วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3033

ลึกเข้าไปในคุกใต้ดินของเผ่ามิ่ง จู่ ๆ ก็มีพลังอำนาจชั่วร้ายข้นคลั่กสายหนึ่งปะทุขึ้นมา ราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม พริบตาเดียวก็แผ่กระจายไปทั่วทั้งยมโลก

“ตึง… ตึง…”

เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงดังสะท้อน ราวกับค้อนเหล็กทุบลงบนหัวใจของทุกคน แม้แต่พื้นดินก็ยังสั่นสะเทือนตามไปด้วย

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หลวงโป๋ซาที่ถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ดินใบหน้าถึงกับเปลี่ยนสี เต็มไปด้วยความหวาดผวา ร่างกายสั่นเทาเบา ๆ เขาสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมงคลอย่างรุนแรงสายหนึ่ง

เขาเหยียบย่างบนเส้นทางบำเพ็ญเซียนมาก็ไม่น้อย ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเจอพลังชั่วร้ายที่ทำให้คนหนาวสะท้านถึงกระดูกได้ขนาดนี้มาก่อน

ตอนนั้นเอง วิญญาณเศษซากของจักรพรรดิหยินหยางก็ลอยออกมาจากแหวนมิติ เงาร่างอันเลือนรางของเขาภายใต้การโอบล้อมของพลังชั่วร้ายนี้ ยังดูสั่นคลอนไม่มั่นคงอยู่บ้าง

“หืม… พลังแบบนี้ ทำไมข้าถึงรู้สึกคุ้น ๆ นิดหน่อย?”

“เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน…”

“ประหลาดจริง ชั่วครู่หนึ่งกลับนึกไม่ออก”

น้ำเสียงของจักรพรรดิหยินหยางแฝงทั้งความตื่นตะลึงและการรำลึก ผ่านไปครู่หนึ่ง แววตาก็ฉายความตกตะลึงออกมา

“เป็นสายเลือดของมัน!”

“ถึงว่า ทำไมถึงคุ้นนัก”

“สายเลือดของมันโผล่มาอยู่ในเผ่ามิ่ง แสดงว่าเผ่ามิ่งคงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่”

หลวงโป๋ซาฟังแล้วมึนงงเป็นไก่ตาแตก อดถามออกมาไม่ได้ว่า “ท่านพ่อบุญธรรม ท่านกำลังพูดถึงอะไรกันแน่ครับ?”

“ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องรู้มาก” จักรพรรดิหยินหยางไม่คิดอธิบายต่อ

หลวงโป๋ซาพูดอีกว่า “ท่านพ่อบุญธรรม พลังชั่วร้ายนี้ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย หรือว่าเราจะรีบหนีออกไปก่อนดีไหมครับ?”

“โชคชะตาโลกยมทูตยังไม่ตกอยู่ในมือเจ้า ถ้ารีบหนีไปตอนนี้ อีกหน่อยเจ้าจะไปสู้กับเย่ฉางเซิงยังไง?” วิญญาณเศษซากของจักรพรรดิหยินหยางปลอบเขา “อย่าลน ปัญหาไม่ใหญ่ขนาดนั้นหรอก”

ในเวลาเดียวกัน

ในห้องขังอีกห้องหนึ่ง

ทันทีที่หนานกงเซียวเซียวสัมผัสได้ถึงพลังชั่วร้ายสายนี้ ใบหน้าอันงดงามก็ซีดเผือดอย่างชัดเจน

นางจับซี่ลูกกรงคุกแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกระสับกระส่าย ความรู้สึกว่ามหันตภัยกำลังจะถาโถมเข้ามาโอบทับลงมาดั่งเมฆดำ

“เผ่ามิ่งเกิดเรื่องอะไรกันแน่?”

ด้านนอก

จื่อหยางเทียนจุนกับเย่ชิวรวมทั้งคนอื่น ๆ มองไปยังระยะไกล แววตาเคร่งเครียด

ในดวงตาของจื่อหยางเทียนจุนฉายแววระแวดระวังและกังวล เขารู้ดีว่า สิ่งที่สามารถปล่อยพลังชั่วร้ายรุนแรงขนาดนี้ออกมาได้ ต้องเป็นตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่หาได้ยากในโลกหล้า

รอบตัวเขามีแสงสีม่วง淡淡ลอยอาบเอาไว้ นั่นเป็นเพราะเขากำลังลอบขับเคลื่อนเคล็ดวิชา เตรียมรับมือเหตุไม่คาดฝัน

เย่ชิวขมวดคิ้วแน่น กำหมัดโดยไม่รู้ตัว ใจเต้นไม่เป็นส่ำ

ความไม่สบายใจนี้ไม่ได้มาจากความกลัวในสิ่งที่ไม่รู้ แต่เป็นสัญชาตญาณล่วงรู้ว่า สิ่งที่กำลังจะปรากฏตัวออกมา ไม่ใช่อะไรธรรมดาแน่นอน

“มันเป็นตัวอะไรกันแน่? ทำไมถึงได้มีพลังน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้?”

