วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2840

ทันทีที่หรงอี้เห็นเป่ยหมิงหวังจับมือเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ไม่รู้ทำไม เพลิงโทสะที่อธิบายไม่ถูกก็ลุกวาบขึ้นมาในอก

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเป่ยหมิงหวังจะกล้าถึงขั้นจับมือของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้

凭什么？

ทำไมต้องเป็นมันด้วย?

ตัวเขาเองยังไม่เคยจับเลย ไอ้หมอนี่มีสิทธิ์อะไร?

ฉันเห็นนายเป็นเหมือนพี่น้อง นายกลับมาขุดกำแพงบ้านฉันอย่างงั้นเหรอ?

เป่ยหมิงหวัง ไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนแบบนี้ น่าโดนฆ่าชะมัด

ทันใดนั้น จิตสังหารก็แผ่ซ่านขึ้นมาเต็มหัวใจหรงอี้

"ดูท่าพ่อจะมองการณ์ไกลจริง ๆ เป่ยหมิงหวังไอ้สุนัขสารเลวนี่ ปล่อยไว้ไม่ได้จริง ๆ"

คิดมาถึงตรงนี้ หรงอี้ก็จ้องไปที่มือของเป่ยหมิงหวัง แววตาแข็งกร้าวราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะพุ่งเข้ากัดเหยื่อ

เป่ยหมิงหวังเห็นจิตสังหารในดวงตาของหรงอี้เข้าถนัดตา ถึงกับผงะ รีบสะบัดมือ ปล่อยมือเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ทันที

"พี่อี้ ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ล่ะ?" เป่ยหมิงหวังฝืนทำเสียงนิ่ง ถามกลบเกลื่อนทั้งที่ใจเต้นรัว

หรงอี้ยิ้มเย็น สายตาคมราวคมมีดจ้องเขม็งไปยังเป่ยหมิงหวัง "ฉันมาอยู่ที่นี่ทำไมงั้นเหรอ? แน่นอนว่ามาตามล่าไอ้อู๋ฮวาเจ้าโล้นนั่น แล้วนายล่ะ ทำไมต้องไปจับมือหรงเอ๋อร์?"

ก็ฉันกับหรงเอ๋อร์รักกันทั้งคู่ จับมือกันนิดหน่อยมันผิดตรงไหน?

อีกอย่าง นี่มันเรื่องของฉันกับหรงเอ๋อร์ จะมาเกี่ยวอะไรกับแก?

เป่ยหมิงหวังหงุดหงิดในใจสุด ๆ แต่ไม่กล้าพูดความจริงออกไป

สายตาของหรงอี้ตอนนี้น่ากลัวเกินไปจริง ๆ

เขามั่นใจเลยว่าถ้าพูดความจริงออกไป หรงอี้ไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่

รู้งี้ ตอนนั้นไม่น่าเสียเวลาไปตามจีบหรงฮวาให้มากมาย ควรเอาเวลาไปฝึกบ้าระห่ำให้ตายไปข้างจะดีกว่า

ถ้าตอนนี้ฉันเป็นราชานักบุญไร้เทียมทาน หรงอี้ยังกล้าพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้ไหม?

ก็แค่พลังบำเพ็ญเพียรสูงกว่าหน่อยเดียว หรงอี้ มึงรอดูเลย วันหนึ่งกูจะฆ่ามึงให้ได้

หรงอี้เห็นเป่ยหมิงหวังไม่ตอบ สีหน้าก็ดำมืดลง เอ่ยเสียงเย็นชา "เป่ยหมิงหวัง ฉันถามนายอยู่ ทำไมไม่ตอบ หูหนวกไปแล้วหรือไง?"

สิ้นคำ ร่างของหรงอี้ก็เหยียบเท้าก้าวออกไปข้างหน้า จิตสังหารอันรุนแรงปะทุพวยพุ่งออกมาจากตัว

ชั่วพริบตาเดียว เป่ยหมิงหวังก็เหมือนถูกภูเขาศพทะเลเลือดพุ่งเข้าใส่จนหายใจไม่ออก พูดติด ๆ ขัด ๆ ว่า "พะ...พี่อี้ ผม..."

"ให้ฉันเป็นคนอธิบายดีกว่า!" เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยขึ้น "หลังจากพี่ไปไล่ตามอู๋ฮวา ฉันก็เป็นห่วงความปลอดภัยของพี่ เลยรีบออกมาตามหา ใครจะคิดว่าเผลอแป๊บเดียว เอวพลิก เป่ยหมิงหวังถึงได้พยุงฉันมาตามหาพี่"

"จริงอย่างนั้นไหม?" หรงอี้จ้องเป่ยหมิงหวังถาม

"ก็..." เสียงของเป่ยหมิงหวังยังไม่ทันขาดคำ ร่างของหรงอี้ก็พุ่งเข้ามาตรงหน้าอย่างกับผี

"ตกลงจริงไม่จริง!?" หรงอี้ตะคอก

เสียงของเขาดังสนั่นราวสายฟ้าสวรรค์ถล่มลงมา ใส่จนแก้วหูของเป่ยหมิงหวังแทบแตก ตัวสั่นเทิ้ม

"พี่หรงอี้ พี่ไม่เชื่อคำพูดของฉันเลยหรือ?" เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ทำตาแดงช้ำพร่างพราว "ถ้าอย่างนั้น ฉันไปดีกว่า"

