ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ บทที่ 124 ท่านอ๋อง ท่านอย่าได้เป็นอะไรไป

sprite

“อีกอย่าง เส้นเอ็นร้อยหวายที่มือและเท้าของรองแม่ทัพเสิ่นถูกเชื่อมต่อด้วยกันแล้ว ช่างเก่งกาจยิ่งนัก!”

ตั้งแต่โบราณมาจนบัดนี้มิมีหมอคนใดที่ทำเรื่องเช่นนี้ได้มาก่อน

กู้โม่หานตอบออกมาเบาๆ เขาเหลือบตามองไปทางหนานหว่านเยียนที่เริ่มดูเหนื่อยล้าหมดแรงเนื่องจากใจจดใจจ่อในการผ่าตัดเมื่อครู่

ชายหนุ่มเห็นนางวางมือไว้บนโต๊ะเพื่อพยุงกาย “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

หนานหว่านเยียนรู้สึกวิงเวียน นางมิได้เอ่ยสิ่งใดออกมาได้ยินเพียงหมอทหารกล่าวว่า “พระชายาน่าจะเหนื่อยมากพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องมิทรงรู้หรอกว่าทักษะการผ่าตัดของพระชายาช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน กระหม่อมราวกับได้เห็นพระเจ้าอย่างไรอย่างนั้น!”

หนานหว่านเยียนยังมิทันได้รับประทานอาหาร ก็ถูกเขาเรียกมาใช้ต่างๆ นานา

เมื่อครู่ที่นางเข้าไปในกระโจมก็อยู่ในนั้นเป็นเวลาหลายชั่วโมงจวบจนกระทั่งท้องฟ้ามืด

นางคงจะเหนื่อยจริงๆ

“ข้าจะให้คนไปเตรียมอาหารมาให้เจ้า เมื่อกินเสร็จแล้วจงกลับจวนเถิด” กู้โม่หานหันมาเอ่ยกับหนานหว่านเยียน แล้วหันไปมองเสิ่นจวินที่กำลังหลับสนิท

แขนขาของเสิ่นจวิน มีสิ่งแปลกๆ มาค้ำเอาไว้ ที่ศีรษะมีท่อใสเชื่อมโยง ที่ด้านบนมีถุงใส่ของเหลวที่มิรู้ว่าคืออะไรเอาไว้

แม้เขาจะรู้ว่าทักษะด้านการรักษาของหนานหว่านเยียนยอดเยี่ยม มักนำสิ่งของแปลกๆ ออกมาใช้อยู่เสมอ แต่กู้โม่หานก็อดมิได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจกับสิ่งของใหม่ๆ เหล่านี้

เขาคิดว่าหนานหว่านเยียนจะตัดแขนขาของเสิ่นจวินออกเสียอีก เนื่องจากว่านี่เป็นวิธีเดียวที่จะสามารถช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บเช่นนี้เอาไว้ได้ เพราะเอ็นร้อยหวายของเขาขาดสิ้น

คิดมิถึงว่าหนานหว่านเยียนจะสามารถดึงสถานการณ์กลับมาได้อย่างน่าอัศจรรย์

กู้โม่หานตกใจตกตะลึง

เขาก้มศีรษะลงตั้งใจจะเอ่ยถามหนานหว่านเยียนถึงสถานการณ์ของเหล่าเสิ่น

แต่เขายังมิทันได้เอ่ยถาม ร่างของหนานหว่านเยียนก็อ่อนแรง ภาพตรงหน้าดำมืด นางหมดแรงล้มลง

“หนานหว่านเยียน!” กู้โม่หานก้าวไปข้างหน้า กอดนางเอาไว้ได้ทันท่วงทีแล้วอุ้มขึ้นหนานหว่านเยียนหลับตาสนิท ร่างของนางอยู่ในอ้อมแขนของกู้โม่หาน

“หมอทหาร จงรีบมาดูอาการนาง!” กู้โม่หานขมวดคิ้วเข้าหากัน ท่าทางอันซับซ้อนของเขาพยุงหนานหว่านเยียนเอาไว้ เขารู้สึกสงสารจากใจ

หมอทหารตกใจมากเขารีบเข้าไปจับชีพจรหนานหว่านเยียนทันที

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ พระชายามิได้เป็นอะไรมาก นางเพียงเหนื่อยก็เท่านั้น พักประเดี๋ยวก็คงดีขึ้น”

“อืม”

ชุดสีแดงอันขาดวิ่นพริ้วไหวท่ามกลางสายลม ใบหน้าอันบอบบางของนางเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ คิ้วสีดำได้รูปขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดูมิสบายหนัก

กู้โม่หานขมวดคิ้วจนแทบชนกัน เขาอุ้มหนานหว่านเยียนขึ้นมาแล้วเดินออกจากกระโจมทันที

เขาวางหนานหว่านเยียนลงในกระโจมแม่ทัพอย่างระมัดระวัง ให้หลังของนางค่อยๆ เอนลง

ริมฝีปากของกู้โม่หานขยับเล็กน้อย เขาเม้มมันเข้าหากันแล้วกล่าวว่า “เหตุใดข้าจึง......”

