วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2996

“พวกมันกำลังจะออกมาแล้ว!”

จางเหมยเจินเหรินกำหมัดถูมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

อู่เชียนฟานเอ่ยถามเสียงเบา “หัวหน้า ไอ้สองคนนั่นระดับพลังอะไรเหรอ?”

“ราชานักบุญไร้เทียมทาน” เย่ชิวพูด “เหนือกว่าผู้อาวุโสเผ่ามิ่งสองตัวที่ผมเคยจัดการทิ้งไปอีก”

เชี่ย!

จางเหมยเจินเหรินหน้าฟีบลงในทันที เหี่ยวเหมือนมะเขือถูกน้ำค้างกัด

เดิมทีเขายังคิดจะจัดการผู้อาวุโสเผ่ามิ่งซักคน เอาไว้ไปอวดเก่งต่อหน้าคนอื่น แต่พอได้ฟังเย่ชิวพูดแบบนี้ ถ้าตัวเองพุ่งออกไปตอนนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งชัด ๆ

“ระดับพลังพวกมันสูงขนาดนั้น จะไม่รู้ตัวว่ามีองครักษ์ประจำวังอยู่เหรอ?” อู่เชียนฟานถามต่อ

“ตอนนี้ยังไม่รู้” เย่ชิวว่า “อย่างน้อยก็ถูกค่ายกลสังหารที่เราวางเอาไว้บังตาอยู่ แต่ก็หลอกพวกมันได้ไม่นาน เดี๋ยวก็ต้องรู้ตัวว่ามีองครักษ์ประจำวังอยู่แน่”

“งั้นให้ผมสั่งองครักษ์ประจำวังถอยไหม?” อู่เชียนฟานกลัวว่าองครักษ์ประจำวังจะมาทำให้แผนเสีย เขาเริ่มรู้สึกเสียดาย น่าจะไม่เรียกองครักษ์ประจำวังมาตั้งแต่แรก

“ห้ามขยับเด็ดขาด” เย่ชิวพูด “เจ้าแก่สองตัวนั่นเพิ่งมาถึง แถมมั่นใจในพลังบำเพ็ญเพียรของตัวเอง ยังไม่รู้เลยว่าเราวางกับดักฟ้าดินเอาไว้รอบด้านแล้ว”

“แต่อย่างว่า ระดับพลังขององครักษ์ประจำวังอ่อนเกินไป แค่พวกเขาขยับนิดเดียว เจ้าแก่สองตัวนั่นก็ต้องรู้ทันทีว่ามีองครักษ์ประจำวังอยู่”

“ถ้าเผลอไปตื่นตระหนกให้พวกมันไหวตัวทัน แล้วหนีกลับไปทางแท่นบูชาส่งผ่านล่ะก็ พวกเราก็เสียเที่ยวรอเปล่า ใช้ตะกร้าตักน้ำกันทั้งงาน”

อู่เชียนฟานจึงว่า “เข้าใจแล้ว เราไม่ขยับทัพ รอให้พวกมันออกมาก่อน”

ว่าจบ ทั้งสามก็หาที่ซ่อนตัวกันเรียบร้อย

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดก็เดินออกมาจากถ้ำใต้ดิน

ทันใดนั้น กลิ่นอายเย็นเยียบชั่วร้ายก็ฟุ้งกระจายออกมา ดั่งเมฆดำสองก้อนลอยมาปกคลุมภูเขาไข่มุกเอาไว้โดยรอบ

“หืม?”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดมองดูเศษหินที่ยุบตัวอยู่บนพื้น พลางเอ่ยอย่างสงสัย “แปลกแฮะ ทำไมภูเขาลูกนี้ถึงถูกทำลายเละขนาดนี้?”

“ดูท่าทางเหมือนมีคนมาสู้กันที่นี่” ท่านผู้เฒ่าแปดถาม “จะเป็นพวกเหล่าเจิ่วรึเปล่า?”

“ไม่น่าใช่” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดว่า “ถ้าเป็นพวกมันลงมือ ต้องมีร่องรอยเฉพาะตัวทิ้งเอาไว้”

“ก็จริงของเจ้า” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดพูดต่อ “พอเรากลับไปแล้ว ต้องรายงานเรื่องที่นี่ให้องค์ไท่จื่อทรงทราบตามจริง”

“สัตว์ร้ายถูกฆ่า ภูเขาลูกนี้ก็โดนทำลาย ข้ากังวลว่าอาจมีคนพบความลับของแท่นบูชาส่งผ่านเข้าให้แล้ว”

“ตอนนั้นต้องขอให้องค์ไท่จื่อเตรียมรับมือให้พร้อม ระวังคนนอกบุกเข้าสู่ยมโลก”

ท่านผู้เฒ่าแปดยิ้มพูดว่า “ท่านพี่เจ็ด คิดมากเกินไปแล้ว”

“ถึงคนอื่นจะรู้ความลับของแท่นบูชาส่งผ่าน ก็ยังไปยมโลกไม่ได้อยู่ดี”

“ลืมแล้วเหรอ ว่าการเปิดแท่นบูชาส่งผ่านต้องใช้คาถา”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดหัวเราะแห้ง ๆ “ไม่เตือนก็ลืมไปจริง ๆ นอกจากพวกเราแล้ว ไม่มีใครรู้คาถาเปิดแท่นบูชาส่งผ่านหรอก”

“เฒ่าปา เจ้าคิดว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนี่เป็นยังไงบ้าง?”

