วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2996

“พวกมันกำลังจะออกมาแล้ว!”

จางเหมยเจินเหรินกำหมัดถูมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

อู่เชียนฟานเอ่ยถามเสียงเบา “หัวหน้า ไอ้สองคนนั่นระดับพลังอะไรเหรอ?”

“ราชานักบุญไร้เทียมทาน” เย่ชิวพูด “เหนือกว่าผู้อาวุโสเผ่ามิ่งสองตัวที่ผมเคยจัดการทิ้งไปอีก”

เชี่ย!

จางเหมยเจินเหรินหน้าฟีบลงในทันที เหี่ยวเหมือนมะเขือถูกน้ำค้างกัด

เดิมทีเขายังคิดจะจัดการผู้อาวุโสเผ่ามิ่งซักคน เอาไว้ไปอวดเก่งต่อหน้าคนอื่น แต่พอได้ฟังเย่ชิวพูดแบบนี้ ถ้าตัวเองพุ่งออกไปตอนนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งชัด ๆ

“ระดับพลังพวกมันสูงขนาดนั้น จะไม่รู้ตัวว่ามีองครักษ์ประจำวังอยู่เหรอ?” อู่เชียนฟานถามต่อ

“ตอนนี้ยังไม่รู้” เย่ชิวว่า “อย่างน้อยก็ถูกค่ายกลสังหารที่เราวางเอาไว้บังตาอยู่ แต่ก็หลอกพวกมันได้ไม่นาน เดี๋ยวก็ต้องรู้ตัวว่ามีองครักษ์ประจำวังอยู่แน่”

“งั้นให้ผมสั่งองครักษ์ประจำวังถอยไหม?” อู่เชียนฟานกลัวว่าองครักษ์ประจำวังจะมาทำให้แผนเสีย เขาเริ่มรู้สึกเสียดาย น่าจะไม่เรียกองครักษ์ประจำวังมาตั้งแต่แรก

“ห้ามขยับเด็ดขาด” เย่ชิวพูด “เจ้าแก่สองตัวนั่นเพิ่งมาถึง แถมมั่นใจในพลังบำเพ็ญเพียรของตัวเอง ยังไม่รู้เลยว่าเราวางกับดักฟ้าดินเอาไว้รอบด้านแล้ว”

“แต่อย่างว่า ระดับพลังขององครักษ์ประจำวังอ่อนเกินไป แค่พวกเขาขยับนิดเดียว เจ้าแก่สองตัวนั่นก็ต้องรู้ทันทีว่ามีองครักษ์ประจำวังอยู่”

“ถ้าเผลอไปตื่นตระหนกให้พวกมันไหวตัวทัน แล้วหนีกลับไปทางแท่นบูชาส่งผ่านล่ะก็ พวกเราก็เสียเที่ยวรอเปล่า ใช้ตะกร้าตักน้ำกันทั้งงาน”

อู่เชียนฟานจึงว่า “เข้าใจแล้ว เราไม่ขยับทัพ รอให้พวกมันออกมาก่อน”

ว่าจบ ทั้งสามก็หาที่ซ่อนตัวกันเรียบร้อย

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดก็เดินออกมาจากถ้ำใต้ดิน

ทันใดนั้น กลิ่นอายเย็นเยียบชั่วร้ายก็ฟุ้งกระจายออกมา ดั่งเมฆดำสองก้อนลอยมาปกคลุมภูเขาไข่มุกเอาไว้โดยรอบ

“หืม?”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดมองดูเศษหินที่ยุบตัวอยู่บนพื้น พลางเอ่ยอย่างสงสัย “แปลกแฮะ ทำไมภูเขาลูกนี้ถึงถูกทำลายเละขนาดนี้?”

“ดูท่าทางเหมือนมีคนมาสู้กันที่นี่” ท่านผู้เฒ่าแปดถาม “จะเป็นพวกเหล่าเจิ่วรึเปล่า?”

“ไม่น่าใช่” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดว่า “ถ้าเป็นพวกมันลงมือ ต้องมีร่องรอยเฉพาะตัวทิ้งเอาไว้”

“ก็จริงของเจ้า” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดพูดต่อ “พอเรากลับไปแล้ว ต้องรายงานเรื่องที่นี่ให้องค์ไท่จื่อทรงทราบตามจริง”

“สัตว์ร้ายถูกฆ่า ภูเขาลูกนี้ก็โดนทำลาย ข้ากังวลว่าอาจมีคนพบความลับของแท่นบูชาส่งผ่านเข้าให้แล้ว”

“ตอนนั้นต้องขอให้องค์ไท่จื่อเตรียมรับมือให้พร้อม ระวังคนนอกบุกเข้าสู่ยมโลก”

ท่านผู้เฒ่าแปดยิ้มพูดว่า “ท่านพี่เจ็ด คิดมากเกินไปแล้ว”

“ถึงคนอื่นจะรู้ความลับของแท่นบูชาส่งผ่าน ก็ยังไปยมโลกไม่ได้อยู่ดี”

“ลืมแล้วเหรอ ว่าการเปิดแท่นบูชาส่งผ่านต้องใช้คาถา”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดหัวเราะแห้ง ๆ “ไม่เตือนก็ลืมไปจริง ๆ นอกจากพวกเราแล้ว ไม่มีใครรู้คาถาเปิดแท่นบูชาส่งผ่านหรอก”

“เฒ่าปา เจ้าคิดว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนี่เป็นยังไงบ้าง?”

“ที่นี่ดีมาก ข้าชอบมากเลย” ท่านผู้เฒ่าแปดกางแขนสูดลมหายใจลึก แล้วพูดว่า “จนไม่อยากกลับไปแล้วเนี่ย”

ในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะดังขึ้นมาว่า “ไหนว่าไม่อยากกลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ งั้นก็อย่าได้คิดกลับเลยแล้วกัน”

“ใคร!” ผู้อาวุโสเผ่ามิ่งทั้งสองสะดุ้งเฮือก หันไปมองตามเสียงโดยพลัน

วินาทีถัดมา ทั้งสามของเย่ชิว จางเหมยเจินเหริน และอู่เชียนฟาน ก็เดินออกมาจากที่ซ่อน ก้าวตรงเข้าหาพวกเขาอย่างช้า ๆ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน