วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2993

เมื่อร่างของท่านผู้เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดลับหายเข้าไปในประตูมิติ แสงบนแท่นบูชาส่งผ่านก็ค่อย ๆ หม่นลง รอบด้านก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ

เหล่าผู้อาวุโสของเผ่ามิ่งยังคงยืนอยู่หน้าแท่นบูชาส่งผ่าน สีหน้าต่างคนต่างอารมณ์

รองผู้อาวุโสที่สามขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายความกังวล พลางเอ่ยว่า “เฒ่าเจ็ดกับเฒ่าปาไปโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรครานี้ จะไม่เจออันตรายอะไรจริง ๆ หรือ? ท้ายที่สุด เหล่าเจิ่วกับเหล่าอันดับสิบก็ตกตายที่นั่นเหมือนกัน”

รองผู้อาวุโสที่สองครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าช้า ๆ แล้วว่า “ท่านสาม ไม่ต้องกังวลเกินไป”

“พลังของเฒ่าเจ็ดกับเฒ่าปา พวกเรารู้ดีกันอยู่ หากทั้งสองร่วมมือกัน ต่อให้เจอศัตรูแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยังรับมือได้สบาย”

“ยิ่งไปกว่านั้น เป้าหมายของการไปครั้งนี้ ก็เพื่อสืบหาสาเหตุการตายของเหล่าเจิ่วกับเหล่าอันดับสิบ และดูสภาพโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรในปัจจุบัน มิได้ให้พวกเขาไปเสี่ยงตาย”

ท่านผู้อาวุโสที่สี่พยักหน้า เห็นด้วยว่า “ท่านสาม คิดมากไปแล้วล่ะ เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดลงมือเอง ครานี้ย่อมสำเร็จดั่งใจแน่นอน พวกเขาเป็นถึงผู้อาวุโสของเผ่ามิ่งเรา จะเกิดเรื่องง่าย ๆ ได้อย่างไร”

ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ต่างก็พยักหน้าตาม เห็นพ้องกับความเห็นของท่านผู้อาวุโสที่สี่

“หวังว่าพวกเขาจะราบรื่นทุกอย่างก็แล้วกัน”

รองผู้อาวุโสที่สองพูดปากเป็นอย่างนั้น ทว่ากลับไม่รู้ทำไม ในใจกลับยังรู้สึกไม่สบายอยู่ลึก ๆ

คล้ายกับว่าท่านผู้เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดครั้งนี้ไปแล้ว จะไม่มีวันได้กลับมาอีก

รองผู้อาวุโสที่สองกวาดตามองไปรอบหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “เอาล่ะ ตอนนี้เฒ่าเจ็ดกับเฒ่าปาออกเดินทางไปแล้ว สิ่งที่เราต้องทำต่อจากนี้ ก็มีเพียงรอข่าวจากพวกเขา”

“พร้อมกันนั้น ก็ต้องกำชับศิษย์ใต้สำนัก ให้เร่งมือฝึกฝนพลังขึ้นให้เร็วที่สุด”

“เพราะเมื่อกองทัพเผ่ายมโลกของเรา กวาดล้างโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรแล้ว พวกเขานั่นแหละที่จะเป็นกำลังหลัก”

ท่านผู้เฒ่าห้าได้ยินดังนั้น ก็ยกมือคำนับถามว่า “ท่านรอง มหาอาวุโสจะออกจากการปิดด่านฝึกตนเมื่อไรหรือ? มีมหาอาวุโสอยู่ เผ่ามิ่งเราจึงจะไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใดอย่างแท้จริง”

รองผู้อาวุโสที่สองยิ้มบาง ๆ แววตาพร่างพรายไปด้วยความเคารพยำเกรง เอ่ยว่า “พลังบำเพ็ญเพียรของมหาอาวุโสนั้นหยั่งไม่ถึง ครั้งนี้ท่านปิดด่านฝึกตน ก็เพื่อจะทะลวงไปสู่ระดับพลังที่สูงยิ่งกว่าเดิม”

“ส่วนว่าจะออกจากด่านเมื่อไร ก็ต้องดูความก้าวหน้าในการฝึกตนของมหาอาวุโส”

“แต่ข้าเชื่อว่า อีกไม่นาน มหาอาวุโสต้องออกจากด่านแน่ ถึงตอนนั้น โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะไม่มีผู้ใดต้านกองทัพเผ่ายมโลกของเราได้เลย”

เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายได้ฟังดังนั้น แววตาก็ล้วนฉายแสงแห่งความตื่นเต้น

สถานะของมหาอาวุโสในเผ่ามิ่ง เปรียบเสมือนเสาหลักที่ตรึงท้องทะเล เพียงมีเขาอยู่ เผ่ามิ่งก็มีทั้งความหวังและความเป็นไปได้ไม่สิ้นสุด

ผู้อาวุโสที่หกหัวเราะหึหึ ก่อนกล่าวว่า “รอให้มหาอาวุโสออกจากด่านก่อนเถอะ เผ่ามิ่งเราจะต้องสั่งสอนโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรให้เข็ดหลาบ ให้พวกมันรู้เสียบ้างว่า เผ่ามิ่งเราเท่านั้นที่แท้จริงไร้ผู้ต้านทาน ทั่วหล้าไร้ศึกแพ้”

รองผู้อาวุโสที่สองได้ฟัง แววตาเย็นวาบขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “เผ่ามิ่งเราไม่ใช่เผ่าที่ใครจะว่าชอบรบพุ่ง แต่หากมีผู้ใดกล้าดูหมิ่นเรา เราก็ต้องให้มันได้ลิ้มรสการลงโทษอย่างสาสม”

“การที่เฒ่าเจ็ดกับเฒ่าปาไปยังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรครานี้ ก็เพื่อสืบความจริงให้กระจ่าง ไม่ว่าจะเป็นใครที่สังหารเหล่าเจิ่วกับเหล่าอันดับสิบ ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้มันลอยนวล”

“ผู้ใดล่วงเกินเผ่ามิ่ง ต่อให้หนีไปไกลเพียงใด ก็ต้องตามฆ่าให้ถึงตัว!”

