วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3032

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับมหาปุโรหิต รองผู้อาวุโสที่สอง และรองผู้อาวุโสที่สาม ต่างหน้าตาช็อกงัน พวกเขาไม่มีทางคาดคิดเลยว่า หมอกพิษที่เวทย์ป้องกันตระกูลปล่อยออกมา จะถูกต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำต้านไว้ได้ง่ายดายขนาดนี้

แต่ที่ไม่รู้กันก็คือ ไม่ใช่แค่พวกเขาที่ตะลึง—แม้แต่เย่ชิวเองก็ยังมึนไปหมด

“ต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำมีฤทธิ์แบบนี้ด้วยงั้นเหรอ?”

เย่ชิวเงยหน้ามองต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำตรงหน้า ในใจทั้งสะเทือนใจทั้งซาบซึ้ง ตั้งแต่ได้มันมา เขาก็เอาแต่撸ใบไม้ของมันอยู่เรื่อย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าในจังหวะคับขันเช่นนี้ มันจะปะทุพลังน่าตกตะลึงออกมาได้

เหนือความคาดหมายเกินไป

เซอร์ไพรส์สุด ๆ!

“ดีมาก!” จางเหมยเจินเหรินดีใจจนแทบล้น เผลอโห่ร้องออกมา เงามืดบนใบหน้าหายวับไปสิ้น “ข้ารู้อยู่แล้ว ไอ้เด็กเวรเอ๊ย เจ้ามีทางแน่”

จื่อหยางเทียนจุนมองต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำ หรี่ตาเล็กน้อย แววตาสะท้อนความตะลึง “ต้นไม้นี้ไม่ธรรมดา ชางเซิง เจ้าต้องเก็บรักษาให้ดี”

“ข้าจะทำแน่นอน” เย่ชิวคิดในใจ ยังต้อง撸ใบไม้มันอีกนะ

อีกด้านหนึ่ง

“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

ในดวงตามหาปุโรหิตเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน เขายกไม้เท้าหัวกะโหลกกระแทกพื้นอย่างแรง “ตึง!” เสียงทึบหนักดังสะท้อน

“ห้ามให้พวกมันสมหวังเด็ดขาด!”

มหาปุโรหิตกัดฟัน พูดราวกับเค้นออกมาจากซอกฟัน แฝงความคลุ้มคลั่งกับความมุ่งมั่นแบบไม่ถอย แล้วเขาก็ร่ายอาคมด้วยสองมืออีกครั้ง ก่อนค่อย ๆ หมอบราบกับพื้น ราวกับกำลังประกอบพิธีกรรมบูชายัญลึกลับบางอย่าง

ริมฝีปากเขาขยับพึมพำ คำพูดต่ำทึบและชวนขนลุก เหมือนคาถาที่เล็ดลอดมาจากนรกเก้าภพ

พอเสียงสวดดำเนินไปไม่นาน อากาศรอบ ๆ ก็เริ่มบิดเบี้ยว พลังอำนาจชั่วร้ายเข้มข้นแผ่กระจายไปทั่ว

ทันใดนั้น มหาปุโรหิตลืมตาพรวด แววตาแดงฉานประหลาด เขากัดปลายลิ้นแล้วอ้าปากพ่นโลหิตวิญญาณออกมาคำหนึ่ง โลหิตนั้นแปรเป็นหมอกโลหิตกลางอากาศ ก่อนพุ่งเข้าไปหลอมรวมในเวทย์ป้องกันตระกูลอย่างรวดเร็ว

“หึ่ง!”

ชั่วพริบตา เวทย์ป้องกันตระกูลสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง

หมอกดำที่เดิมทีก็ปั่นป่วนอยู่แล้ว ราวกับถูกจุดชนวนถังดินปืน ระเบิดหมอกที่หนาทึบกว่าเดิมออกมา โถมกลับใส่เย่ชิวและพวกด้วยแรงราวคลื่นภูเขาถล่มทะเลทลาย

พิษในหมอกเหมือนจะรุนแรงขึ้นหลายเท่า ทุกแห่งที่มันผ่าน อากาศดัง “ซี่ ๆ” พร้อมกลิ่นฉุนบาดจมูกลอยคลุ้ง

“หึ คราวนี้ข้าจะดูสิว่าพวกเจ้าจะต้านยังไง!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเอามือไพล่หลัง รอยยิ้มเย็นชาพลันดุดันขึ้น เหมือนเขาเห็นภาพเย่ชิวและพวกดิ้นทุรนทุรายในหมอกพิษ ตายตกสู่ยมโลกแล้ว

เย่ชิวมองหมอกพิษที่โถมมาอีกระลอก สีหน้าหนักแน่น

จางเหมยเจินเหรินขมวดคิ้วแน่น กำไม้ปัดฝุ่นไว้จนแน่น พลังชี่หมุนเวียนทั่วกาย พร้อมรับมือทุกเมื่อ

