ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1757

แม้ว่าเก๋อเฟิ่งฉิงจะชอบเซียวหลินเทียน แต่เกียรติของคุณหนูตระกูลใหญ่ทำให้นางมิสามารถละทิ้งท่าทีของตนแล้วก้าวไปเริ่มพูดคุยกับเซียวหลินเทียนได้ จึงพาคนของตนกลับไปก่อน

ที่หน้าประตู นางให้ซูจู๋นางรับใช้ของตนไปสืบเรื่องของเซียวหลินเทียน

ซูจู๋เป็นคนสนิทของเก๋อเฟิ่งฉิง และรู้ว่าเรื่องการแต่งงานของเก๋อเฟิ่งฉิงมิราบรื่นนัก ทันทีที่ได้ยินก็เข้าใจแล้วรับคำสั่งไปโดยมิรีรอ

คราวนี้เซียวหลินเทียนสงบลงแล้ว หลังจากได้ยินเรื่องการต่อสู้ภายในของตระกูลเก๋อ มุมปากของเขาก็โค้งขึ้นเยาะเย้ย

ตระกูลเก๋อมิได้สามัคคีกันเหนียวแน่น บางทีอาจจะใช้ความขัดแย้งของพวกนางมาทำให้พวกเขาต่อสู้กันเองได้

อาหารมาแล้ว เซียวหลินเทียนกับเผยอวี้เพิ่งจะหยิบตะเกียบขึ้นมาก็เห็นคนสองคนที่นั่งอยู่ตรงมุมลุกขึ้นเดินออกไป

บุรุษสองคนเดินตามกันไป บุรุษที่เดินนำหน้ารูปร่างสูง สวมชุดสีขาวดุจหิมะ และบนชุดนั้นก็มีลวดลายลึกลับที่ประณีตอยู่ด้วย

หลังจากที่เซียวหลินเทียนได้รับการบำเพ็ญตนจากหลิงอวี๋ ก็พอจะมีความรู้เรื่องผ้าอาภรณ์อยู่บ้าง มองปราดเดียวก็มองออกทันทีว่า แม้ว่าอาภรณ์สีขาวของบุรุษผู้นั้นจะดูเรียบง่าย แต่ก็ทำจากผ้าปักลายดอกที่มูลค่ามหาศาล

เครื่องแต่งกายธรรมดานี้มีมูลค่าอย่างน้อยห้าพันตำลึง

เซียวหลินเทียนเหลือบมองบุรุษผู้นั้นอีกครั้งโดยมิรู้ตัว บุรุษผู้นั้นมีใบหน้าที่หล่อเหลาและขาวผุดผ่อง กรอบหน้าชัดเจน และมีประกายความเย็นชาที่มิควรเข้าใกล้

ดวงตาเข้มล้ำลึก คิ้วหนา จมูกโด่ง และรูปปากที่งดงามล้วนแสดงถึงความสูงส่งและความสง่างาม

เซียวหลินเทียนเหลือบมองบุรุษผู้นั้น บุรุษผู้นั้นก็รับรู้ได้ในทันที พลันหันมองกลับไปอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาราวกับดาบคมสองเล่มที่มุ่งตรงไปหาเซียวหลินเทียน

ดูเหมือนว่า เมื่อกวาดสายตามองปาดเดียวบุรุษผู้นั้นก็ถอนสายตาไปอย่างมิแยแสแล้ว คงจะรู้สึกได้ว่าพลังของเซียวหลินเทียนต่ำมาก มิเพียงพอที่จะทำให้เขาสนใจสักนิด

แม้ว่าสายตาของเขาจะมิได้แสดงความดูถูกเหยียดหยาม แต่ท่าทีมิแยแสกลับทำให้เซียวหลินเทียนรู้สึกราวกับถูกแทง

เขาเป็นจักรพรรดิแห่งฉินตะวันตก เป็นผู้ที่อยู่สูงสุดในบรรดาผู้คนทั้งหลาย แต่เหตุใดในสายตาของบุรุษผู้นี้กลับดูมิสนใจสักนิด!

เซียวหลินเทียนขอความช่วยเหลือจากขันทีโม่อย่างถ่อมตัว

ขันทีโม่เองก็เห็นบุรุษผู้นั้น และสัมผัสได้ถึงความทรงพลังของเขาเช่นกัน

แต่ขันทีโม่กลับดูสับสน “กระหม่อมก็มิรู้เช่นกัน! บางทีกระหม่อมอาจจะจากแดนเทพมานานเกินไป มิรู้ว่าตระกูลใดที่มีผู้ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นเช่นนี้!”

“แต่เห็นว่าเขามิได้อยู่กับตระกูลเฉียวและตระกูลเก๋อ ก็น่าจะมาจากตระกูลอื่นที่มิใช่สองตระกูลนี้ คิดว่าต้องมาที่นี่เพื่อหยกหล้าสุขาวดีที่ตัวของหลิงอวี๋เช่นกัน!”

“อ้อ จริงสิ เมื่อครู่พวกท่านสังเกตเห็นสัญลักษณ์บนอาภรณ์ของตระกูลเฉียวและตระกูลเก๋อหรือไม่?”

“แต่ละตระกูลในแดนเทพจะมีสัญลักษณ์ของตนเอง ตระกูลหลงคือมังกร ตระกูลเฉียวคือเหยี่ยว และตระกูลเก๋อคือหงส์… ต่อไปเมื่อเห็นสัญลักษณ์เหล่านี้ แม้ว่าจะมิรู้จัก ก็จะรู้ว่ามาจากตระกูลใด!”

เซียวหลินเทียนพยายามนึกถึงสัญลักษณ์บนเสื้อผ้าของบุรุษผู้นั้น แต่ในตอนนั้นเขาถูกดึงดูดด้วยสายตาของบุรุษผู้นั้นเท่านั้น จึงมิได้สนใจว่ามีสัญลักษณ์บนเสื้อผ้าของบุรุษผู้นั้นหรือไม่