ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1845

“มีอาการเช่นนี้มานานแค่ไหนแล้วหรือเจ้าคะ?”

หลิงอวี๋มิได้สนใจนาง แล้วกดต่อพลางเอ่ยถามไปด้วย

“ประมาณครึ่งปีแล้ว! แรกเริ่มก็คิดว่าน้ำหนักขึ้นจึงมิได้สนใจนัก แต่หลัง ๆ พุงก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อกดไปก็เจ็บจึงได้สนใจขึ้นมา!”

แม่นมหลี่ก็มองฮูหยินผู้เฒ่าอย่างปวดใจเช่นกัน นางกังวลว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะเจ็บปวดจนหมดสติไป

โชคดีที่หลิงอวี๋ตรวจเสร็จแล้ว นางจึงรับผ้าที่นางรับใช้ส่งให้มาเช็ดมือ จากนั้นก็นั่งลงที่ข้างเตียงของฮูหยินผู้เฒ่า

“หมอเจียง เจ้ามีวิธีรักษาโรคเช่นนี้ของข้าหรือไม่?”

ฮูหยินผู้เฒ่ามองไปทางหลิงอวี๋อย่างกระวนกระวาย

หลิงอวี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา “โรคของฮูหยินผู้เฒ่านั้น หากได้พบข้าตั้งแต่ป่วยช่วงเดือนสองเดือนแรก กินยาไปมิกี่ชุดก็หายแล้ว!”

“แต่ตอนนี้ถุงน้ำในร่างกายโตขึ้นแล้ว หากคิดจะรักษาก็มิใช่ว่าจะทำมิได้ แต่ท่านจะต้องลำบากสักหน่อย!”

ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเป็นประกายขึ้นมาทันที แล้วนางก็เอ่ยอย่างกระวนกระวาย “ลำบากก็ลำบากเถิด ข้าทนความเจ็บปวดได้ แล้วจะทนความยากลำบากมิได้ได้อย่างไร?”

หลิงอวี๋ยิ้ม แล้วเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น “ฮูหยินผู้เฒ่า ความยากลำบากที่ข้าบอกนั้น อาจจะมิได้เหมือนกับที่ท่านเข้าใจก็เป็นได้!”

“ถุงน้ำของท่านอยู่ตรงนี้...”

หลิงอวี๋ยื่นมือไปชี้ตรงจุดที่ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกเจ็บปวด

“ถุงน้ำชนิดนี้นั้น การกินยามิสามารถทำให้มันยุบลงได้ จำเป็นต้องผ่าตัดเอาออกมา!”

“หมอไร้ฝีมือ น้องสาม เจ้าดูเถิดว่าเจ้าเชิญหมออะไรมา... มีที่ไหนกันคนที่จะยอมให้ผ่าท้องรักษาโรค!”

เก๋อฮุ่ยซินได้โอกาสก็ตำหนิเก๋อฮุ่ยหนิงขึ้นมาอีกครั้ง

แต่เก๋อฮุ่ยหนิงกลับมองออกถึงความสงบของหลิงอวี๋ ดังนั้นนางจึงมิสนใจเก๋อฮุ่ยซินแล้วเอ่ยถามออกไป “หมอเจียง เจ้าเคยใช้วิธีการรักษาเช่นนี้กับคนอื่นหรือไม่?”

หลิงอวี๋พยักหน้าอย่างมิรู้ตัว แล้วภาพจำนวนนับมิถ้วนก็ฉายอยู่ตรงหน้านาง ซึ่งภาพเหล่านั้นล้วนเป็นภาพที่นางทำการผ่าตัดกับคนทั้งสิ้น

“พวกเขายังมีชีวิตอยู่กันทุกคนหรือไม่?”

เก๋อฮุ่ยหนิงถามไปอีกครั้ง

“แน่นอนสิ ข้าเป็นหมอมิใช่มือสังหาร หากรักษาแล้วตายไปทีละคน ใครจะมาให้ข้ารักษาให้เล่า!”

“อย่างมากก็ครึ่งปี หรืออย่างน้อยก็หนึ่งเดือน ท่านก็จะมิสามารถรักษาได้ด้วยยาอีกต่อไป!”

ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกกลัวขึ้นมา แล้วมองหลิงอวี๋ด้วยใบหน้าซีดเผือด

เก๋อฮุ่ยซินถูกทิ้งอยู่ด้านข้างก็มีสีหน้ามิสู้ดีนัก เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางก็ก้าวไปผลักหลิงอวี๋ออก แล้วตะโกนออกไป

“ท่านย่า อย่าไปฟังนางพูดเรื่องไร้สาระเลยเจ้าค่ะ! ท่านพ่อได้เตรียมจะส่งท่านไปที่เมืองหลวงแดนเทพแล้วมิใช่หรือ?”

“ที่เมืองหลวงแดนเทพมีหมอชื่อดังอยู่มากมาย จะต้องมีวิธีรักษาท่านให้หายได้แน่!”

หลิงอวี๋มิได้พูดอะไรออกไป ในฐานะหมอคนหนึ่ง นางได้บอกวิธีการรักษาแก่ฮูหยินผู้เฒ่าไปแล้ว แล้วจากนั้นฮูหยินผู้เฒ่าจะยินดีรักษาหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับตัวนางเอง

“หมอ ดูจากอาการของข้าในตอนนี้แล้ว ข้าจะสามารถฝืนไปจนถึงเมืองหลวงแดนเทพได้หรือไม่?”

เป็นไปตามที่คาดไว้ ฮูหยินผู้เฒ่ามิได้รับผลกระทบจากเก๋อฮุ่ยซิน จากนั้นนางก็เอ่ยถามไปตรง ๆ

หลิงอวี๋คิดสักครู่แล้วเอ่ย “ฮูหยินผู้เฒ่า ระยะทางจากที่นี่ไปเมืองหลวงแดนเทพนั้นเกือบพันลี้ แม้ว่าท่านจะมิได้ป่วย การเดินทางตลอดทางนั้นก็ยากลำบากนัก ข้าขอแนะนำว่า ร่างกายของท่านมิเหมาะที่จะเดินทางไกล เพราะจะทำให้อาการแย่ลงได้!”

“แต่แน่นอนว่า หากข้าหลวงเก๋อสามารถเชิญหมอที่มีชื่อเสียงจากเมืองหลวงแดนเทพมารักษาให้ท่านที่เมืองจงกวนได้ มิต้องเดินทางยากลำบาก อาการของท่านก็น่าจะทนอยู่ได้จนกว่าหมอจะมาถึงเจ้าค่ะ”