วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3203

ภายในโลงศพสีแดงโลหิตพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีสัตว์ร้ายไร้เทียมทานดิ้นรนคำรามอยู่ข้างใน ผ่านไปครู่หนึ่ง ด้านในจึงค่อย ๆ สงบลง

“เหล่าเจิ่ว ตื่นแล้วเหรอ?” เย่ชิวเอ่ยถาม

“เฮเฮ ต้องยอมรับนะว่าไอ้หนูนี่ดวงดีจริง ๆ” เสียงของเหล่าเจิ่วดังออกมาจากในโลง ฟังดูอารมณ์ดีไม่น้อย “ถ้าไม่ใช่เพราะเศษวิญญาณกึ่งจักรพรรดิที่หลงเหลือมานี่ปลุกข้าขึ้นมา เกรงว่าข้าคงได้หลับยาวต่อไปอีกพักใหญ่เลยล่ะ”

เย่ชิวถามต่อ “เจ้ากลืนบรรพบุรุษจินอูเรียบร้อยแล้วเหรอ?”

“จะเร็วปานนั้นได้ยังไง?” เหล่าเจิ่วหัวเราะ “ไอ้หมอนี่แต่ก่อนก็เป็นครึ่งก้าวสู่จักรพรรดิอยู่แล้ว แม้ตอนนี้จะเหลือแค่เศษซากวิญญาณ ใช้การสิงร่างฝืนอยู่อย่างทุลักทุเล แต่พลังที่ฟื้นกลับมาก็ไม่น้อย อยากกลืนกินจนเกลี้ยง ต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่”

เย่ชิวขมวดคิ้วแน่น “จะไม่เกิดปัญหาอะไรใช่ไหม?”

“วางใจ!” เหล่าเจิ่วหัวเราะลั่น “พอเข้ามาในโลงศพแล้วก็อย่าหวังจะออกไปเลย สมัยก่อนข้ากลืนวิญญาณแท้ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ยังง่ายเหมือนกินหมั่นโถว จะไม่ต้องพูดถึงแค่ครึ่งก้าวสู่จักรพรรดิคนเดียว”

เย่ชิวถึงได้โล่งอก “งั้นก็ดีแล้ว”

“ว่าแต่ ไอ้หนู” เหล่าเจิ่วจู่ ๆ ก็ลดเสียงลง “อยากได้ของวิเศษไหม?”

“หมายความว่ายังไง?” สีหน้าเย่ชิวเต็มไปด้วยความสงสัย

เหล่าเจิ่วพูดด้วยน้ำเสียงลึกลับ “หลายปีก่อน ข้าเคยมาเยือนจินอูจู๋ รู้ว่าพวกมันมีของวิเศษชิ้นหนึ่งสำคัญมาก ซ่อนอยู่ในพระราชวังสุริยัน”

“โอ้?” สายตาของเย่ชิวหันไปมองพระราชวังสุริยันทันที

จางเหมยเจินเหรินเห็นแววตาของเย่ชิวแล้วก็นัยน์ตาเป็นประกาย พลางกระซิบกับหนิงฟานว่า “เสี่ยวฟานเอ๋ย อาจารย์ของเจ้าเพิ่งจัดการกึ่งจักรพรรดิไปสองตนติด ๆ ผลงานยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ในฐานะศิษย์ เจ้าไม่คิดจะไปกล่าวแสดงความยินดีสักสองคำเหรอ?”

“แค่…แค่ข้าไม่รู้จะพูดอะไรดีนี่ครับ” หนิงฟานว่า

“โง่จริง ประจบประแจงนิดหน่อยก็ไม่ได้รึไง?” จางเหมยเจินเหรินว่า “เร็วเข้า ไปพูดคำหวาน ๆ สักหน่อย”

หนิงฟานทำได้แค่กัดฟันเดินออกไป คำนับอย่างนอบน้อมพลางเอ่ยว่า “อาจารย์อำนาจเทพแผ่ไพศาล ศิษย์นับถือจนต้องก้มกราบทั้งตัว บรรพบุรุษจินอูผู้อ้างว่าผงาดมานับหมื่นปี พอเจออาจารย์กลับไม่อาจต้านทานได้แม้เพียงกระบวนท่า เดี๋ยวเดียวก็….”

หนิงฟานยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นจางเหมยเจินเหรินกลายเป็นเงาเลือน “ฟึ่บ” พุ่งตรงเข้าสู่พระราชวังสุริยันไปแล้ว

“ไอ้เหล่าโต้วซีบ้านี่…” เย่ชิวได้แต่ทำหน้ามึนพูดไม่ออก

หนิงฟานเอ่ยอย่างงุนงง “อาจารย์ ท่านเต๋าจางรีบไปทำอะไรครับ?”

เย่ชิวตอบอย่างไม่สบอารมณ์นัก “จะไปทำอะไรได้ ก็ไปหาของวิเศษน่ะสิ!”

“เขาเป็นคนบอกให้ข้ามาประจบอาจารย์จริง ๆ เหรอครับ?”

“จำไว้นะ ต่อไปอย่าไปเชื่อคำมันเด็ดขาด”

“ครับ!” หนิงฟานรีบรับคำ

“ไป พวกเราเข้าไปดูบ้างดีกว่า” เย่ชิวเก็บดาบขี่สายลม เตรียมจะขยับตัว แต่หนิงฟานกลับชี้ไปยังเหล่าองครักษ์เกราะทองที่หมอบราบอยู่บนพื้นแล้วถามว่า “อาจารย์ แล้วคนพวกนี้เอายังไงดีครับ?”

