วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2994

เชิงภูเขาไข่มุก

เบื้องหน้าแท่นบูชาส่งผ่าน

เย่ชิว จางเหมยเจินเหริน และอู่เชียนฟาน ทั้งสามคนนั่งล้อมวงกันอยู่ ตรงหน้าพวกเขามีเปลวเพลิงพิเศษกำลังลุกโชนอยู่กองหนึ่ง

เหนือเปลวเพลิงพิเศษนั้น วางน่องสัตว์ร้ายชิ้นโตที่ย่างจนเหลืองกรอบ น้ำมันไหลเยิ้ม กลิ่นหอมโชยไปทั่ว ชวนให้น้ำลายสอ

เกรงว่าสัตว์ร้ายตัวนี้คงไม่เคยนึกฝันมาก่อน ชาติที่แล้วยิ่งใหญ่แข็งแกร่งขนาดไหน สุดท้ายพอตายแล้วกลับกลายเป็นอาหารลงท้องคนอื่น

“ไม่คิดเลยว่าอสูรร้ายแห่งหมิงจะหอมขนาดนี้ หอมกว่าเนื้อป่าทุกอย่างที่ข้าเคยกินอีกนะ” จางเหมยเจินเหรินอุทานชม

เย่ชิวล้วงขวดโหลสารพัดออกมาจากถุงกิ่นคุน โยนให้จางเหมยเจินเหรินพลางว่า “เลิกชักช้า รีบโรยเครื่องปรุงได้แล้ว”

จางเหมยเจินเหรินรับขวดโหลมาชุดหนึ่ง โรยเครื่องปรุงลงบนขาอสูร กลิ่นหอมนั้นยิ่งลอยอบอวลเข้มข้นขึ้นไปอีก

“ไอ้ตัวแสบ เครื่องปรุงเหลือเท่าไหร่แล้ว?” จางเหมยเจินเหรินถาม

“ไม่เหลือเยอะแล้ว” เย่ชิวว่า

เครื่องปรุงพวกนี้ ล้วนเป็นของที่เขาตั้งใจหอบติดตัวมาจากโลกมนุษย์ตอนออกมา

“งั้นหลังจากนี้ต้องใช้ให้ประหยัดหน่อยนะ หมดแล้วก็ไม่มีเพิ่มแล้ว” จางเหมยเจินเหรินว่า

ไม่นาน ขาอสูรก็ย่างสุกได้ที่

จางเหมยเจินเหรินควักมีดสั้นออกมาเฉือนเนื้อชิ้นหนึ่ง ใส่ปากเคี้ยวช้า ๆ

แล้วเขาก็ค่อย ๆ หลับตาลง ลิ้มรสอย่างตั้งใจ

“ท่านจางเหมย รสชาติเป็นไงบ้าง?” อู่เชียนฟานถามด้วยความอยากรู้

อสูรร้ายแห่งหมิง เขายังไม่เคยได้ชิมมาก่อน

จางเหมยเจินเหรินลืมตาขึ้นแล้วพูดว่า “ยอด… ยอดจนบรรยายไม่ถูก! ไม่คิดเลยว่าเนื้ออสูรร้ายแห่งหมิงจะนุ่มละเอียดยังงี้ เซอร์ไพรส์จริง ๆ”

“ไอ้ตัวแสบ ข้าเพิ่งนึกช่องทางทำเงินออกทางหนึ่ง”

“ทีหลังเวลาเรากลับโลกมนุษย์ ก็จับอสูรร้ายแห่งหมิงติดมือกลับไปเยอะหน่อย จากนั้นไปเปิดร้านปิ้งย่างที่โลกมนุษย์ รับรองขายดีระเบิด”

เย่ชิวกลอกตา “มึงนี่อยากได้เงินจนเพี้ยนไปแล้วรึไง?”

พูดจบ เย่ชิวดีดนิ้ว ส่งพลังกระบี่เส้นหนึ่งเฉือนเอาชิ้นเนื้อที่ติดกระดูกออกมา แล้วหยิบขึ้นมาแทะ

“หือ ต้องยอมรับเลยว่าเนื้ออสูรร้ายแห่งหมิงนี่โคตรอร่อย เนื้อนุ่มฉ่ำกว่าพวกสัตว์วิเศษที่พวกเรากินเป็นประจำเยอะ” เย่ชิวก็อดชมไม่หยุดเหมือนกัน

จางเหมยเจินเหรินพยักหน้าเห็นด้วย “จริงอย่างที่ว่า แล้วยังสังเกตมั้ยว่า ในเนื้อนี่มีพลังชีวิตอยู่เยอะมาก กินเข้าไปแล้วพลังบำเพ็ญเพียรได้ประโยชน์สุด ๆ”

“จริงเหรอ?” อู่เชียนฟานยังไม่ค่อยเชื่อ

“จริงสิ” จางเหมยเจินเหรินว่า “ไม่เชื่อก็ลองชิมดู”

อู่เชียนฟานได้ยินดังนั้น แววตาก็ฉายแววอยากรู้ออกมาวูบหนึ่ง เขาเดินมาข้างหน้า ฉีกเนื้อออกมาชิ้นหนึ่ง ใส่ปากเคี้ยวอย่างตั้งใจ

ถัดมา ดวงตาเขาก็พลันสว่างวาบ

“ท่านจางเหมย ท่านไม่ได้หลอกผมจริง ๆ เนื้ออสูรร้ายแห่งหมิงนี่อร่อยมากจริง ๆ”

