ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1767

การกระทำนี้ของเซียวหลินเทียนทำให้เก๋อเฟิ่งฉิงถอนหายใจโล่งอก ก่อนหน้านี้นางยังคิดว่าจะยอมลดทิฐิลงขอร้องให้เซียวหลินเทียนช่วยเหลือ ไหนเลยจะคิดว่า มิต้องให้ตนเอ่ยปากเซียวหลินเทียนช่วยเหลือแล้ว

ในใจของเก๋อเฟิ่งฉิงเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง มิรู้สึกอยากแข่งขันกับเซียวหลินเทียนอีกต่อไปแล้ว

นางพยักหน้าให้เซียวหลินเทียนเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอบคุณ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นมาเรียบ ๆ “ในเมื่อคุณชายผู้นี้ซื้อทาสหญิงเหล่านี้ด้วยความจริงใจแล้ว เช่นนั้นข้าจะมิสู้กับท่านอีก!”

หม่าเฉียงเห็นเช่นนี้ก็พอใจแล้ว และแทบจะรอมิไหวที่จะลากฉินซานไปดำเนินการซื้อขายกัน

ป้าวเฉิงมองเซียวหลินเทียนแล้วพาคนของตนเดินออกไป

เขามองออกว่า เซียวหลินเทียนมิใช่คนธรรมดา แต่ตราบใดที่รับรองว่าตนจะได้ส่วนแบ่งทางการค้า เขาก็จะมิสนใจว่าเซียวหลินเทียนเป็นใคร

ขันทีโม่ใช้เงินห้าร้อยตำลึงไปซื้อตัวทาสหญิงที่เชี่ยวชาญเรื่องการติดตามและทาสคุนหลุนที่มีพลังมากมา

หม่าเฉียงมอบให้ฉินซานแม้กระทั่งเกวียน ฉินซานเห็นว่าคนตระกูลเก๋อยังมิไป จึงมิยอมปล่อยหานเหมยออกมา เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ดึงดูดความสนใจของคนตระกูลเก๋อ

เซียวหลินเทียนยังต้องการถามคำถามหม่าเฉียง ฉินซานจึงยืมโรงฟางแห่งหนึ่งให้เซียวหลินเทียนเข้าไปถามคำถาม

หม่าเฉียงแสดงความเคารพต่อนักลงทุนรายใหญ่ผู้นี้ แล้วยิ้มอย่างประจบประแจง “นายใหญ่มีคำถามใดก็ถามมาได้เลยขอรับ ข้าน้อยจะบอกทุกเรื่องที่รู้โดยมิปิดบัง”

เซียวหลินเทียนก็มิพูดเรื่องไร้สาระกับเขา แล้วเอ่ยตามตรง “ทาสหญิงในเกวียนนี้ที่มีบาดแผลบนใบหน้านั่นมาจากที่ใด?”

หม่าเฉียงนึกอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกขึ้นได้ว่า เซียวหลินเทียนหมายถึงใคร จากนั้นก็ยิ้มแล้วเอ่ยออกไป “นางรับใช้ที่ชื่อเสี่ยวอวี้นั่นหรือ? ข้าน้อยเก็บนางขึ้นมาจากแม่น้ำ!”

“จริง ๆ นะขอรับ นายใหญ่ ข้าน้อยมิได้โกหก วันนั้นเราเดินทางผ่านแม่น้ำหยางซานแล้วเห็นคนหนึ่งลอยน้ำมาจากต้นน้ำ น้องชายของข้าน้อยกำลังอาบน้ำให้ม้าอยู่ริมแม่น้ำพอดี เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงคว้าขึ้นมาได้!”

“นางกำลังจะตาย ถูกคนแทงเข้าที่หลัง น้องชายข้าน้อยเป็นคนช่วยชีวิตนางไว้ขอรับ!”

เซียวหลินเทียนมองออกว่าหม่าเฉียงพูดความจริง จึงเอ่ยออกไป “นอกจากนางแล้ว ไม่มีผู้อื่นหรือ?”

“ไม่มีขอรับ!”

ได้ เช่นนั้นจะเป็นผู้ค้ามนุษย์ไปหาปะไรเล่า ไประดมคนทั้งหมดที่ตนรู้จักมาตามหาคนสองคนนี้ก็เพียงพอให้ตนมิต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้าอาหารในชั่วชีวิตที่เหลืออีกแล้ว

“นายใหญ่โปรดวางใจ ข้าน้อยจะช่วยท่านตามหาให้เร็วที่สุด! หากมีข่าวแล้วข้าน้อยจะไปแจ้งข่าวได้ที่ใดหรือขอรับ?”

เซียวหลินเทียนบอกชื่อโรงเตี๊ยมที่ตนพักอยู่แก่หม่าเฉียง จากนั้นหม่าเฉียงก็ออกไปตามหาคนอย่างมีความสุข

“หม่าเฉียง คนที่เสนอราคากับข้าก่อนหน้านี้ หากนางมาถามเรื่องข้า เจ้าจงอย่าได้บอกพวกนางเรื่องคนที่ข้าตามหา มิเช่นนั้นเจ้าจะมิได้เงินสักแดง แล้วข้าจะสังหารคนของพวกเจ้าทุกคนเสีย จำได้หรือไม่?”

เซียวหลินเทียนเตือน

“นายใหญ่วางใจเถิดขอรับ ต่อให้เอามีดมาจ่อคอข้าน้อย ข้าน้อยก็จะมิพูดอะไรออกไป!”

หม่าเฉียงรีบรับปาก นี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความสุขในชีวิตที่เหลือของเขา หม่าเฉียงจะไปทำให้เซียวหลินเทียนเสียเรื่องได้อย่างไรเล่า