วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2846

ท่ามกลางหมอกหลากสี ประกายสายฟ้าพุ่งวาบราวกับมังกร ไล่ล่าจางเหมยเจินเหรินอย่างบ้าคลั่ง

ทุกครั้งที่ปะทะ โล่แสงก็สั่นสะท้านไม่หยุด ราวกับอีกเสี้ยวพริบตาก็จะแตกสลาย

“โธ่เว้ย ทำไมต้องมุ่งเล่นงานข้าด้วยวะ? ก็เพราะข้ามันใจดีนักหรือไง? รังแกกันเกินไปแล้ว!”

จางเหมยเจินเหรินคำรามลั่น มือคว้ายันต์เวทขึ้นมาขว้างออกไปแผ่นแล้วแผ่นเล่า หวังจะขวางการโจมตีไม่รู้จบนี้ แต่แทบไม่เป็นผล

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวมองภาพนั้นด้วยความกังวล ในใจครุ่นคิดเงียบ ๆ ว่า “แปลกแฮะ พวกเรามีกันตั้งหลายคน ทำไมประกายสายฟ้าถึงเล็งเล่นงานท่านฉางเหม่ยคนเดียว?”

“หรือว่าท่านฉางเหม่ยไปล่วงเกินใครเข้า?”

ทันใดนั้น ชื่อหนึ่งก็แวบขึ้นมาในหัวของเฟิงเสี่ยวเสี่ยว สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

“ถ้าคาดเดาของข้าเป็นจริงล่ะก็ ท่านฉางเหม่ยเสร็จแน่”

พอคิดมาถึงตรงนี้ เฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็รีบก้มหน้ากระซิบกับเย่ชิวว่า “หัวหน้า ท่านฉางเหม่ยก่อนหน้านี้เอาแต่พูดวิจารณ์ท่านผู้สูงศักดิ์อยู่หลายรอบ ประกายสายฟ้าเหล่านี้จะไม่ใช่ของท่านผู้สูงศักดิ์…ใช่ไหม?”

“จะเป็นไปได้ยังไง!” เย่ชิวเอ่ยอย่างจริงจัง “ท่านผู้สูงศักดิ์น่ะคือมังกรสวรรค์ทั้งเก้า ส่วนเหล่าโต้วซีก็แค่มดบนดิน ดังนั้นท่านผู้สูงศักดิ์จะลดตัวมาคิดเล็กคิดน้อยกับเหล่าโต้วซีได้ยังไงกัน?”

“ก็จริงแฮะ” เดิมทีในใจเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็ยังแอบสงสัยอยู่ แต่พอได้ฟังเย่ชิวพูดแบบนี้ เขาก็เริ่มคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้

อย่างไรเสีย คนกระจอกอย่างจางเหมยเจินเหริน ยังไม่คู่ควรให้เนตรกฎธรรมของท่านผู้สูงศักดิ์เหลียวแลด้วยซ้ำ

“แต่ประกายสายฟ้าเหล่านี้มันประหลาดจริง ๆ ทำไมถึงเล่นงานแต่จางเหมยเจินเหรินกันล่ะ?” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้วเต็มไปด้วยความสงสัย

ในใจของเย่ชิวก็เกิดลางสังหรณ์อยู่ลึก ๆ ไม่ใช่แค่ประกายสายฟ้าเหล่านี้เท่านั้น แม้แต่ความเปลี่ยนแปลงของค่ายกลลวงทาง เกรงว่าก็น่าจะเกี่ยวข้องกับการกระทำบางอย่างก่อนหน้านี้ของจางเหมยเจินเหรินด้วย

“เหล่าโต้วซี แกแน่ใจนะว่าไม่ได้ทำเรื่องชั่ว ๆ อะไรไว้ในค่ายกลลวงทางนี่?” เย่ชิวเอ่ยถามขึ้นมากะทันหัน น้ำเสียงยังแฝงแววล้อเลียนอยู่หน่อย ๆ

จางเหมยเจินเหรินได้ยินก็ด่ากลับทันที “เพ้อเจ้อ! ชีวิตทั้งชีวิตของข้าทำอะไรตรงไปตรงมา จะไปทำเรื่องสกปรกต่ำช้าแบบนั้นได้ยังไง!”

ทันทีที่คำพูดจบลง ประกายสายฟ้าเส้นหนึ่งที่หนากว่าเดิมก็ฟาดลงมาราวกับทัณฑ์สวรรค์ ตรงใส่โล่แสงอย่างจัง เสียงดัง “แคร๊ก” โล่แสงแตกร้าวออกเป็นเส้น ๆ อย่างเห็นได้ชัด

แย่แล้ว!

สีหน้าจางเหมยเจินเหรินเปลี่ยนไปทันที เขารู้ดีว่าโล่แสงคงทนรับต่อไปได้อีกไม่นาน จึงตะโกนด่า “ไอ้เด็กเวร เลิกพูดให้มันเย็นใจแล้วรีบช่วยข้าเดี๋ยวนี้เลย!”

เย่ชิวว่า “ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยหรอกนะ ปัญหาคือข้าไม่รู้จะช่วยยังไงต่างหาก!”

“แม่งเอ๊ย เห็นคนจะตายไม่คิดช่วย แบบนี้ยังเรียกคนได้อยู่เหรอ?” จางเหมยเจินเหรินเพิ่งด่าจบ โล่แสงก็แตกกระจายหายวับไปในทันที

ชั่วพริบตาเดียว ประกายสายฟ้าก็กรูลงมา ฟาดใส่ร่างเขาพร้อมกัน

“อ๊ากกก…”

เสียงกรีดร้องโหยหวน ฟังแล้วทำเอาคนรอบข้างขนลุกวาบ

“ศิษย์พี่!”

“พี่รอง!”

ม่อเทียนจีและหลินต้าหนiaoเพิ่งจะคิดจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่กลับถูกเย่ชิวยกมือขึ้นขวางไว้ก่อน

“ไม่เป็นไรหรอก เหล่าโต้วซีหนังหนาเนื้อแข็ง ฟาดยังไงก็ไม่ตายง่าย ๆ หรอก” เย่ชิวพูด

“แต่พี่ใหญ่…” ม่อเทียนจีเต็มไปด้วยความกังวล

“เชื่อข้าเถอะ ให้เหล่าโต้วซีได้ชดใช้ด้วยความลำบากบ้าง ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายสำหรับเขาหรอก” เย่ชิวจับสังเกตได้ตั้งนานแล้วว่า แม้ประกายสายฟ้าพวกนั้นจะดูทรงอำนาจน่ากลัว รูปโฉมราวกับกระบี่เทพคมกล้า ทว่ากลับไม่ได้ฟาดใส่จางเหมยเจินเหรินเอาให้ตายจริง ๆ ชัดเจนว่ามีจุดประสงค์เพื่อทำโทษมากกว่าจะฆ่า

เรื่องนี้เองก็ยิ่งยืนยันว่า การคาดเดาของเย่ชิวนั้นไม่ผิด

เย่ชิวมองสภาพน่าสมเพชของจางเหมยเจินเหรินแล้ว แอบบ่นในใจว่า “บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ให้หุบปากหน่อย แทนที่จะฟัง ตอนนี้รู้หรือยังล่ะว่าภัยมักออกจากปากตัวเอง!”

ในขณะที่จางเหมยเจินเหรินกำลังโดนประกายสายฟ้าฟาดอยู่นั้น อีกด้านหนึ่ง หรงอี้กับพวกอีกสองคนกำลังตามหาอู๋ฮวา

ระหว่างเดิน หรงอี้ตั้งใจเดินเคียงอยู่ข้างเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ปล่อยให้เป่ยหมิงหวังเดินตามหลังอยู่เงียบ ๆ ราวกับประกาศอำนาจความเป็นเจ้าของของตนโดยไม่ต้องเอ่ยคำ

เป่ยหมิงหวังแม้ในใจจะขุ่นเคืองอยู่ไม่น้อย แต่ก็ทำได้แค่กัดฟันอดทน เขารู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะปะทะกับหรงอี้แบบซึ่งหน้า

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง

“ยังไง ข้าพูดแล้วเจ้าฟังไม่รู้เรื่องรึ?” หรงอี้เอ่ยเสียงเย็น

เป่ยหมิงหวังไม่อยากแยกจากเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ จึงพูดว่า “อี้เกอ พลังของอู๋ฮวาแข็งแกร่งมาก ข้ากลัวว่าข้าคนเดียวจะรับมือเขาไม่ไหว”

หรงอี้ว่า “งั้นเจ้าก็แค่หาเขาให้เจอ แล้วค่อยใช้การส่งข่าวบอกข้าก็พอ”

เป่ยหมิงหวังว่า “แต่ข้า…”

“จะแต่หาอะไรอีก? เจ้ายังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า เป่ยหมิงหวัง เจ้ารู้ไหมว่าทำไมถึงตอนนี้หรงฮวายังไม่ยอมตกลงคบกับสักที?” หรงอี้ว่า “ก็เพราะเจ้าเฉื่อยแฉะลังเลเกินไป ไร้ซึ่งความเป็นลูกผู้ชายต่างหาก”

อะไรนะ ข้าไม่มีความเป็นลูกผู้ชาย?

ล้อเล่นอะไรอยู่?

ถ้าข้าไม่มีความเป็นลูกผู้ชาย หรงเอ๋อร์จะชอบข้าได้ยังไง?

คิดไม่ถึงเลยว่าหรงฮวาจะมองข้าแบบนี้ ช่างตาถั่วเสียจริง!

“พอแล้ว รีบไปหาอู๋ฮวาได้แล้ว!” หรงอี้เร่งเสียงอย่างไม่ค่อยจะอดทน

เป่ยหมิงหวังถามว่า “อี้เกอ ถ้าข้าไปหาอู๋ฮวาแล้ว แล้วท่านล่ะ?”

สีหน้าหรงอี้เย็นลงทันที “เป่ยหมิงหวัง ข้าเพิ่งรู้ว่าห่างกันไปแค่พักเดียว ปีกของเจ้าแข็งขึ้นมากเลยนะ! หรือว่าตอนนี้ไม่ว่า ข้าจะทำอะไร ก็ต้องรายงานให้เจ้ารู้ด้วยหรือยังไง?”

“อี้เกอ ท่านอย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น…” เป่ยหมิงหวังยังพูดไม่จบก็โดนหรงอี้ตัดบท

“งั้นเจ้าหมายความว่ายังไงกันแน่?” บนร่างของหรงอี้ปล่อยจิตสังหารเย็นเยียบออกมา

ทันใดนั้น อุณหภูมิรอบด้านก็ร่วงฮวบ

“พอเถอะ ล้วนแต่คนกันเองทั้งนั้น อย่าพูดมากเลย” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ส่งสายตาเตือนให้เป่ยหมิงหวัง ก่อนจะพูดว่า “เจ้ารีบไปหาอู๋ฮวาเถอะ หาเจอแล้วก็อย่าลืมส่งข่าวหาพวกเราล่ะ”

“ครับ” เป่ยหมิงหวังรับคำสั้น ๆ แล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว

ในเสี้ยววินาทีที่เขาหันหลังให้พวกนั้น ระหว่างคิ้วก็พลันเอ่อท่วมไปด้วยจิตสังหารที่พลั่งพรูดั่งคลื่นซัด