จื่อหยางเทียนจุนจ้องหมอกพิษด้วยสายตาดุจสายฟ้า มือข้างหนึ่งซ่อนไว้ด้านหลัง เตรียมลงมือ

ส่วนม่อเทียนจี อู่เชียนฟาน และหนิวต้าลี่ ต่างก็เหมือนยืนต่อหน้าศัตรูใหญ่

ในขณะที่ทุกคนตั้งรับเต็มที่ ต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำราวกับรับรู้ถึงภัยคุกคามใหม่ ลวดลายสีทองบนลำต้นสว่างเจิดจ้า พลังชีวิตศักดิ์สิทธิ์เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ

พร้อมกันนั้น แสงทองเหล่านั้นก็เหมือนภูตพรายว่องไว กระโดดโลดเต้นวูบวาบตามกิ่งใบ ถักทอเป็นตาข่ายแสงสุกสว่างผืนหนึ่ง

“ตู้ม!”

ถัดมา ต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำสั่นสะเทือนรุนแรง แสงทองคำสูงเสียดฟ้าราวสายฟ้าเทพจากเก้าสวรรค์ กระแทกใส่หมอกดำโดยตรง

ชั่วพริบตา หมอกดำพวกนั้นเหมือนใบไม้ที่ถูกลมพายุพัดกระหน่ำ แตกกระจายพังทลายกันเป็นแถบ

ไม่นาน หมอกพิษหนาทึบก็ถูกแสงทองคำจากต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำกวาดล้างจนหมดจด

“น…นี่มัน…เป็นไปได้ยังไง!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงว่า “ข้อเสนอของรองผู้อาวุโสที่สามเข้าท่า! พวกเจ้าคนไหนมั่นใจ ไปช่วยไท่จื่อชิงต้นไม้นั่นมา!”

ทันใดนั้น มหาปุโรหิตกับผู้อาวุโสทั้งสองก็เงียบกริบ ไม่มีใครปริปาก

“ไง พวกเจ้ากลัวเย่ฉางเซิง?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงไม่พอใจอย่างยิ่ง

รองผู้อาวุโสที่สองรีบพูด “ท่านชายรัชทายาท บางทีเราอาจใช้ไพ่ตายได้”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินแล้วแววตาฉายความสงสัย “ไพ่ตายอะไร?”

รองผู้อาวุโสที่สองยกมุมปาก ยิ้มเย็นเยือก “ท่านชายรัชทายาทยังจำได้ไหม…ในดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่ มีสัตว์ร้ายปีศาจตัวนั้นที่ถูกผนึกไว้?”

สีหน้าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเปลี่ยนเล็กน้อย แววตาลังเล เขายังไม่ทันได้พูด มหาปุโรหิตก็ชิงเอ่ยก่อน “สัตว์ร้ายปีศาจตัวนั้นอันตรายยิ่งนัก ครั้งนั้นถึงขั้นหมิงตี้ต้องออกมาด้วยตัวเองถึงจะผนึกมันได้ หากปล่อยมันออกมา เราเกรงว่าจะควบคุมไม่อยู่”

“ถ้าคุมไม่อยู่ คนซวยตอนนั้นคงไม่ใช่แค่เย่ฉางเซิงพวกนั้น”

“ท่านชายรัชทายาท เรื่องนี้ต้องคิดให้รอบคอบ!”

รองผู้อาวุโสที่สองว่า “มหาปุโรหิต ท่านคิดมากไปแล้ว พวกเรามีเวทย์ป้องกันตระกูลคุ้มกัน ต่อให้สัตว์ร้ายปีศาจตัวนั้นไม่เชื่อฟัง ก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้”

“ตอนนี้สถานการณ์คับขัน หากไม่ปล่อยมันออกมา เย่ฉางเซิงและพวกจะยิ่งได้ใจ”

“ถ้าสัตว์ร้ายปีศาจตัวนั้นลากเย่ฉางเซิงพวกนั้นตายไปด้วยกัน สำหรับเราก็เท่ากับยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ทั้งกำจัดเย่ฉางเซิงพวกนั้นได้ และไม่ต้องกังวลว่ามันจะหลุดควบคุมอีก”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า “ได้…ทำตามที่รองผู้อาวุโสที่สองว่า”

ได้ยินเช่นนั้น มหาปุโรหิตก็ได้แต่ล้วงป้ายคำสั่งสีดำชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ริมฝีปากพึมพำคาถาไม่หยุด

พอเสียงคาถาดังขึ้น ป้ายคำสั่งก็ส่องแสงสีดำประหลาดเป็นเส้น ๆ แสงนั้นยิ่งทวีความแรง ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งรอบตัวเข้าไป

ขณะเดียวกัน…

ลึกเข้าไปในคุกใต้ดินของเผ่ามิ่ง ประตูหินเก่าแก่บานหนึ่งค่อย ๆ เปิดออก พลังอำนาจชั่วร้ายเข้มข้นพุ่งทะลักออกมาจากด้านใน…