ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1625

ฮูหยินสือตัดสินใจอย่างรวดเร็ว นางรีบเปลี่ยนอาภรณ์แล้วใช้ทางลัดชิงไปให้ถึงวังก่อนแม่ทัพสือ

นางยื่นป้ายให้และรออยู่ข้างนอกด้วยใจที่กังวล

ป้ายนั้นถูกส่งไปที่วังหลังอย่างรวดเร็ว หลิงอวี๋ได้ยินว่าภรรยาของแม่ทัพสือขอเข้าเฝ้าก็สับสนเล็กน้อย ตนเรียกแม่ทัพสือ แล้วฮูหยินสือมาเพราะเหตุใด?

นี่เป็นครั้งแรกที่ฮูหยินสือขอเข้าเฝ้าตน หลิงอวี๋จึงให้คนไปพาฮูหยินสือเข้ามาอย่างให้เกียรติ

ตอนที่ฮูหยินสือเดินเข้าไปในท้องพระโรง หลิงอวี๋ก็มองประเมินนางอย่างสงสัย

ฮูหยินสือรูปร่างสูงและมีความโดดเด่นในบรรดาสตรี แต่งตัวดีมาก รูปร่างหน้าตาก็ดูดี เมื่อหลิงอวี๋เห็นก็รู้สึกว่าคนผู้นี้สามารถผูกมิตรด้วยได้

“ถวายพระพรฮองเฮา! ขอฮองเฮาอายุยืนพันปี ๆ พัน ๆ ปีเพคะ!”

ฮูหยินสือคุกเข่าลงคำนับหลิงอวี๋

หลิงอวี๋ประคองนางเล็กน้อยพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ฮูหยินสือลุกขึ้นมานั่งเก้าอี้เถิด!”

นางกำนัลสองคนยกเก้าอี้มาให้ฮูหยินสือ

ฮูหยินสือมิได้ไปนั่งและยังคงคุกเข่าพลางรีบเอ่ย “ฮองเฮา หม่อมฉันทราบว่าท่านทรงเรียกพบสามีของหม่อมฉัน หม่อมฉันจึงรีบชิงเข้าวังมาพบท่านก่อนสามีเพคะ มีเรื่องที่ต้องรายงานฮองเฮา!”

“อ๋อ มีเรื่องด่วนอันใดหรือ?”

หลิงอวี๋เห็นว่านางมิลุกขึ้นก็มีความคิดขึ้นมาเล็กน้อย หรือว่าแม่ทัพสือทำเรื่องร้ายแรงอะไรลงไป? นี่ฮูหยินสือมาเพื่อขอร้องให้แม่ทัพสือหรือ?

“เป็นเช่นนี้เพคะ…”

ฮูหยินสือรีบเล่าเรื่องงานเลี้ยงที่องค์ชายคังจัดให้แม่ทัพสือเมื่อวานนี้ออกไป แล้วสุดท้ายก็เอ่ยอย่างขมขื่น

“หากสามีของหม่อมฉันรู้ว่าเป็นองค์ชายคังที่เป็นคนจัด เขาไม่มีทางไปแน่ แต่สหายร่วมงานของเขาหลอกลวงสามีของหม่อมฉันไปเพคะ ผลคือเพิ่งรู้ว่าเป็นงานเลี้ยงขององค์ชายคัง!”

“สุดท้ายก่อนกลับ องค์ชายคังยังยัดตั๋วเงินสองแสนให้สามีหม่อมฉันอีก สามีหม่อมฉันยืนกรานว่ามิเอา แต่ก็ถูกองค์ชายคังบังคับให้เขารับมาเพคะ!”

“ท่านวางใจเถิด! ข้าเรียกแม่ทัพสือเข้ามาในวันนี้เพราะเรื่องอื่น ในเมื่อท่านรู้เรื่องการติดสินบนแม่ทัพสือขององค์ชายคังแล้ว เช่นนั้นก็อยู่ฟังเถิด!”

ฮูหยินสือกล้าเสี่ยงที่จะถูกตนลงโทษเพื่อมาหาตนได้ เช่นนั้นจะต้องมีความสัมพันธ์สามีภรรยากับแม่ทัพสือที่ลึกซึ้งมากอย่างแน่นอน

หลิงอวี๋ย่อมรู้ว่านางอาจจะมิเชื่อสิ่งที่ตนพูด จึงให้นางอยู่ดูเพื่อหลีกเลี่ยงมิให้นางกังวลใจ

“มิได้เพคะ… หม่อมฉันแอบสามีมา มิอยากให้เขารู้เพคะ!”

แม้ว่าฮูหยินสือจะมิเชื่อหลิงอวี๋ แต่ก็รู้ว่านี่คือราชสำนัก มิใช่สถานที่ที่สตรีเช่นนางจะสามารถก้าวเข้ามาได้ ยิ่งมิต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าหลิงอวี๋เรียกแม่ทัพสือมาด้วยเรื่องอื่นเลย

หากจะให้นางอยู่ฟัง มิว่าอย่างไรก็มิเหมาะสม

หลิงอวี๋เดาความคิดของฮูหยินสือได้ทันที จึงยิ้มพลางเอ่ย “ข้าสามารถจัดการเรื่องบ้านเมืองได้ ก็ไม่มีเหตุผลที่สตรีจะเข้ามาในราชสำนักมิได้! หากข้าอนุญาตให้ท่านเข้ามาฟัง ท่านก็เข้ามาได้!”

นางพูดยังมิทันขาดคำ ขันทีน้อยเซี่ยก็ตะโกนมาจากข้างนอก “ฮองเฮา แม่ทัพสือมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”