บรรดาองครักษ์เกราะทองรู้สึกได้ว่าสายตาเย่ชิวหันมาทางตน ต่างก็รีบโขกศีรษะขอชีวิตกันจ้าละหวั่น

“ท่านผู้กล้าโปรดไว้ชีวิตด้วย!”

“พวกเราก็แค่ทำตามคำสั่ง…”

“ขอท่านเมตตาด้วยเถิด…”

สายตาเย่ชิวเย็นสงบ เอ่ยว่า “นิสัยข้า ทำอะไรชอบแยกบุญคุณความแค้นให้ชัด คนทำย่อมต้องรับผิดชอบเอง ไม่ต้องกลัว ข้าจะไม่กลั่นแกล้งพวกเจ้า”

“ขอบคุณท่านผู้กล้าครับ!” องครักษ์เกราะทองพากันโขกศีรษะขอบคุณอีกครั้ง

ทว่าในวินาทีนั้นเอง เย่ชิวดีดนิ้วเบา ๆ เปลวเพลิงพิเศษสีแดงก้อนหนึ่งพุ่งออกไป

ชั่วพริบตา เปลวไฟก็ปะทุโหมกระหน่ำ กลายเป็นทะเลเพลิงมโหฬาร กลืนกินองครักษ์เกราะทองนับร้อยเข้าไปจนหมดสิ้น

ไร้เสียงกรีดร้อง ไร้การดิ้นทุรนทุราย แม้แต่เถ้ากระดูกสักผงก็ไม่หลงเหลือ

หนิงฟานมองแล้วถึงกับใจหายวาบ ตัวสั่นไม่หยุด

“ข้าบอกแล้วว่าจะไม่กลั่นแกล้งพวกเจ้า แต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะปล่อยพวกเจ้ารอด”

เย่ชิวหันไปบอกหนิงฟานต่อ “จำไว้ให้ดี เวลาเจอกับศัตรู ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด ไม่งั้นวันหน้าจะกลายเป็นภัยตามมาทีหลังไม่รู้จบ”

“ดูสภาพเอ็งสิ น่าสมเพชชะมัด ทำเหมือนข้าจะไปแย่งของวิเศษกับเอ็งอย่างนั้นแหละ” เย่ชิวมองอย่างดูแคลน

ของวิเศษพวกนี้แม้จะไม่ธรรมดา แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นทำให้เขาน้ำลายสอ

สำหรับช่างหลอมอาวุธแล้ว วัสดุระดับสูงสุดย่อมล้ำค่าก็จริง ทว่าเมื่อวิชาสร้างอาวุธวิเศษถึงระดับหนึ่งแล้ว ก็แทบไม่ต้องสนใจว่าตัววัสดุจะดีเลวเพียงใด

เปรียบเหมือนจอมดาบชั้นยอด เมื่อวิชาดาบฝึกฝนจนขึ้นไปถึงจุดสูงสุดแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งอาวุธวิเศษอะไรเลย หญ้าต้นหนึ่ง กิ่งไม้เส้นเดียว ก็กลายเป็นดาบได้ทั้งนั้น

หรืออย่างพ่อครัวระดับสูงสุด เมื่อศิลปะการทำอาหารสูงล้ำถึงขั้นหนึ่ง ต่อให้เป็นแค่ผักสดธรรมดา กับวิธีทำง่าย ๆ ที่สุด ก็ยังสามารถรังสรรค์เป็นอาหารชั้นเลิศได้

สรุปแล้ว แค่วิชาสร้างอาวุธวิเศษของเจ้าสูงพอ ก็สามารถพลิกของต่ำต้อยให้กลายเป็นของอัศจรรย์ได้ทั้งนั้น

“ไอ้เหล่าโต้วซี เร่งมือหน่อย เก็บของพวกนี้ให้หมด”

เย่ชิวเอ่ยจบ ก็หันมองไปรอบ ๆ สุดท้ายก็พบว่าบนผนังมหาศาลาทั้งสี่ด้าน สลักเต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์โบราณ เลือนรางประกอบกันเป็นค่ายเวทย์ขนาดใหญ่

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นเย่ชิวดีดนิ้ว ปล่อยพลังกระบี่สายหนึ่งพุ่งออกไป ค่ายกลแตกสลายลงในพริบตา ก็เห็นใต้ดวงอาทิตย์จิ๋วนั่น มีบ่อสีทองทรงสี่เหลี่ยมขนาดด้านละสามฉื่อตั้งอยู่ ภายในบ่อมีของเหลวสีแดงดั่งเลือดไหลวนอยู่

“น้ำศักดิ์สิทธิ์สุริยัน!” แววตาเย่ชิวสั่นสะท้าน

นี่คือของศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน เพียงหยดเดียวก็สามารถทำให้ผู้ฝึกบำเพ็ญธรรมดาคนหนึ่งเปลี่ยนแปลงทั้งร่างราวกับเกิดใหม่

และที่นี่ กลับมีอยู่เต็มทั้งบ่อ!

“อาจารย์ นั่นคืออะไรครับ?” หนิงฟานชี้ไปยังผลึกสีทองก้อนหนึ่งขนาดเท่ากำปั้นที่ก้นบ่อแล้วถาม

เย่ชิวเพ่งมอง ก่อนจะเอ่ยด้วยความยินดี “ผลึกศักดิ์สิทธิ์สุริยัน!”

พูดจบ เขาก็ใช้จิตสัมผัสเทพสื่อสารกับโลงศพสีแดงโลหิต “เหล่าเจิ่ว ของวิเศษที่เจ้าพูดถึง คือสองอย่างนี้เหรอ?”

เหล่าเจิ่วพูดอย่างดูแคลน “นี่จะนับเป็นของวิเศษได้ยังไงกัน ไอ้หนู วิสัยทัศน์เจ้าจะกว้างกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง?”