ในเวลาเดียวกัน อู่เชียนฟานรู้สึกได้ว่าความร้อนระลอกหนึ่งลอยขึ้นมาจากกระเพาะ แล้วแผ่ซ่านไปตามลมปราณทั่วร่าง

ชั่วขณะนั้น เขารู้สึกทั้งตัวอบอุ่นสบาย เหมือนร่างกายเบาสบายขึ้นมาก

จางเหมยเจินเหรินยิ้มแฉ่ง “ถ้าอร่อยก็ยัดเข้าไปเยอะ ๆ เลย เผลอ ๆ เจ้าจะได้อาศัยโอกาสนี้ทะลวงพลังบำเพ็ญเพียรก็ได้”

“เชียนฟาน เจ้าน่ะต้องเร่งมือหน่อยแล้วนะ”

“ไอ้ตัวแสบทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานแล้ว ต้าหนิวกับเทียนจีก็ทะลวงถึงขอบเขตราชานักบุญแล้วเหมือนกัน ตัวข้าเองก็ห่างจากราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานแค่ครึ่งก้าว ยังมีหนิงอัน ข่งเทียนเซี่ย พวกนั้น แต่ละคนพลังบำเพ็ญเพียรก็สูงกว่าเจ้าอีก ถ้าไม่ขยัน เจ้าจะยิ่งตามหลังคนอื่นมากขึ้นเรื่อย ๆ นะ”

“ผมจะพยายามให้เต็มที่” อู่เชียนฟานว่าแล้วก็ฟัดเนื้อคำโตต่อ

ในใจเขาเองก็ร้อนรน อยากให้ตัวเองทะลวงระดับให้ได้เร็ว ๆ

“มีแต่เนื้อไม่มีเหล้ามันจะได้ยังไงกัน?” จางเหมยเจินเหรินว่า “ไอ้ตัวแสบ ยังมีเบียร์แช่เย็นเหลือมั้ย เอามาขวดหนึ่ง”

เฮ้อ… เบียร์ก็ใกล้จะหมดแล้วเหมือนกัน

จางเหมยเจินเหรินชะงัก “โดนพิษ?”

เย่ชิวว่า “ในเนื้ออสูรร้ายแห่งหมิงมีพิษปนอยู่ แค่เจ้ากับข้ามีภูมิคุ้มกันต่อพิษทุกชนิดเลยไม่เป็นอะไร แต่เชียนฟานไม่มีร่างกายแบบพวกเรา”

“ถ้ากินนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก”

“แต่เชียนฟานดันกินเยอะเกิน เลยโดนพิษเข้าเต็ม ๆ”

“งั้นก็แปลว่าข้าเป็นคนทำให้เขาเป็นแบบนี้น่ะสิ?” จางเหมยเจินเหรินร้อนรน ล้วงเม็ดยาถอนพิษออกมาหลายเม็ดจากอกเสื้อ ป้อนให้อู่เชียนฟานกิน

ทว่าอาการของอู่เชียนฟานไม่ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งรุนแรงกว่าเดิมเสียอีก ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ พลังชีวิตอ่อนแรงแทบจับไม่ได้

“เชี่ย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ?” จางเหมยเจินเหรินรู้สึกผิดไม่น้อย

เขาไม่คิดเลยว่า เดิมทีหวังดีอยากให้อู่เชียนฟานกินเยอะ ๆ เพื่อจะได้เสริมพลังบำเพ็ญเพียร กลับกลายเป็นทำร้ายอู่เชียนฟานเสียเอง

“ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” เย่ชิวพูดจบ ก็ล้วงจากถุงกิ่นคุนออกมาเด็ดเอาใบของต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำแผ่นหนึ่ง ยัดใส่ปากอู่เชียนฟาน

หลังจากอู่เชียนฟานกลืนใบไม้ลงไป พลังชีวิตอันแข็งกล้าก็แผ่กระจายไปทั่วแขนขาและกระดูกทั้งร่าง เขาฟื้นกลับมาเป็นปกติในชั่วพริบตา

“ขอบคุณหัวหน้ามากครับ” อู่เชียนฟานเอ่ยขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง

เย่ชิวตบไหล่อู่เชียนฟานยิ้ม ๆ “พูดบ้าอะไร เราเป็นพี่น้องกันนะ แต่เนื้ออสูรร้ายแห่งหมิงนี่ห้ามกินเยอะอีกแล้ว”

“ผมไม่กินอีกแล้ว” พอนึกถึงเรื่องเมื่อครู่ อู่เชียนฟานก็ยังอดหวาดเสียวไม่ได้

เรื่องนี้ก็เป็นแค่เหตุขัดจังหวะเล็กน้อยเท่านั้น

“ไอ้ตัวแสบ เจ้าคิดว่าคนเผ่ามิ่งจะมาเมื่อไหร่?” จางเหมยเจินเหรินถาม

เย่ชิวเหลือบมองแท่นบูชาส่งผ่านทีหนึ่ง แล้วว่า “เจ้าก็เป็นยอดนักทำนายสวรรค์ เรื่องแค่นี้ยังต้องมาถามข้าอีก?”

“งั้นข้าลองคำนวณดู” จางเหมยเจินเหรินขยับนิ้วคำนวณ ก่อนพูดว่า “รอสักสิบปี คนเผ่ามิ่งต้องมาแน่นอน”

ใครจะรู้ ยังไม่ทันที่เสียงเขาจะเงียบดี อักขระเวทมนตร์บนแท่นบูชาส่งผ่านก็สว่างวาบขึ้นมาในทันใด