ เอ่ยเสียงทุ้ม “เรื่องที่เป่ยหมิงหวังคิดกับหรงฮวา ข้ารู้ดี หลายปีมานี้เขาไม่เคยเปลี่ยนใจ นับว่าเป็นคนมี情มี義อยู่บ้าง”

ปากแม้จะพูดเช่นนั้น ทว่าลึก ๆ ในใจเขากลับดูแคลนเป่ยหมิงหวังอย่างที่สุด แอบด่าในใจว่า “เป็นผู้ชายทั้งทีดันไม่ตั้งเป้าบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ เอาแต่มัวเมาอยู่กับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ทั้งวัน จะมีอนาคตอะไรได้?”

เสวียนหยวนหรงเอ๋อร์ว่า “พี่หรงอี้ อู๋ฮวาฝีมือร้ายกาจมาก เราช่วยเป่ยหมิงหวังสักหน่อยดีไหม?”

“ไม่ต้องรีบ ดูไปก่อน” หรงอี้ยืนกอดอก มองขึ้นไปบนยอดเขาด้วยสีหน้าเย็นชา

เขายังจำคำกำชับของหรงจิงเทียนได้ดี ก่อนเข้ามาที่นี่ให้อาศัยจังหวะเหมาะจัดการเป่ยหมิงหวังเสีย

ในเวลาแบบนี้ เขาจะลงมือช่วยได้อย่างไร?

เอาเข้าจริง เขาแทบจะอยากให้เป่ยหมิงหวังตายเสียเดี๋ยวนั้นด้วยซ้ำ

ตราบใดที่เป่ยหมิงหวังตาย เขาก็จะได้ฉวยโอกาสออกมือสังหารอู๋ฮวา ไม่เพียงล้างแค้นแทนหรงฮวาได้ พอกลับไปยังทำให้ท่านผู้นำเป่ย์หมิงติดหนี้บุญคุณเขาอีกหนึ่งหน

บนยอดเขา

การปะทะระหว่างเป่ยหมิงหวังกับอู๋ฮวายิ่งสู้ยิ่งดุเดือด สองร่างรุกรับใส่กันไม่หยุดราวกับมังกรกับเสือห้ำหั่นกัน ชั่วระยะหนึ่งไม่มีใครยอมใคร

จู่ ๆ เป่ยหมิงหวังก็แผดเสียงยาวทั่วฟ้า พลังมืดรอบกายพลันปะทุพวยพุ่ง กลั่นตัวกลายเป็นดาบยาวเล่มมหึมา ฟันฟาดลงใส่อู๋ฮวาอย่างดุดัน ดาบเล่มนั้นกวาดผ่านที่ใด ทุกสิ่งถูกผ่าออกเป็นสองส่วน คมกริบไร้ผู้ต้าน

อู๋ฮวาหน้านิ่งไร้แยแส ประนมมือขึ้นช้า ๆ ฉับพลัน แสงพุทธะรอบกายก็รวมตัวกลายเป็นโล่ระฆังทองคำขนาดใหญ่ครอบคลุมตัวเขาเอาไว้ด้านใน

“ตูม!”

ดาบยาวฟาดลงบนโล่ระฆังทองคำ เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวฟ้าตรงหน้าแตกออก ฟ้าดินทั้งผืนเหมือนสะท้านสะเทือนตามไปด้วย

แสงคมดาบกับแสงทองคำปะทะกัน ก่อให้เกิดคลื่นกระเพื่อมที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพุ่งกระจายเป็นวงออกไป มวลอากาศรอบด้านเหมือนรับแรงไม่ไหว เริ่มบิดเบี้ยว แตกกระจาย กลายเป็นรอยแยกมิติเป็นหย่อม ๆ กลืนกินทุกสิ่งรอบข้างเข้าไป

ช่างพิกลพิลึกนัก

หรงอี้หลับตาลง ยื่นสัมผัสจิตวิญญาณออกสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตา แววตาเต็มไปด้วยความตระหนก

“ศพ?”

“พระสามรูปนั้นเป็นศพทั้งนั้นเลย”

“นี่มันวิชาอะไรกันแน่?”

หลังจากตกตะลึงอยู่ครู่ใหญ่ สายตาของหรงอี้ก็กลับมาหยุดอยู่บนตัวอู๋ฮวาอีกครั้ง

“ดูท่าว่าพระนี่คงซุกซ่อนความลับไว้ไม่น้อย ถ้าข้าชิงเอาวิธีควบคุมพระผู้วายชนม์จากเขามาได้ ทีนี้ข้าจะเอาคนจากไม่กี่ตระกูลใหญ่มาทำเป็นคนตายเดินได้ทั้งยวงก็ยังไหวสินะ?”

คิดมาถึงตรงนี้ มุมปากของหรงอี้ก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มมืดหม่น

บนยอดเขา

พลังมืดทั่วร่างของเป่ยหมิงหวังพลันหดกลับ รวบรวมเข้ามาเป็นจุดเดียว จากนั้นก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง กลายเป็นพายุหมุนสีดำทะยานขึ้นสู่ฟ้าสูง ฉีกทำลายห้วงมิติโดยรอบจนป่นปี้

อู๋ฮวาเห็นดังนั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมลง เขายกมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว แสงทองคำบนโล่ระฆังทองคำพลันเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง กลั่นตัวกลายเป็นเสาแสงสีทองพุ่งขึ้นต้านรับพายุหมุนสีดำของเป่ยหมิงหวังแบบประจันหน้าตรง ๆ

“ครืนครั่น!”

สองพลังปะทะกัน เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวจนฟ้าสะเทือน ยอดเขาทั้งลูกสั่นคลอนจากแรงกระแทก ราวกับจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ

เท่านั้นยังไม่พอ เป่ยหมิงหวังกับอู๋ฮวายังถูกแรงปะทะสะบัดจนกระเด็นถอยออกไปพร้อมกัน เลือดสดพุ่งออกจากปาก

ทั้งคู่ล้วนบาดเจ็บ

“พี่หรงอี้ รีบออกมือช่วยเป่ยหมิงหวังเถอะ อย่างไรเสียเรากับพวกเขาก็เป็นตระกูลที่คบหากันมานาน ไม่งั้นเป่ยหมิงหวังเกรงจะทนต่อไปได้อีกไม่นานแล้วนะ” เสวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยอย่างร้อนรน

หรงอี้มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเสวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ใจอ่อนลงเล็กน้อยจึงว่า “ก็ได้ ฟังเธอก็แล้วกัน”

คำพูดเพิ่งหลุดปาก หรงอี้ก็ก้าวออกไปเพียงก้าวเดียว ร่างก็โผล่ขึ้นไปบนยอดเขา พลังกดดันมหาศาลพลันแผ่กระจายออกจากตัวเขา ราวกับเทพเจ้าจุติลงมาเอง