“ที่นี่ดีมาก ข้าชอบมากเลย” ท่านผู้เฒ่าแปดกางแขนสูดลมหายใจลึก แล้วพูดว่า “จนไม่อยากกลับไปแล้วเนี่ย”

ในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะดังขึ้นมาว่า “ไหนว่าไม่อยากกลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ งั้นก็อย่าได้คิดกลับเลยแล้วกัน”

“ใคร!” ผู้อาวุโสเผ่ามิ่งทั้งสองสะดุ้งเฮือก หันไปมองตามเสียงโดยพลัน

วินาทีถัดมา ทั้งสามของเย่ชิว จางเหมยเจินเหริน และอู่เชียนฟาน ก็เดินออกมาจากที่ซ่อน ก้าวตรงเข้าหาพวกเขาอย่างช้า ๆ

“ฆ่าข้า?” ท่านผู้เฒ่าแปดหัวเราะอย่างโกรธจัด “แค่ราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดตัวเดียวอย่างเจ้า ยังกล้าอวดว่าจะฆ่าข้าอีก ช่างไม่รู้จักประมาณตัว”

“ดูเหมือนพวกเจ้ายังไม่เข้าใจสถานการณ์นะ ที่นี่คือโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ไม่ใช่ยมโลก” จางเหมยเจินเหรินพูดจบ ก็ส่งสัญญาณด้วยสายตาให้อู่เชียนฟานทันที

อู่เชียนฟานสะบัดมือขนาดใหญ่ของตน เพียงชั่วพริบตา องครักษ์ประจำวังที่ล้อมภูเขาไข่มุกอยู่โดยรอบก็โผล่ตัวออกมาพร้อมกัน

นับรวมแล้วไม่ต่ำกว่าพันคน

ชั่วขณะนั้น กลิ่นอายสังหารเย็นเยียบพลันปกคลุมฟ้าดิน

ไม่นึกเลยว่าพอท่านผู้เฒ่าแปดเห็นองครักษ์ประจำวังเหล่านี้แล้ว ไม่เพียงไม่หวาดกลัว กลับยินดีเสียอีก เขาว่า “ท่านพี่เจ็ด องค์ไท่จื่อไม่ได้สั่งให้เราหอบพลังหล่อเลี้ยงกลับไปหน่อยหนึ่งเหรอ ข้าว่าพวกนี้ใช้ได้เลยนะ”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดพยักหน้า “ใช้ได้ทีเดียว พวกเขาเป็นทหาร บนตัวมีกลิ่นอายสังหาร ติดตัวมามากกว่าชาวบ้านธรรมดาตั้งเยอะ”

เย่ชิวได้ยินพวกมันเอ่ยถึงประชาชน แววตาเขาก็วาบด้วยความเย็นชา จึงถามขึ้นว่า “งั้นประชาชนเกือบยี่สิบล้านคนที่หายไปจากสี่นครในจงโจว ถูกพวกแกจับเอาไปเผ่ามิ่งหมดอย่างนั้นสิ?”

ท่านผู้เฒ่าแปดเชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง “เผ่ามิ่งของเราไม่มีอารมณ์จะไปเก็บขยะพวกนั้นไว้หรอก แค่เอาพวกมันไปเปลี่ยนเป็นพลังหล่อเลี้ยงเท่านั้นเอง”

“หมายความว่ายังไง?” เย่ชิวถาม

ในใจเขาเกิดลางสังหรณ์รุนแรงขึ้นมา ว่าผู้สูญหายจากสี่นครนั้น เกรงว่าคงเหลือรอดไม่มากแล้ว

“ไอ้หนุ่ม ไม่ต้องรู้มากขนาดนั้นหรอก แค่รู้เอาไว้ ว่าอีกเดี๋ยวเจ้าก็ต้องตายแล้ว” ท่านผู้เฒ่าแปดพูดจบก็ย่างเท้าออกมาหนึ่งก้าว

ทันใดนั้น หมอกสีเทาก็ลอยวนโอบรอบกายเขา

พลังของท่านผู้เฒ่าแปดพุ่งทะยานขึ้นอย่างฉับพลัน หมอกสีเทาเหมือนคลื่นทะเลคำรามโหมกระหน่ำ กลืนร่างเขาไปทั้งคน แผ่กระจายไอเย็นยะเยือกและกลิ่นอายความตายที่ทำให้คนใจหวิว

ดวงตาทั้งคู่มืดลึกลง ราวกับบึงน้ำแข็งที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น ส่องประกายจิตสังหารอันเย็นเยียบออกมา

“ฮึ แค่มดปลวกไม่กี่ตัว กล้าทำกร่างต่อหน้าเรา ช่างหาที่ตายแท้ ๆ”

ท่านผู้เฒ่าแปดยกมือขึ้นสะบัด หมอกสีเทาก็รวมตัวกลายเป็นกรงเล็บผีขนาดมหึมา พุ่งทะยานเข้าตะปบใส่เย่ชิวทั้งสามอย่างดุร้าย