ถ้อยคำของรองผู้อาวุโสที่สองประโยคนั้น ทำให้เหล่าผู้อาวุโสคนอื่น ๆ รู้สึกคล้อยตามขึ้นมา

“ใช่แล้ว ผู้ใดล่วงเกินเผ่ามิ่ง ต่อให้หนีไกลแค่ไหน ก็ต้องถูกประหาร!”

เหล่าผู้อาวุโสกล่าวพร้อมเพรียงกัน

ในตอนนั้นเอง รองผู้อาวุโสที่สามก็เอ่ยขึ้นมาเฉียบพลันว่า “พอเฒ่าเจ็ดกับเฒ่าปาพานางกลับมา เกรงว่าองค์ไท่จื่อคงไม่ปล่อยนางไปง่าย ๆ ถึงเวลานั้นพวกเราจะทำอย่างไรดี? ท้ายที่สุด นางทั้งมีสายเลือดจักรพรรดิยมโลก แถมยังเป็นผู้สืบทอดที่หมิงตี้ทรงกำหนดไว้เมื่อครั้งอดีต”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศในที่นั้นก็เงียบกริบลงไปในทันใด

บรรยากาศเริ่มหนักอึ้งอึดอัดขึ้นมา

เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบรรดาผู้อาวุโส เอ่ยถามว่า “เมื่อครู่ตอนที่ข้ามา เหมือนได้ยินพวกเจ้าพูดถึง ‘นาง’ ข้าก็อยากถามเหมือนกัน ว่าพวกเจ้าคิดจะจัดการนางอย่างไร”

เหล่าผู้อาวุโสมองหน้ากัน เลื่อนสายตาไปมาอย่างลังเล

ท้ายที่สุด รองผู้อาวุโสที่สองจึงก้าวออกมาหนึ่งก้าว ตอบด้วยท่าทางนอบน้อมว่า “องค์ไท่จื่อ พวกกระหม่อมกำลังหารือเรื่องนี้กันอยู่พอดี”

“แม้นางจะหนีออกจากเผ่ามิ่ง แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นสายเลือดของหมิงตี้”

“พวกเราหวังว่าภายใต้เงื่อนไขที่ไม่กระทบต่อภาพรวม องค์ไท่จื่อจะทรงเมตตายกโทษให้ ปล่อยชีวิตนางไว้สักครั้ง”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ฟัง สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที เอ่ยว่า “พวกเจ้ารู้หรือไม่ ว่านางเกือบทำลายเรื่องใหญ่ของข้าไปแล้ว”

รองผู้อาวุโสที่สามรีบร้อนเอ่ยขึ้นว่า “ขอองค์ไท่จื่อทรงระงับโทสะ การกระทำของนาง แม้จะสมควรตายเป็นหมื่นครั้ง แต่…นางก็เช่นเดียวกับท่าน ล้วนมีสายเลือดจักรพรรดิยมโลก หากเราฆ่านางเสีย รอให้หมิงตี้ฟื้นคืนชีพ เกรงว่าจะยากต่อการชี้แจง”

“อย่างไรเสีย นางก็เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของท่าน”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียในใจ

ในที่สุด เขาก็ค่อย ๆ เอ่ยขึ้นว่า “ตัวข้าเองมิใช่คนไร้เหตุผล หากนางยอมกลับมาโดยดี สารภาพผิดรับโทษ บางทีอาจให้โอกาสนางรอดตายได้ แต่หากนางยังดื้อดึงไม่รู้สำนึก ก็อย่าได้โทษว่าข้าโหดเหี้ยมก็แล้วกัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าผู้อาวุโสก็โล่งอกไปตาม ๆ กัน อย่างน้อยเรื่องนี้ก็ยังพอมีทางออกอยู่บ้าง

รองผู้อาวุโสที่สองว่า “ครานี้เฒ่าเจ็ดกับเฒ่าปาไป พวกเขาย่อมพานางกลับมาได้แน่ ถึงตอนนั้นพวกเราจะช่วยกันเกลี้ยกล่อมนาง ให้จากนี้ไปทำตามพระประสงค์ของท่านทุกอย่าง”

“นี่คือโอกาสครั้งสุดท้ายที่ข้าให้แก่นาง หากนางยังไม่รู้จักไขว่คว้า แม้ต้องถูกตราหน้าว่าฆ่าน้องสาวตนเอง ข้าก็จะฆ่านางให้ได้” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพูดถึงตรงนี้ก็อดขุ่นเคืองไม่ได้ “นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมเสด็จพ่อถึงเลือกนางเป็นผู้สืบทอด ช่างเหลวไหลสิ้นดี”

พอเอ่ยถึงหมิงตี้ เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายก็พากันสงบปากเงียบ ไม่มีผู้ใดกล้าพูดอะไรต่อ

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเปลี่ยนน้ำเสียง เอ่ยว่า “ไม่พูดถึงนางแล้วกัน พวกเรารอข่าวดีของสองผู้อาวุโสกันอยู่ในยมโลกนี่แหละ”