วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2995

อักขระเวทมนตร์บนแท่นบูชาส่งผ่านพลันสว่างวาบ แสงเจิดจ้าราวดวงดาวพราวฟ้า ทอประกายระยิบระยับอยู่ใต้ภูเขาไข่มุกอันมืดสลัว

เมื่อเห็นฉากตรงหน้า เย่ชิวถึงกับจิตใจพลันตื่นตัวขึ้นมา

“หัวหน้า นี่มัน…” อู่เชียนฟานอุทานถามเสียงลน

“คนของเผ่ามิ่งกำลังจะออกมาแล้ว” แววตาเย่ชิวฉายแสงคมกริบ “ไม่นึกเลยว่าโชคจะเข้าข้างเราขนาดนี้”

“ฮ่า ๆ ๆ ดูท่าซุ่มรออยู่เฉย ๆ ก็ได้ผลจริง ๆ” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ ใบหน้าไม่ปรากฏความตระหนกแม้แต่น้อย มีแต่ความคาดหวังเต็มเปี่ยม

เย่ชิวลุกยืนขึ้น สายตาจับจ้องแท่นบูชาส่งผ่านแน่น ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “ไป กัน เราออกไปข้างนอกกันเถอะ”

“ออกไปข้างนอก?” จางเหมยเจินเหรินว่า “คนเผ่ามิ่งกำลังจะโผล่มาพอดี จะออกไปทำไมล่ะ อยู่ตรงนี้แล้วกวาดล้างให้หมดรวดเดียวไม่ดีกว่าเหรอ?”

เย่ชิวตอบ “เผ่ามิ่งเพิ่งเสียผู้อาวุโสระดับราชานักบุญไร้เทียมทานไปถึงสองคน คนที่ตามมาคราวนี้ ฝีมือย่อมไม่ด้อยไปกว่าพวกนั้นแน่”

“ที่นี่พื้นที่จำกัด ถ้าสู้กันขึ้นมาที ท้องฟ้าคงถล่มแผ่นดินคงทลาย ถ้าเผลอทำลายแท่นบูชาส่งผ่านไปจะยุ่งใหญ่ นี่คือทางเดินไปยังเผ่ามิ่งทั้งที”

“เราออกไปก่อน รอให้พวกมันออกมาหมดแล้วค่อยลงมือ”

อู่เชียนฟานพยักหน้า “หัวหน้าพูดถูก แท่นบูชาส่งผ่านนี่ห้ามพังเด็ดขาด”

“งั้นก็ออกไปกันเถอะ!” จางเหมยเจินเหรินเอ่ย

ว่าดังนั้น ทั้งสามก็ละทิ้งที่เดิม เคลื่อนย้ายออกมานอกภูเขาไข่มุก

“เหล่าโต้วซี วางค่ายกล” เย่ชิวว่า “วันนี้เราจะเล่นงานเผ่ามิ่งแบบต้อนเต่าเข้าหม้อ ให้มันต่อให้งอกปีกก็หนีไม่รอด”

“รับทราบ” จางเหมยเจินเหรินรับคำทันที แล้วรีบวางค่ายกลสังหารนับสิบล้อมรอบภูเขาไข่มุก

อู่เชียนฟานเองก็ไม่อยู่เฉย ระดมองครักษ์ประจำวังทั้งเมืองมาล้อมภูเขาไข่มุกไว้แน่นหนา ไม่ให้มีช่องโหว่แม้แต่น้อย

ตอนนี้ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเผ่ามิ่งจะมากันกี่คน เย่ชิวยังวางใจไม่ได้ จึงแอบวางค่ายกลกระบี่สังหารเซียนเพิ่มอีกชั้น เพื่อให้รอบคอบไร้ช่องพลาด

ครั้นทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว

จางเหมยเจินเหรินพูดอย่างเสียดาย “น่าเสียดายที่กระจกส่องฟ้าถูกทำลาย ไม่อย่างนั้นเรานั่งดูสถานการณ์ในถ้ำภูเขาจากตรงนี้ได้สบาย ๆ เลย”

“ไม่ต้องห่วง ข้าเตรียมไว้แล้ว” เย่ชิวว่าจบก็สะบัดฝ่ามือออกไป

ทันใดนั้นเอง ในอากาศก็ดัง “ป๊อก” เสียงหนึ่ง คล้ายระลอกคลื่นกระเพื่อมบนผิวน้ำแผ่ซ่านออกไป

เพียงพริบตาเดียว เบื้องหน้าพวกเขาก็ปรากฏวงแสงรูปคล้ายกระจกบานหนึ่ง

ภายในวงแสงฉายภาพออกมา เป็นภาพแท่นบูชาส่งผ่านใต้ภูเขาไข่มุกอย่างชัดเจน

ราวกับเป็นภาพจากการเฝ้าสังเกตแบบสด ๆ

“อึ๋ย นี่มันคล้ายวิชาของลัทธิเต๋าเลยนะ” จางเหมยเจินเหรินทำหน้าแปลกใจไม่หาย “ไอ้เด็กเวร ทำได้ยังไงกัน?”