จางเหมยเจินเหรินเองก็อดนิ่งเฉยไม่ไหว ปลายไม้ปัดฝุ่นในมือเขาสั่นไหวเล็กน้อย เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นที่หน้าผาก

ม่อเทียนจี อู่เชียนฟาน และหนิวต้าลี่ทั้งสามต่างก็เตรียมพร้อมเต็มที่

สีหน้าของม่อเทียนจีสลับไปมา แววตาวูบไหว เขากำลังคิดหาวิธีรับมืออย่างรวดเร็ว

อู่เชียนฟานกลับเพียงกำดาบยาวในมือแน่น กลิ่นอายเจตจำนงแห่งสงครามอันดุจคมมีดค่อย ๆ แผ่ออกมาจากร่างเขา

ส่วนหนิวต้าลี่ก็กำหมัดแน่น กล้ามเนื้อทั้งตัวตึงรั้ง พร้อมจะพุ่งเข้าหาศึกได้ทุกเมื่อ

เบื้องหน้าห้องโถงใหญ่หมิงจู๋

สีหน้ามหาปุโรหิตเคร่งขรึม ป้ายดำในมือเขาส่องแสงแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกำลังสื่อสารลี้ลับบางอย่างกับตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวหลังประตูหิน

ครู่หนึ่งต่อมา

“รองผู้อาวุโสที่สอง ข้อเสนอนี้เป็นเจ้าที่เสนอขึ้นมา หวังว่าการกระทำของเจ้าครั้งนี้ จะไม่พาเผ่ามิ่งไปสู่หายนะล่มสลาย” เสียงของมหาปุโรหิตแฝงความกังวลอยู่เล็กน้อย

ตอนย่อยนี้ยังไม่จบ โปรดกดหน้าถัดไปเพื่ออ่านเนื้อหาสุดเร้าใจที่เหลือต่อ!

มหาปุโรหิตเองก็ชูป้ายคำสั่งไว้ในมือ ดวงตาเปล่งประกายแน่วแน่ “วันนี้ จะเป็นวันสิ้นชีพของพวกคนนอกอย่างพวกเจ้า เผ่ามิ่ง มิอาจให้ผู้ใดล่วงเกินได้!”

รองผู้อาวุโสที่สองหัวเราะเหี้ยมเกรียมดังลั่น “ฮ่า ๆ เย่ฉางเซิง ดูซิคราวนี้เจ้าจะหนีรอดได้ยังไง! ได้ตายใต้กรงเล็บมังกรอสูรมืด นับว่าพวกเจ้าตายอย่างไม่เสียชื่อนัก เพราะสมัยนั้นมันถูกหมิงตี้เป็นผู้ลงมือผนึกด้วยตัวเองเลยนะ!”

เหมือนมังกรอสูรมืดจะฟังรู้เรื่องที่พวกเขาพูด มันคำรามออกมาอีกครั้งด้วยเสียงสนั่นหวั่นไหว จากนั้นร่างยักษ์ก็พุ่งตรงไปยังต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำ

เขาทั้งสามของมันส่องแสงเย็นยะเยือก เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะบดทำลายต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำให้ราบเป็นหน้ากลอง

“โครม!”

ต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำสั่นคลอนอย่างรุนแรงภายใต้การชนของมังกรอสูรมืด ดูราวกับจะหักโค่นลงมาได้ทุกเมื่อ

หัวใจของทุกคนหดเกร็ง เผลอกำมือแน่นพร้อมกัน หากต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำถูกทำลายลงจริง ๆ ผลลัพธ์ย่อมน่าสะพรึงกลัวเกินจะจินตนาการ

ถึงตอนนั้น องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็จะสามารถใช้หมอกพิษบนเวทย์ป้องกันตระกูลเล่นงานพวกเขาได้อีกครั้ง

“ข้าจะ斩มันเอง” จื่อหยางเทียนจุนยกนิ้วขึ้น เตรียมจะลงมือ ทว่าที่ข้างหูกลับมีเสียงเบา ๆ ดังขึ้น

“ส่งมันให้ฉันเถอะค่ะ”

ทุกคนหันกลับไป มองตามเสียง ก็เห็นว่าคนพูดคือเสี่ยวเตี๋ย

เสี่ยวเตี๋ยเห็นทุกคนจ้องมาที่ตน ก็หน้าแดงเล็กน้อย ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

“เสี่ยวเตี๋ย เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ?” เย่ชิวถาม

“ฉันบอกว่า… ส่งมันให้ฉันเถอะค่ะ… ฉันรับมือมันได้” เสี่ยวเตี๋ยตอบ

“เธอจะรับมือยังไง?” เย่ชิวถามต่อ

จากสายตาเขา เห็นได้ชัดว่ามังกรอสูรมืดตัวนั้นแข็งแกร่งสุดขีด ต่อให้เขาลงมือเอง เกรงว่าจะต้องทุ่มสุดกำลังกว่าจะเอาชนะได้ แต่เสี่ยวเตี๋ยก็เป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่แทบไม่มีแรงแม้แต่จะฆ่าไก่…

เสี่ยวเตี๋ยเงยหน้า จ้องตาเย่ชิวอย่างจริงจัง เอ่ยช้า ๆ ว่า “พี่เย่ ได้โปรดเชื่อฉันเถอะค่ะ!”

ทันทีที่พูดจบ นางก็เดินออกไปด้านหน้า