วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3176

คำตอบของหนิงฟานทำให้เย่ชิวแปลกใจไปเล็กน้อย

“ทำไมต้องเป็นลูกศรล่ะ?” เย่ชิวถาม

หนิงฟานทำหน้าจริงจัง อธิบายว่า “ท่านอาวุโสอาจจะยังไม่ทราบ ที่บ้านผมมีคันธนูศักดิ์สิทธิ์ที่ตกทอดจากบรรพบุรุษอยู่หนึ่งคัน อานุภาพร้ายกาจยิ่งนัก แต่กลับไม่มีลูกศรที่คู่ควรกับมันเลย”

“ก่อนที่บิดาจะเสีย ท่านเคยบอกไว้ว่า ถ้าคันธนูนี่ได้จับคู่กับลูกศรศักดิ์สิทธิ์ มันจะยิงดาวตกจากฟ้า ฆ่ายอดผู้แข็งแกร่งได้”

“น่าเสียดาย ที่ผมหา ‘ลูกศรศักดิ์สิทธิ์’ ที่เหมาะสมไม่เจอเลยจนถึงตอนนี้…”

เย่ชิวได้ฟังก็ยิ้มน้อย ๆ “อย่างนั้นเองรึ”

เขาก้มมองไม้ศักดิ์สิทธิ์อูถงในมือ ลำไม้ดำสนิท บนเนื้อไม้มีลายเส้นสีทองไหลวน อยู่รำไรคล้ายมีเงาหงส์ไฟโผบิน

ไม้ท่อนนี้ผ่านการชุบเกลาจากเพลิงฟีนิกซ์ฟื้นคืนชีพ สะสมเทพลักษณ์ไร้ขอบเขต หากนำมาหลอมเป็นลูกศร ย่อมกลายเป็นศัสตราสังหารไร้เทียมทาน

“เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวจะหลอมลูกศรศักดิ์สิทธิ์ให้เจ้าสามดอกก็แล้วกัน!”

ทันทีที่คำพูดจบ กองเพลิงลุกโชนก็พุ่งขึ้นมาบนฝ่ามือของเย่ชิว

เปลวไฟเป็นสีเขียวอมฟ้า พอปรากฏขึ้น อุณหภูมิรอบด้านก็พุ่งสูงขึ้นในฉับพลัน จนอากาศบิดเบี้ยวไปหมด

“ไอ้เด็กเวร เจ้าจะใช้เปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิมาสร้างอาวุธวิเศษรึ?” จางเหมยเจินเหรินร้องลั่น

“ทำไมล่ะ ใช้ไม่ได้หรือไง?” เย่ชิวย้อนถาม

“ใช้ได้แน่นอน เพียงแต่ทำให้ข้าประหลาดใจไปหน่อยเท่านั้น” จางเหมยเจินเหรินว่า

หนิงฟานยิ่งตะลึงหนักกว่าเดิม

ถึงแม้ประสบการณ์เขาจะไม่มาก แต่ก็พอรู้ว่า เปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิเป็นเปลวไฟชั้นยอดที่สุดภายใต้ฟ้าดิน สามารถเผาผลาญทุกสรรพสิ่งได้

เมื่อครู่ตอนเย่ชิวรับมือกับองครักษ์เกราะทอง เขายังใช้เปลวไฟวิเศษระดับศักดิ์สิทธิ์อยู่เลย ตอนนี้กลับหยิบเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิออกมาอีก…

โอ้ฟ้า… ที่แท้ท่านอาวุโสผู้นี้มีภูมิหลังอะไรกันแน่?

หนิงฟานตอนแรกก็แค่ตกตะลึง แต่ถัดมาสายตาที่มองเย่ชิวก็เต็มไปด้วยความศรัทธาชื่นชม

จางเหมยเจินเหรินสังเกตสีหน้าของหนิงฟานแล้ว ใจก็แอบห่อเหี่ยว คิดในใจว่า “ศิษย์ของผมจะไปเลื่อมใสคนอื่นได้ยังไงกัน? ไม่ได้ ๆ ตอนสร้างอาวุธวิเศษผมก็ต้องมีส่วนช่วยหน่อย”

คิดได้ดังนั้น เขาก็อดขัดขึ้นมาไม่ได้ “ไอ้เด็กเวร การสร้างอาวุธวิเศษนี่มันงานฝีมือนะ จะให้ผู้อาวุโสอย่างผมช่วยไหมล่ะ?”

เย่ชิวเหลือบตามองเขาแวบหนึ่ง “ท่านจะช่วยได้เหรอ?”

“แค่ก ๆ…” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะแห้ง ๆ “ผมช่วยโบกลมพัดไฟอะไรทำนองนั้นก็ได้นี่นา!”

หนิงฟานก็พูดตาม “ท่านอาวุโส มีอะไรให้ผมช่วยได้ก็บอกมาเลยครับ”

“เจ้าแค่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ก็พอ” จากนั้นเย่ชิวก็หันไปบอกจางเหมยเจินเหรินว่า “เหล่าโต้วซี ท่านคิดจะช่วยจริง ๆ เหรอ?”

