วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3031

หมอกดำพลุ่งพล่านดุจคลื่นทะเลข้นคลั่ก โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างท่วมท้นราวกับจะโถมภูเขาทั้งลูก ปกคลุมฟ้าดินไปทั้งผืน

จางเหมยเจินเหรินหน้าถอดสี เขารู้ดีว่าหมอกดำนี้มีพิษ รีบตะโกนลั่นว่า “พวกเจ้ารีบถอยไป ที่นี่ปล่อยให้ข้าจัดการเอง!”

สิ้นเสียง เขาก็เร่งหมุนเวียนพลังชี่ในกายอย่างสุดกำลัง ทันใดนั้น พลังชี่ระเบิดพุ่งออกมา ก่อตัวเป็นเกราะป้องกันครอบร่างเขาไว้

จางเหมยเจินเหรินหวังจะใช้เกราะป้องกันชั้นนี้ ต้านทานการรุกรานของหมอกดำ

ทว่าทำให้เขาตกตะลึงอย่างถึงที่สุดก็คือ หมอกดำกลับมีพลังทะลุทะลวงเกินคาด ราวกับไร้สิ่งขวางกั้น ทะลุผ่านเกราะป้องกันของเขาเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

“อะไรนะ?!”

สีหน้าจางเหมยเจินเหรินพลันเปลี่ยน แม้เขาจะมีคุณสมบัติภูมิคุ้มกันต่อพิษทุกชนิด ทว่าเผชิญหมอกดำประหลาดเช่นนี้ เขาก็ไม่กล้าชะล่าใจแม้แต่น้อย รีบกลั้นหายใจไว้ ขณะเดียวกันในใจก็คิดขึ้นมา

“ฮึ ต่อให้มีพิษ แค่ข้าไม่หายใจ เจ้าจะทำอะไรข้าได้!”

ทว่า หมอกดำเหล่านี้ราวกับถูกมอบจิตวิญญาณให้ มีสติรับรู้ได้เอง ค่อย ๆ ซึมแทรกผ่านรูขุมขนของเขาเข้าไปทีละน้อย

ชั่วพริบตาเดียว จางเหมยเจินเหรินก็รู้สึกได้ถึงความเยียบเย็นแทงกระดูกแผ่ซ่านจากทั่วทั้งร่าง ราวกับตัวเองถูกโยนเข้าไปในน้ำแข็งดึกร้อยหมื่นปี เลือดในกายเหมือนจะจับตัวแข็งไปหมด

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้…”

ร่างของจางเหมยเจินเหรินสั่นระริกเล็กน้อย ใบหน้าซีดเผือด ปากก็เริ่มไร้สีเลือด

“แย่แล้ว!” เย่ชิวเห็นดังนั้น ใจสะท้านวูบ ก้าวเดียวทะยานมาปรากฏตัวข้างจางเหมยเจินเหริน

เขาวางฝ่ามือลงบนบ่าของจางเหมยเจินเหริน ส่งพลังชี่เข้าไปภายใน กวาดล้างหมอกดำในร่างเขาออกไป

“ท่านถอยไปก่อน” เย่ชิวเอ่ย

“หมอกดำนี้อาถรรพ์นัก เจ้าเองก็ต้องระวังตัวให้ดี” จางเหมยเจินเหรินพูดจบ ก็รีบถอยไปยืนข้างจื่อหยางเทียนจุนทันที

จากนั้น เย่ชิวชูสองมือขึ้นรับฟ้า แสงทองคำพลันพุ่งออกมา ก่อเป็นโล่แสงสีทองขนาดมหึมา ห่อหุ้มร่างเขาไว้ทั้งตัว

เขาต้องการลองดูว่า จะต้านหมอกดำประหลาดเหล่านี้ได้หรือไม่

ไม่ทันคิด หมอกดำกลับทะลุผ่านโล่แสงป้องกันของเขาเข้าไปได้เช่นกัน ซึมทะลุรูขุมขนเข้าร่าง

วินาทีถัดมา เย่ชิวก็รู้สึกหนาวเย็นจนแทงกระดูกไปทั้งตัว

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้…”

สีหน้าเย่ชิวเปลี่ยนไปทันที

“ฉางเซิง รีบกลับมา!” จื่อหยางเทียนจุนเห็นท่าไม่ดี รีบร้องเรียกออกมา

เย่ชิวรีบหมุนเวียนพลังชี่ ขับไล่หมอกดำออกจากร่าง แล้วก้าวเดียวถอยกลับมาอยู่ข้างจื่อหยางเทียนจุน

ในขณะเดียวกัน หมอกดำจากเวทย์ป้องกันตระกูลของเผ่ามิ่งยังคงพวยพุ่งออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

ทั้งอาณาบริเวณถูกปกคลุมด้วยความดำมืดอันเยียบเย็นน่าสะพรึงกลัว บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

ยังไม่พอ หมอกดำยังคงหลั่งไหลโถมเข้ามาทางด้านนี้อย่างต่อเนื่อง

“ฟิ้ว!”

