วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3034

“ตูม!”

มังกรอสูรมืดคำรามพุ่งชนต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำราวกับภูเขาดำลูกยักษ์ถล่มใส่ พลังปะทะสั่นสะเทือนฟ้าดิน

ต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำโอนเอนรุนแรง ราวกับจะหักโค่นได้ทุกเมื่อ

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับมหาปุโรหิตและพวก พออัดอั้นมานานก็ระเบิดความตื่นเต้นออกมา เงยหน้าหัวเราะลั่น

“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าอยากเห็นเหมือนกัน พอต้นไม้นั่นล้มลงแล้ว พวกมันยังจะกันไหวอีกไหม!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหัวเราะจนตัวโยน ความเหี้ยมโหดบนใบหน้าเผยออกมาเต็มที่ ราวกับได้เห็นจุดจบของเย่ชิวกับพวกด้วยตาตัวเองแล้ว

มหาปุโรหิตก็หัวเราะตาม น้ำเสียงหัวเราะเย็นเยียบ “ศักดิ์ศรีของเผ่ามิ่งไม่อาจให้ใครย่ำยี วันนี้ต่อให้มันงอกปีกก็หนีไม่รอด!”

รองผู้อาวุโสที่สองเอ่ยขึ้นข้าง ๆ “พอจัดการเย่ฉางเซิงพวกนั้นเสร็จ ต้นไม้ต้นนั้นก็จะตกเป็นของท่านชายรัชทายาทแล้ว”

รองผู้อาวุโสที่สามรีบผสมโรง “ต้นไม้ต้นนั้นไม่ธรรมดาสุด ๆ อยู่ในมือเย่ฉางเซิงก็มีแต่เสียของ มีเพียงท่านชายรัชทายาทเท่านั้นที่คู่ควรจะครอบครอง”

ในดวงตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงแวบความโลภขึ้นมาแว้บหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “อย่างที่รองผู้อาวุโสที่สามว่าไว้ ต้นไม้นั่นไม่ธรรมดาจริง ๆ พอเป็นขององค์ชายผู้นี้แล้วเราค่อยช่วยกันศึกษากันอย่างละเอียด”

ระหว่างที่พวกเขากำลังดื่มด่ำอยู่กับความดีใจ พากันพูดคุยอย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้นก็เห็นเสี่ยวเตี๋ยเดินออกมาคนเดียว

ทันใดนั้นใบหน้าขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็ปรากฏแววฉงน เขาขมวดคิ้วถามว่า “นางคิดจะทำอะไร?”

มหาปุโรหิตหรี่ตาลง แววตาแฝงแววคาดเดา “หรือว่าเจ้าหญิงเปลี่ยนใจแล้ว คิดจะช่วยเย่ฉางเซิงขอทางรอดสักเส้นให้เขา?”

สีหน้าขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงมืดครึ้มลง แววตาแข็งกร้าว “เย่ฉางเซิงสังหารคนของเผ่ามิ่งเราตายไปตั้งมาก ข้าไม่มีวันปล่อยเขาไว้แน่ ต่อให้เข้านางจะมาขอร้อง ข้าก็ไม่มีวันปล่อยเย่ฉางเซิงไป”

แต่ไม่คาดคิด เสี่ยวเตี๋ยกลับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่ชิว จากนั้นก็ชะงักเท้าแล้วประสานมือร่ายอาคมเบา ๆ พลางพึมพำคาถาในลำคอ

ถัดมา นางค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น เผยให้เห็นกำไลหยกสีม่วงที่ข้อมือ

“กริ๊ง——”

เสี่ยวเตี๋ยสะบัดข้อมือเบา ๆ ให้กำไลหยกสีม่วงกระทบกันดังใสกังวาน เพียงชั่วพริบตา กำไลหยกก็พ่นแสงสีม่วงลึกลับออกมา แสงนั้นพุ่งวาบราวสายฟ้า ชั่วแวบเดียวก็ครอบคลุมมังกรอสูรมืดเอาไว้ทั้งตัว

“อ๊าว—!”

มังกรอสูรมืดกรีดร้องเสียงโหยหวน การโจมตีที่ดุดันเมื่อครู่หยุดชะงักในทันที ร่างยักษ์ของมันสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ จากนั้นก็ล้มหมอบลงกับพื้น ส่งเสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

“นี่…เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเบิกตาโพลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง งงงันกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า

สีหน้าของมหาปุโรหิตก็หม่นหมองหนักเช่นกัน เอ่ยออกมาเสียงแข็ง “เจ้าหญิงคิดจะทำอะไร?”

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้สติ เสี่ยวเตี๋ยก็สะบัดแขนอีกครั้ง

“กริ๊ง!”