พูดจบ ก็ทำท่าจะหันหลังเดินหนีไปจริง ๆ

"หรงเอ๋อร์!" หรงอี้รีบขยับตัวพุ่งมาขวางหน้าทางเดินของนาง สีหน้าอ่อนลงเล็กน้อย "หรงเอ๋อร์ อย่าเข้าใจฉันผิด ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อเธอ ฉันแค่กลัวว่าบางคนจะคิดร้ายกับเธอเท่านั้น"

พูดมาถึงตอนท้าย เขายังไม่ลืมปรายตามองเป่ยหมิงหวังอย่างเฉือนลึก เต็มไปด้วยคำขู่อันชัดเจน

เป่ยหมิงหวังไม่กล้ามองสบตากับเขา ก้มหน้าลง สองหมัดกำแน่น ทั้งอึดอัด ทั้งโกรธ

แม่ง ทั้ง ๆ ที่ฉันกับหรงเอ๋อร์ต่างหากที่เป็นคู่แท้กันแท้ ๆ ทำไมพอโดนหรงอี้ปั่นแบบนี้ ฉันกลับกลายเป็นตัวก่อกวนซะงั้น?

คิดร้ายงั้นเหรอ? ฮึม ฉันว่านายนั่นแหละที่คิดร้าย

พลังบำเพ็ญเพียรสูงหน่อยแล้วมันจะทำอะไรก็ได้หรือไง?

หรงอี้ มึงรอดูเลย กูจะฆ่ามึงให้ได้แน่ ๆ

คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็ฝืนยิ้มออกมานิดหนึ่ง พยักหน้าแล้วพูดว่า "หรงเอ๋อร์พูดถูก ไม่ว่าเมื่อไร ผมก็ไม่มีวันทำร้ายเธอ"

"หรงเอ๋อร์? ฮึม ชื่อนี้นายกล้าเอามาเรียกด้วย?" หรงอี้ไม่คิดจะปิดบังจิตสังหารที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างคิ้วเลย "เป่ยหมิงหวัง ฉันเตือนเอาไว้ อย่าได้คิดไม่ซื่อกับหรงเอ๋อร์ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันใจร้ายไม่ไว้หน้า"

ตอนนี้ยังไม่จบหน้านี้ กรุณากดไปหน้าถัดไปเพื่ออ่านเนื้อหาสนุก ๆ ที่เหลือต่อ!

เป่ยหมิงหวังข่มโทสะเอาไว้ สุดท้ายก็ทำได้แค่พยักหน้า "พี่อี้ ผมรู้ว่าควรทำยังไง"

หรงอี้ว่า "หวังว่านายจะรู้จริง ๆ..."

"ว่าแต่พี่อี้ อู๋ฮวาล่ะ?" เป่ยหมิงหวังไม่รอให้หรงอี้พูดจบ รีบถามแทรก "ทำไมไม่เห็นอู๋ฮวาเลย หรือว่าพี่ฆ่าเขาไปแล้ว?"

เชี่ย แกล้งยั่วกันชัด ๆ ใช่ไหมเนี่ย?

หรงอี้กำลังจะพูด เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ถามขึ้นมาบ้าง "ใช่แล้ว ทำไมไม่เห็นอู๋ฮวาล่ะ?"

หรงอี้ตอบว่า "อู๋ฮวาเจ้าโล้นนั่นเจ้าเล่ห์ผิดมนุษย์ ฉันไล่ตามมาจนถึงที่นี่แล้วก็คลาดร่องรอยไป แต่ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานต้องจับมันได้แน่ แล้วจะได้ล้างแค้นแทนหรงฮวา"

ในใจเป่ยหมิงหวังแอบเหยียด หวงตัวว่าเป็นถึงราชานักบุญไร้เทียมทาน แต่แค่อู๋ฮวาคนเดียวกลับจับไม่ได้ ไร้ค่าเสียจริง

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้ฟัง ก็ดูเหมือนจะแปลกใจเล็กน้อยที่อู๋ฮวาหนีรอดไปได้ แต่ก็กลับมาสงบอย่างรวดเร็ว เอ่ยเสียงแผ่วเบา "พี่หรงอี้ พี่ต้องระวังตัวด้วยนะ ต่อให้อู๋ฮวาพลังบำเพ็ญเพียรไม่เท่าพี่ แต่ใจเขาแสนจะเจ้าเล่ห์ อย่าประมาทเชียว"

หัวใจหรงอี้อุ่นขึ้นเล็กน้อย ยิ้มตอบ "หรงเอ๋อร์ไม่ต้องห่วง ฉันจะระวังตัวเองให้ดี ที่ต้องห่วงคือเธอต่างหาก ต่อไปห้ามไปไหนคนเดียวอีก...ช่างเถอะ ต่อไปตามฉันไว้ ฉันจะคอยปกป้องเธอเอง"

พูดจบ เขาก็เหลือบมองเป่ยหมิงหวังอย่างมีเลศนัยอีกครั้ง แววตานั้นไม่ต่างอะไรจากคำเตือนที่ชัดเจน

เป่ยหมิงหวังกัดฟันในใจ แต่ก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มเออออ "ใช่แล้ว หรง...คุณหนูเซวียนหยวน เธออยู่ข้างพี่อี้จะปลอดภัยกว่า"

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กล่าว "พอแล้ว เรารีบออกจากที่นี่ ไปหาอู๋ฮวากันก่อนดีกว่า!"

ทันใดนั้น ทั้งสามคนก็พากันออกจากที่แห่งนี้ไป

ในเวลาเดียวกัน ที่อีกแห่งหนึ่ง เย่ชิวกับพวกก็กำลังเจอปัญหาเข้าแล้ว

(ช่วงวันหยุดวันชาติจะมีอัปเพิ่ม ฝากโหวตกันด้วยนะ)