รู้สึกละอายใจต่อนางได้

ริมฝีปากของเขาเม้มเป็นเส้นตรงแล้วจ้องไปทางหนานหว่านเยียน หันไปกำชับกับเหล่าทหารว่า “ดูแลพระชายาให้ดี”

จากนั้นกู้โม่หานก็กลับไปยังกระโจมหมอทหารที่เสิ่นจวินอยู่อีกครั้ง

เสิ่นจวินอยู่ในอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น เขารู้สึกว่าตนเพิ่งเดินผ่านประตูนรกเมื่อครู่

เขาลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบากแล้วเอ่ยขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรงน้ำเสียงแหบแห้งว่า “กระหม่อม ตายแล้วงั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

กู้โม่หานทำสีหน้าเป็นทุกข์แล้วปลอบโยนว่า “เจ้าจะตายได้อย่างไร หนานหว่านเยียนช่วยรักษามือและเท้าของเจ้าให้แล้ว และข้าเชื่อว่าเจ้าจะสามารถกลับไปอยู่เคียงข้างข้าในสนามรบได้อีกครั้ง!”

“กระหม่อมยังมิตาย พระชายาเป็นคนช่วยกระหม่อมหรือ......” เสิ่นจวินรู้สึกขอบคุณหนานหว่านเยียนยิ่งนักที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ ขอโปรดให้ท่านอ๋องขอบคุณพระชายาแทนกระหม่อมผู้ต่ำต้อยคนนี้ด้วย”

“กระหม่อมรู้ตัวดีว่าได้รับการบาดเจ็บรุนแรง หากมิมีพระชายา กระหม่อมคงมิอาจได้พบกับท่านอีก แต่มิว่าผู้ใดที่แขนขาขาด ล้วนมิมีใครรักษาให้หายได้ กระหม่อมเชื่อว่าพระชายาก็คงจะรู้ถึงความเป็นไปได้นี้ดี”

เขาพูดอย่างกระอักกระอ่วนด้วยท่าทางไร้เรี่ยวแรงว่า “ความหวังสูงสุดของกระหม่อมนั่นก็คือตามหาบุตรชายให้พบ หากว่ากระหม่อมยังมีชีวิตอยู่ อยากจะเห็นเขาเป็นฝั่งเป็นฝาและมีความสุข......”

กู้โม่หานปลอบโยนเขาว่า “แน่นอน ข้าจะหาเขาให้พบ เจ้าจงพักผ่อนเถิด”

เขามิได้บอกกับเหล่าเสิ่นว่าได้ส่งคนออกไปตามหาบุตรชายให้แล้ว

เมื่อทุกสิ่งอย่างสงบลงแล้ว เขาค่อยให้พ่อลูกมาพบกันอีกครั้ง มิเช่นนั้นอาจทำให้เหล่าเสิ่นต้องดีใจเปล่า

เหล่าเสิ่นรู้สึกวิงเวียนศีรษะ เขาหลับตาลงอย่างควบคุมมิได้ น้ำเสียงช่างแผ่วเบา “กระหม่อม กระหม่อม......”

กล่าวไปกล่าวมาเขาก็สลบลงอีกครั้ง

กู้โม่หานเลิกคิ้วเข้าหากันแล้วห่มผ้าให้แก่เขา

ทันใดนั้นเองก็มีคนเข้ามาจากนอกกระโจมรายงานว่า “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ พระราชสำนักส่งคนมาเพื่อส่งข่าว กล่าวว่าอ๋องเฉิงใส่ร้ายท่านอ๋องต่อหน้าฮ่องเต้ ทำให้ฮ่องเต้โมโหยิ่งนักและประกาศให้ท่านอ๋องรีบเดินทางเข้าวัง”

ดวงตาของกู้โม่หานหรี่ลงแข็งทื่อทันที ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านหน้าอกของเขา

กู้โม่เฟิงรีบร้อนอยากจะตายเช่นนี้เชียวหรือ?

กู้โม่หานผู้มีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ หากเขาเดินในฝูงชนมิมีใครสามารถเทียบได้เลย

รองแม่ทัพกวนจัดการกับเรื่องการประกาศหาคนเรียบร้อยแล้ว เมื่อได้ยินข่าวนี้ก็ยืนกรานจะติดตามกู้โม่หานไปด้วย

อัปเดต บทที่ 124 ท่านอ๋อง ท่านอย่าได้เป็นอะไรไป ของ ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้

ประกาศ ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ ได้อัปเดต บทที่ 124 ท่านอ๋อง ท่านอย่าได้เป็นอะไรไป พร้อมรายละเอียดที่น่าทึ่งและคาดไม่ถึงมากมาย ในการเขียนที่คล่องแคล่วในข้อความที่เรียบง่าย แต่จริงใจบางครั้งความโรแมนติคที่สงบของผู้แต่ง อารั่ง ใน บทที่ 124 ท่านอ๋อง ท่านอย่าได้เป็นอะไรไป พาเราไปสู่ขอบฟ้าใหม่ ลองอ่านซีรี่ส์ บทที่ 124 ท่านอ๋อง ท่านอย่าได้เป็นอะไรไป ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ ที่นี่ แป้นค้นหา: ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ บทที่ 124 ท่านอ๋อง ท่านอย่าได้เป็นอะไรไป