จื่อหยางเทียนจุนชี้นิ้วขึ้นสู่ท้องฟ้า เพียงพริบตาเดียว ค่ายกลกระบี่ขนาดมหึมาก็ผุดขึ้นกางกั้นหมอกดำเอาไว้

“หืม?”

เห็นดังนั้น องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงซึ่งยืนอยู่หน้าห้องโถงใหญ่หมิงจู๋ ก็อุทานเบา ๆ มองจื่อหยางเทียนจุนอยู่หลายครั้ง ก่อนเอ่ยว่า “ไม่คาดคิดว่า ไอ้แก่หน้าตาธรรมดานั่น กลับเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง”

“วางพระทัยเถอะท่านชายรัชทายาท ต่อให้ไอ้เจ้าแก่คนนั้นเป็นถึงกึ่งจักรพรรดิก็กันไม่อยู่” มหาปุโรหิตหัวเราะเยาะ

หัวใจเย่ชิวสะดุ้งวาบ รีบส่งสัมผัสเทพเข้าไปตรวจดูในถุงกิ่นคุน ก็เห็นว่าต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงโดยไร้สาเหตุ

ลำต้นและกิ่งใบที่ก่อนหน้านี้ยังยืนนิ่ง บัดนี้กลับราวกับถูกพายุล่องหนหอบเอาไป กำลังสะบัดไหวอย่างบ้าคลั่ง

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ในขณะที่เย่ชิวเต็มไปด้วยความสงสัย ยังไม่ทันตั้งสติจากความเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ ต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำก็ราวกับถูกพลังลึกลับมหาศาลบางอย่างผลักดัน อยู่ ๆ ก็พุ่งทะลุออกมาจากถุงกิ่นคุนด้วยตัวมันเอง

ชั่วพริบตาเดียว แสงทองคำสว่างจ้าก็พุ่งทะลุออกมา ส่องให้พื้นที่มืดหม่นที่ถูกหมอกดำปกคลุมสว่างไสวขึ้นทันที

หลังต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำปรากฏตัว ก็เริ่มเติบโตด้วยความเร็วที่ทำให้คนต้องตาค้าง

พริบตาเดียว ลำต้นของมันก็หนาและยาวขึ้นอย่างที่ตามองเห็นได้ชัด พุ่งสูงตรงดิ่งขึ้นไปบนฟ้า ราวกับจะทะลุฝ่าหมอกลึกลับชั้นแล้วชั้นเล่า มุ่งสู่ท้องฟ้าเบื้องบน

ไม่นาน มันก็กลายเป็นมหาต้นไม้ทะลุฟ้า ลำต้นใหญ่โตจนต้องใช้คนนับสิบโอบถึงจะรอบ กิ่งก้านใบหนาแน่นซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ บดบังฟ้าแสงสุริยันจนมืดมิด

ใบไม้ทุกใบประหนึ่งถูกหล่อขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์ แผ่ประกายสีทองเจิดจ้าออกมา แฝงไว้ด้วยรัศมีศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่อาจล่วงเกินได้

กลิ่นอายนี้แผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับระลอกคลื่นกระเพื่อมสู่รอบทิศ ที่ใดที่มันกวาดผ่าน อากาศก็เหมือนถูกชำระล้าง กลายเป็นสดชื่นและบริสุทธิ์

หมอกดำที่เดิมทีพลุ่งพล่านเกรี้ยวกราด แทรกซึมได้ทุกซอกมุม พอสัมผัสกับแสงศักดิ์สิทธิ์จากต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำเข้า ก็ราวกับเจอศัตรูคู่แค้น แผ่ความหวาดกลัวออกมาอย่างรุนแรง รีบถอยหนีอย่างบ้าคลั่ง

“นี่… นี่มันเรื่องอะไร!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเบิกตาโพลง จ้องมองต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำที่เปล่งประกายสว่างไสวต้นนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความตะลึงและเหลือเชื่อ

เขาไม่เคยคิดแม้แต่ในฝันว่า เย่ชิวจะมีของวิเศษเช่นนี้อยู่ในมือ สิ่งที่สามารถต้านพิษหมอกจากเวทย์ป้องกันตระกูลได้

สีหน้าของมหาปุโรหิตก็หม่นหมองน่าเกลียดยิ่งนัก เขากำไม้เท้าหัวกะโหลกในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว คำรามออกมาอย่างไม่ยอมรับความจริงว่า “เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!”