กำไลหยกสีม่วงระเบิดแสงออกมาอีกระลอก แสงคราวนี้เจิดจ้ากว่าก่อนหน้าหลายเท่า พุ่งตรงเข้าใส่มังกรอสูรมืดอย่างจัง

ภายใต้เปลวแสงนั้น ร่างของมังกรอสูรมืดพวยพุ่งหมอกดำออกมามหาศาล ร่างยักษ์เดิมของมันเริ่มหดเล็กลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ทุกคนต่างอึ้งจนพูดไม่ออก จ้องภาพตรงหน้าที่เหลือเชื่อจนตาไม่กระพริบ

เพียงพริบตาเดียว มังกรอสูรมืดที่สูงนับสิบจั้งก็หดเหลือเพียงยาวศอกกว่า ๆ นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น หมดสิ้นซึ่งความสามารถในการต่อต้าน

“ไอ้ตัวชาติหมา! นางกล้าช่วยพวกเย่ชิวจัดการมังกรอสูรมืดด้วย” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงโกรธจนแทบคลั่ง

บนใบหน้าของรองผู้อาวุโสที่สองก็ปรากฏแววโกรธจัด ด่าลั่น “เจ้าหญิงจะทำแบบนี้ได้ยังไง! นางลืมไปแล้วหรือไง ว่าตัวเองก็เป็นคนของเผ่ามิ่งเหมือนกัน!”

รองผู้อาวุโสที่สามสีหน้ามืดทะมึน กล่าวเสียงเย็น “ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ แต่แรกก็ไม่ควรไว้ชีวิตนาง…”

ในดวงตานางเต็มไปด้วยการวิงวอน เสียงสั่นเล็กน้อย “พี่ชาย หยุดเถอะ! ตอนนี้กลับตัวก็ยังทันนะ”

“อย่าทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกเลย พี่ลองดูให้ดีสิว่าพี่ได้ทำอะไรลงไปบ้าง? เพื่อความเห็นแก่ตัวของพี่คนเดียว พี่ทำร้ายสมาชิกตระกูลของเราไปตั้งมาก ยังส่งผู้อาวุโสไปที่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรให้ไปสังหารผู้บริสุทธิ์ไม่เลือกหน้า ตอนนี้ยิ่งกว่านั้น พี่ยังทำให้เผ่ามิ่งตกอยู่ในหายนะอีก”

ตอนนี้ยังไม่จบ โปรดกดไปหน้าถัดไปเพื่ออ่านความมันส์ต่อ!

“ถ้าพี่ยังดื้อดึงไม่ยอมตื่น เผ่ามิ่งจะต้องพินาศสิ้นไม่มีวันฟื้นตัวอีกเลยนะ!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินคำพูดของเสี่ยวเตี๋ย ความโกรธก็ระเบิดขึ้นในบัดดล ดวงตาแดงก่ำราวสัตว์ร้ายที่ถูกยั่วยุ เขาชี้หน้าเสี่ยวเตี๋ยคำรามลั่น “นังเนรคุณกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา!”

“ในฐานะเจ้าหญิงของเผ่ามิ่ง เจ้ากลับช่วยคนนอกมาจัดการข้า เจ้ยังเหลือสำนึกในฐานะคนของเผ่ามิ่งอยู่บ้างไหม!”

“ถ้ารู้ว่าจะมีวันนี้ แต่แรกข้าควรฆ่าเจ้าทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่มาเสียเรื่องข้าวันนี้!”

ในดวงตาของเสี่ยวเตี๋ยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย เมื่อมองใบหน้าบิดเบี้ยวขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง หัวใจของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและจนปัญญา

นางพูดเสียงสะอื้น “พี่ชาย สิ่งที่ฉันทำทั้งหมดก็เพื่อเผ่ามิ่ง เพื่อสมาชิกตระกูลของเราทั้งนั้น”

“พี่ไม่เข้าใจจริง ๆ หรือ ว่าการเข่นฆ่ามีแต่จะนำความเจ็บปวดและหายนะมาเพิ่ม มีเพียงยอมวางดาบลงเท่านั้น ถึงจะได้พบกับสันติและความสงบที่แท้จริง”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงแทบไม่ได้ฟังสิ่งที่เสี่ยวเตี๋ยพูด เขาโกรธจนหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและเดือดดาล “สันติ? ความสงบ? เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากหรือยังไง? แต่คนพวกนั้น ภายนอกนั่น พวกเขาไม่เคยหยุดจ้องจะฮุบเผ่ามิ่งเรา ไม่เคยหยุดรุกรานเราเลยสักครั้ง!”

“ชิงลงมือก่อนก็รอด ลงมือทีหลังมีแต่ตาย ถ้าข้าไม่กวาดล้างโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเสียก่อน อีกไม่นานเผ่ามิ่งเราก็จะต้องถูกพวกมันทำลายล้างแน่!”

“เจ้ากลับไปเข้าข้างคนนอก ยังช่วยพวกมันมาจัดการข้า เจ้านี่มันกบฏของเผ่ามิ่งชัด ๆ!”

พูดมาถึงตรงนี้ แววตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็ฉายแววอำมหิต ตะโกนลั่น “หลานเสี่ยวเตี๋ย ในเมื่อเจ้าไร้น้ำใจ ก็อย่าโทษว่าข้าไร้ความเป็นพี่!”

“เจ้าไม่ใช่ห่วงเย่ฉางเซิงนักหรือ? ดี งั้นข้าจะให้เจ้าได้ดูด้วยตาตัวเองว่าเย่ฉางเซิงตายยังไง!”

“ไม่ต้องห่วง พอเย่ฉางเซิงตายแล้ว ข้าจะส่งเจ้าตามไปอยู่เป็นเพื่อนเขาเอง นังสารเลวสวะสกปรก!”