วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2992

เย่ชิวคิดในใจว่า แท่นบูชานี่พวกเขาจัดการไม่ได้ แต่เหล่าเจิ่วอายุยืนขนาดนั้น คงรู้เรื่องเผ่ามิ่งอยู่ไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เหล่าเจิ่วชอบนั่งโม้บ่อย ๆ ว่าฟ้าเก้าชั้นสิบแดนเขาไปมาหมดแล้ว

ภายในถุงกิ่นคุน

โลงศพสีแดงโลหิตสั่นไหวแผ่วเบา ตามมาด้วยเสียงงัวเงียของเหล่าเจิ่วดังขึ้นว่า “ไอ้หนู มีอะไร?”

เย่ชิวพูดว่า “เหล่าเจิ่ว รีบช่วยดูให้หน่อยว่าแท่นบูชานี่มันตัวอะไร เราลองมาทุกวิธีแล้ว ยังเข้าใกล้มันไม่ได้เลย”

“โอ้? แค่แท่นบูชากระจอก ๆ ยังทำอะไรเจ้าไม่ได้งั้นเหรอ?” เหล่าเจิ่วฟังแล้วก็แปลกใจนิดหน่อย

จากนั้น หมอกดำกลุ่มหนึ่งก็ลอยออกมาจากถุงกิ่นคุน บินวนรอบแท่นบูชาหนึ่ง圈 แล้วลอยกลับเข้าไปในถุงกิ่นคุนอีกครั้ง

“มีเจอพิรุธอะไรไหม?” เย่ชิวถาม

เหล่าเจิ่วตอบว่า “แท่นบูชานี่คือค่ายเวทย์ส่งตัว”

“ค่ายเวทย์ส่งตัว?” เย่ชิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อว่า “ที่ว่ามานี่หมายความว่า แท่นบูชานี่สามารถไปถึงเผ่ามิ่งได้งั้นเหรอ?”

เหล่าเจิ่วหัวเราะหึ ๆ น้ำเสียงแฝงความ得意อยู่หลายส่วน “ใช่แล้ว ไอ้หนู แท่นบูชานี่เป็นค่ายเวทย์ส่งตัวที่เชื่อมไปยังเผ่ามิ่งจริง ๆ เพียงแต่ว่าคนที่วางค่ายกลฝีมือสูงส่งมาก นอกค่ายเวทย์ส่งตัวนี้ยังวางผนึกเอาไว้ ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าถูกส่งตัวไปถึงเผ่ามิ่งตั้งนานแล้ว”

หัวใจของเย่ชิวสะดุ้งวาบ รีบถามทันทีว่า “งั้นตอนนี้เจ้า มีวิธีคลายผนึกไหม?”

“อะไร เจ้าอยากไปเผ่ามิ่ง?” เหล่าเจิ่วถาม

เย่ชิวพูดว่า “ที่จงโจวมีสี่นคร มีคนหายไปเกือบยี่สิบล้านคน ข้าสงสัยว่าพวกเขาถูกเผ่ามิ่งลักพาตัวไป เลยอยากไปเผ่ามิ่งดูสักหน่อย”

“ข้าว่าพ่อหนุ่มอย่างเจ้านี่นะ ทำไมชอบสอดเรื่องชาวบ้านจัง เวลามีตั้งเยอะ หาให้ข้าครบร่างกายไม่ดีกว่าเหรอ?” เหล่าเจิ่วพูดจบก็นึกขึ้นได้ “เกือบลืมไป ผู้หญิงของเจ้า ตอนนี้เป็นจักรพรรดินีแห่งจงโจวแล้วนี่นา”

“โธ่เอ๊ย พอเป็นเรื่องผู้หญิงล่ะ เจ้าทุ่มสุดตัว ไม่กลัวเหนื่อยไม่กลัวลำบาก แล้วเมื่อไหร่ข้าจะได้มีอภิสิทธิ์แบบนั้นบ้างวะ?”

เย่ชิวหัวเราะแหะ ๆ แล้วว่า “ก็เจ้าให้ผมมีลูกด้วยไม่ได้สักหน่อย”

“ไอ้เวรเอ๊ย” เหล่าเจิ่วสบถ一句 แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

สิบวินาทีต่อมา

เหล่าเจิ่วพูดว่า “เมื่อกี้ข้าบอกแล้ว คนที่วางค่ายกลนี่ฝีมือสูงส่งมาก แถมพลังบำเพ็ญเพียรก็แข็งแกร่ง ตามสายตาของข้าดูแล้ว ค่ายเวทย์ส่งตัวชุดนี้ อย่างน้อยต้องเป็นฝีมือของยอดฝีมือจักรพรรดิ”

“ส่วนเรื่องจะแกะผนึกน่ะ ด้วยพลังของเราสองคนตอนนี้ทำได้ยากมาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาสเลย”

“แต่ต้องใช้วัสดุกับวิธีการพิเศษบางอย่าง”

เย่ชิวพูดว่า “เหล่าเจิ่ว บอกผมมาเลยว่าต้องใช้วัสดุอะไรบ้าง เดี๋ยวผมไปเตรียมมาให้”

“ก็คือ...” เหล่าเจิ่วพูดมาถึงตรงนี้ อยู่ดี ๆ ก็เปลี่ยนเรื่อง “ช่างมันเถอะ ของพวกนั้นเจ้าหายังไงตอนนี้ก็หาไม่เจอ ต่อให้เก็บครบหมดแล้ว ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ ก็แกะผนึกไม่ได้อยู่ดี”

“ไอ้หนู ข้ายังพูดคำเดิม รีบช่วยข้าตามหาร่างกายให้ครบก่อน”

“ตราบใดที่ร่างกายข้าครบสมบูรณ์ อย่าว่าแต่ค่ายเวทย์ส่งตัวแค่อันเดียวเลย สิบอัน ร้อยอัน ข้าก็พังให้เจ้าได้สบาย ๆ”

“ตอนนั้น ถ้าเจ้าอยากไปเผ่ามิ่ง ข้าแค่คิดนิดเดียว ก็พาเจ้าทะลุไปถึงเผ่ามิ่งได้ในพริบตา”

สีหน้าของเย่ชิวมืดหม่นลง ถามว่า “เหล่าเจิ่ว ตอนนี้ไม่มีวิธีไปเผ่ามิ่งเลยเหรอ?”

“ไม่มีทาง” เหล่าเจิ่วว่า “พลังของเจ้าอ่อนเกินไป”

เย่ชิวถึงกับพูดไม่ออก

ตัวเขายังไงซะก็เป็นถึงราชานักบุญไร้เทียมทาน แต่พอมาถึงปากของเหล่าเจิ่ว กลับเหมือนเป็นแค่ลูกปลาเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง

เหล่าเจิ่วพูดว่า “เอาแบบเผื่อไว้สักหมื่นก้าว ต่อให้เจ้าหาวัสดุสำหรับทำลายผนึกเจอ แล้วทำลายผนึกได้สำเร็จ เจ้าก็ยังไปเผ่ามิ่งไม่ได้อยู่ดี”

“ค่ายเวทย์ส่งตัวแบบนี้ ต้องใช้คาถาหรือไม่ก็วิชาอาคมลับ ถึงจะสตาร์ทมันได้”

“พอเจ้าไม่รู้วิธีสตาร์ท จะใช้งานมันได้ยังไง?”

แล้วเหล่าเจิ่วก็เปลี่ยนประเด็น “แต่อย่าเพิ่งหมดหวัง ข้ามีข้อเสนอหนึ่ง”

“ข้อเสนออะไร?” เย่ชิวถาม

พออู่เชียนฟานได้ยินก็ลงมือทันที

เขารีบถลกหนังสัตว์ร้ายออกมา จากนั้นเย่ชิวก็ใช้อำนาจเปลวเพลิงพิเศษย่างมัน

ไม่นาน กลิ่นหอมของเนื้อย่างก็ลอยคลุ้งไปทั่ว...

ในเวลาเดียวกัน

เผ่ามิ่ง

เบื้องหน้าแท่นบูชาส่งผ่านแห่งหนึ่ง

ถ้าเย่ชิวมาอยู่ตรงนี้ คงต้องพบว่า แท่นบูชาส่งผ่านแห่งนี้ แทบจะเหมือนกับแท่นบูชาใต้ภูเขาไข่มุกไม่มีผิดเพี้ยน

“เฒ่าเจ็ด เฒ่าปา คราวนี้พวกเจ้าจะไปโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ภารกิจหนักหนาสาหัส” รองผู้อาวุโสที่สองเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า เสียงของเขาทุ้ม หนักแน่น แผ่รัศมี威严ที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “พวกเจ้าต้องสืบให้ชัดว่าเหล่าเจิ่วกับเหล่าอันดับสิบตายได้ยังไง จากนั้นตามหา ‘นาง’ ให้เจอ แล้วพาตัวนางกลับมา”

รองผู้อาวุโสที่สามพูดต่อว่า “นอกจากนั้น ยังต้องสืบให้ชัดถึงสภาพการณ์ปัจจุบันของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรด้วย รู้เขารู้เรา เผ่ามิ่งของเราถึงจะ百战不殆”

เหล่าผู้อาวุโสคนอื่นพากันพยักหน้า แสดงความเห็นด้วย

“พอแล้ว เวลาเร่งด่วน พวกเจ้าต้องออกเดินทางได้แล้ว” รองผู้อาวุโสที่สองพูดจบ ก็เริ่มร่ายคาถาร่วมกับผู้อาวุโสคนอื่น ๆ

พร้อมกันนั้น ทั้งหมดก็ชูมือร่ายอาคม ส่งพลังมหาศาลสายแล้วสายเล่าไหลบ่าเข้าสู่แท่นบูชาส่งผ่าน

ครู่ต่อมา

ก็เห็นอักขระเวทมนตร์บนแท่นบูชาส่งผ่านเริ่มส่องประกาย แผ่แสงหม่นเย็นออกมา พลังอันรุนแรงกระเพื่อมก่อตัวอยู่บนแท่นบูชา กลายเป็นประตูมิติบิดเบี้ยวบานหนึ่ง

“ท่านผู้เฒ่าเจ็ด ท่านผู้เฒ่าแปด เดินทางโดยสวัสดิภาพ ขอให้ภารกิจครั้งนี้สำเร็จลุล่วง!” รองผู้อาวุโสที่สองพูดเสียงทุ้ม

“วางใจเถอะ พวกเราจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน!” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดพูดจบ ก็ย่างเท้าเข้าไปในประตูมิติ

ท่ามกลางแสงสว่างวูบหนึ่ง ร่างของผู้อาวุโสเผ่ามิ่งทั้งสองก็หายวับไปจากที่เดิม