จางเหมยเจินเหรินพยักหน้าหงึกหงักรัว ๆ ราวตำกระเทียม “แน่นอนสิ”

“อย่างอื่นท่านก็คงช่วยไม่ไหว งั้น…ช่วยออกวัสดุสักหน่อยไหมล่ะ?” เย่ชิวว่า

“เอ่อ…” จางเหมยเจินเหรินลังเลทันที

เย่ชิวเห็นท่าทางเสียดายก็หัวเราะ “นับเป็นของรับขวัญที่เพิ่งได้เจอกันก็แล้วกัน”

พอโดนเตือนแบบนั้น จางเหมยเจินเหรินก็พลันเข้าใจ

ใช่สิ อีกเดี๋ยวหนิงฟานก็จะกลายเป็นศิษย์ของผมอยู่แล้ว เอาวัสดุออกมาหน่อยเป็นของรับขวัญ มันก็สมเหตุสมผลนี่นา

คิดได้ดังนั้น จางเหมยเจินเหรินก็หยิบวัสดุที่จำเป็นต่อการสร้างอาวุธวิเศษออกมาจากแหวนมิติทีละชิ้น แต่ละอย่างล้วนเป็นของวิเศษทั้งนั้น ก่อนจะทยอยส่งให้เย่ชิว

“ไอ้เด็กเวร ใช้ให้เต็มที่เลย ไม่พอเดี๋ยวผมเอาออกมาให้อีก”

“เอาเป็นว่า ผมมีเงื่อนไขข้อเดียว เจ้าต้องงัดฝีมือการสร้างอาวุธวิเศษที่ดีที่สุดของเจ้าออกมา”

“สร้างอาวุธวิเศษชั้นเลิศที่สุดให้เด็กคนนี้”

เย่ชิวหันไปบอกหนิงฟาน “เจ้าไม่รู้หรอก เหล่าโต้วซีคนนี้งกเป็นที่หนึ่ง ปกติเขาไม่มีวันล้วงวัสดุสร้างอาวุธวิเศษออกมาขนาดนี้หรอก เพื่อเจ้าแล้วถือว่าหาได้ยากจริง ๆ ยังไม่รีบขอบคุณเขาอีกหรือ?”

หนิงฟานรีบคารวะจางเหมยเจินเหรินทันที เอ่ยขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณท่านอาวุโสครับ”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะฮ่า ๆ “จะเกรงใจกันไปทำไม พวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว”

คนในครอบครัวเดียวกัน?

“นอกจากนี้ ผมยังสลักอักขระเวทมนตร์ลงไปด้วย สามารถเสริมพลังของลูกศรศักดิ์สิทธิ์ได้”

“เมื่อลูกศรถูกปล่อยออกไป จะขับร้องราวหงส์ไฟ คมกล้าไร้ผู้เทียมทาน ฆ่าล้างปีศาจอสูรได้”

สองมือของหนิงฟานสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น เขาคุกเข่าคำนับลงอย่างเคร่งขรึม “บุญคุณยิ่งใหญ่ของท่านอาวุโส หนิงฟานจะไม่มีวันลืมตราบชั่วชีวิต”

เย่ชิวประคองเขาลุกขึ้น กล่าวว่า “ไปสิ ลองจับคู่คันธนูศักดิ์สิทธิ์ของเจ้ากับลูกศรศักดิ์สิทธิ์ดูหน่อย ดูซิว่าอานุภาพจะเป็นเช่นไร”

หนิงฟานพยักหน้าหนักแน่น จากนั้นก็หยิบคันธนูยาวโบราณออกมาจากแหวนมิติ ลำคันธนูแดงสดดั่งโลหิต สายธนูวาววับราวหยก แผ่วเบายังได้ยินเสียงมังกรคำรามแฝงอยู่

เขาสูดหายใจเข้าลึก ประกบนลูกศรลงบนสายแล้วดึงคันธนูตึง—

“บึ้ม!”

ในชั่วขณะที่ลูกศรถูกปล่อยออกไป สุญญากาศก็สั่นสะเทือน เงาลูกศรสีดำดั่งหมึกเส้นหนึ่งทะยานผ่าท้องฟ้าไป ปลายศรผ่านไปที่ใด กลับมีเงาหงส์ไฟกางปีกส่งเสียงร้องยาวตามไปด้วย

ผิวน้ำทะเลข้างหน้าแตกฮือขึ้นเป็นคลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้า แสงศรพุ่งไปถึงที่ใด น้ำทะเลก็ระเหยกลายเป็นไอ เปิดเป็นร่องลึกยาวนับร้อยจ้างขึ้นมากลางทะเลอย่างดื้อ ๆ

หนิงฟานยืนอึ้งอยู่กับที่ พึมพำว่า “นี่…นี่คือพลังของลูกศรศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ?”

เย่ชิวยืนกุมมือไพล่หลัง มุมปากประดับรอยยิ้ม “ไม่เลว ลูกศรดอกนี้ ฆ่าวิหคทองคำยังได้!”

“ไอ้เด็กเวร แม้ว่าลูกศรศักดิ์สิทธิ์ที่เจ้าหลอมจะร้ายกาจมากก็เถอะ แต่คันธนูในมือหนิงฟานนั่นก็ไม่เลวเหมือนกันนะ” จางเหมยเจินเหรินว่า

เย่ชิวเห็นตั้งนานแล้วว่า คันธนูในมือหนิงฟานก็เป็นศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานเช่นกัน เพียงแต่พลังบำเพ็ญเพียรของหนิงฟานยังอ่อนด้อย จึงปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของคันธนูและลูกศรออกมาไม่ได้

“เสี่ยวฟาน คันธนูในมือเจ้าชื่อว่าอะไร?” เย่ชิวถาม

หนิงฟานตอบ “ไม่มีชื่อครับ คันธนูนี่ปกติคือตกทอดมาจากบรรพบุรุษ”

“ไม่มีชื่อ?” เย่ชิวแปลกใจ

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ “หนิงฟาน งั้นให้ผมช่วยตั้งชื่อให้คันธนูกับลูกศรของเจ้าดีไหม?”

“ได้สิครับ!” หนิงฟานตอบรับทันที

จางเหมยเจินเหรินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะว่า “งั้นเอาเป็นชื่อ คันธนูยิงตะวัน กับ ลูกศรพิฆาตเทพ แบบนี้ดีไหม?”