เย่ชิวเพียงยิ้มมุมปาก “ความลับ”

ฮึ ทำมาเป็นเก๊ก

ถัดจากนั้น พวกเขาก็เก็บพลังชีวิตซ่อนกลิ่นอายจนมิด ชวนให้ดูราวนักล่าทั้งสามที่กำลังนั่งนิ่ง รอเหยื่อโผล่มาอย่างสงบเงียบ

เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไปทีละวินาที

แสงจากแท่นบูชาส่งผ่านยิ่งทวีความเจิดจ้า อักขระเวทมนตร์หมุนเวียนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายมีพลังอันมหาศาลกำลังทะลักมาจากอีกโลกหนึ่ง

อยู่ ๆ แสงก็พุ่งสว่างจ้า ไข่มุกลูกมหึมานั้นเกิดรอยแยกขึ้นมาหนึ่งเส้น

แม้จะอยู่ห่างออกมาไกล เย่ชิวกับพวกยังรู้สึกได้ชัดเจนว่ามีกระแสพลังอันเย็นเยียบและอำมหิตพุ่งทะลุออกมาใส่หน้า ความรู้สึกนั้นสมจริงจนขนลุก

“มันกำลังจะออกมาแล้ว!”

“ในทางกลับกัน แค่พานางกลับไปได้ ต่อให้เรื่องอื่นทำไม่สำเร็จ ไท่จื่อก็ยังจะให้รางวัลเราอยู่ดี”

ท่านผู้เฒ่าแปดพยักหน้า “พี่เจ็ด เจ้าพูดมีเหตุผลจริง ๆ การหาตัวนางให้เจอถึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด”

ด้านนอก

จางเหมยเจินเหรินถามว่า “เจ้าแก่สองคนนั้นพูดถึง ‘เขา’ หรือ ‘นาง’ กันแน่ เป็นใครกัน?”

“ไม่รู้เหมือนกัน” เย่ชิวว่า “ดูท่าคงต้องจับพวกมันไว้ก่อน ถึงจะค่อยรู้ความจริง”

ภายในถ้ำภูเขา

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเปลี่ยนเรื่องขึ้นมา “ว่าแต่ ไหน ๆ เราก็มาถึงแล้ว ก็ควรให้คนในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรรู้เสียบ้างว่าความร้ายกาจของเผ่ามิ่งเราเป็นยังไง!”

เขายิ้มแสยะ เสียงหัวเราะแหลมบาดหู ดุจเสียงนกเค้าในยามค่ำคืน

ท่านผู้เฒ่าแปดหัวเราะฮ่า ๆ ตบไหล่ท่านผู้เฒ่าเจ็ดแล้วว่า “นั่นแน่อยู่แล้ว เผ่ามิ่งของเราหมกตัวเงียบมานานเกินไป ถึงเวลาทำให้เหล่าพวกในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรตัวสั่นกันเสียที…อืม กลิ่นเนื้อหอมฉุนดีจริง”

พูดถึงตรงนี้ ท่านผู้เฒ่าแปดก็กวาดตามองไปรอบด้าน พลันก็เห็นเศษกระดูกติดเนื้อเกลื่อนพื้น กับซากอสูรร้ายแห่งหมิงที่ถูกสังหารนอนแน่นิ่งอยู่

ดวงตาท่านผู้เฒ่าแปดเบิกกว้าง “นั่นมันอสูรร้ายแห่งหมิงของเผ่ามิ่งเรา!”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดก้าวเข้าไปดูใกล้ ๆ ตรวจสอบครู่หนึ่งแล้วว่า “แปลกจริง อสูรร้ายแห่งหมิงของเผ่ามิ่งเรามาตายอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“ชัดเลยว่าถูกใครสักคนฆ่า” ท่านผู้เฒ่าแปดสบทเสียงเย็น “ไอ้ชาติหมา กล้าดียังไงมาฆ่าอสูรร้ายแห่งหมิงของเผ่ามิ่งเรา ฮึ อย่าให้ข้าหาตัวเจอเชียว ไม่งั้นจะถลกหนังมันเป็น ๆ”

“ปู่มึงอยู่นี่ไง แน่จริงก็ออกมาหากูสิวะ!” ด้านนอกจางเหมยเจินเหรินตะโกนด่า

“พอเถอะ ออกไปข้างนอกกันดีกว่า!” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดยิ้มเหี้ยมเกรียม “โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนี่ มีอันต้องตัวสั่นเพราะการมาของเราแน่นอน”

พอพูดจบ ทั้งสองก็เดินมุ่งหน้าออกจากถ้ำไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม