ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1911

หลิงอวี๋ตกตะลึงไปชั่วขณะ มิรู้เลยว่าควรจะต้องพูดอะไร

เหตุใดหลงอิงถึงอยากเอาชนะจ้าวหรุ่ยหรุ่ยให้ได้?

ด้วยความสามารถของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยแล้ว แม้นางจะพ่ายแพ้นางก็ยังได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาชิงหลง

“ห้าหมื่นมิพอ เช่นนั้นข้าให้หนึ่งแสนไปเลย! ข้าจะต้องเอาชนะจ้าวหรุ่ยหรุ่ยให้ได้!”

หลงอิงกล่าวอย่างดุดัน

“เหตุใดกันหรือ? มีความหมายอะไรสำคัญหรือไม่?”

หลิงอวี๋ถามในสิ่งที่ตนเองสงสัย

“จะบอกความจริงให้ก็แล้วกัน ตระกูลเฉียวกำลังมองหาคู่แต่งงานให้กับผู้นำตระกูลคนใหม่ แล้วข้า… ข้าก็ชื่นชอบนายน้อยตระกูลเฉียว หากข้าได้ที่หนึ่ง ฮูหยินผู้เฒ่าเฉียวก็จะมองข้าต่างออกไป!”

หลงอิงทำท่าทางเขินอาย

นายน้อยตระกูลเฉียว?

นั่นเฉียวไป๋มิใช่หรือ?

เขาจะแต่งงานแล้วรึ?

หลิงอวี๋ตกตะลึง แต่แล้วนางก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนี้ตอนที่หลงอิงทะเลาะกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ย ในตอนนั้นหลงอิงทีท่าทีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันก็เพราะต้องการล้างแค้นให้ศิษย์พี่ของนาง

หลิงอวี๋นึกว่าหลงอิงรักเฉียวเค่อ แต่คาดมิถึงว่าตอนนี้จะเปลี่ยนเป็นเฉียวไป๋แล้ว!

นอกจากนี้เหลยเหวินยังเคยพูดไว้ว่า พี่ชายของนางเป็นหนี้เพราะหลงอิงมากกว่าหนึ่งแสน…

หลิงอวี๋พูดมิออก หรือว่าหลงอิงจะเป็นสตรีหลายใจที่ตกหลุมรักทุกคนที่นางพบ

“ได้หรือไม่ ตอบข้ามาสิ!”

เมื่อเห็นว่าหลิงอวี๋ตอบช้ากอปรกับมีบัณฑิตเข้ามากันมากขึ้นเรื่อย ๆ หลงอิงก็ร้อนใจและกดเสียงต่ำพูดจาโหดเหี้ยม

“สิงอวี๋ เจ้ารู้ตัวตนของข้า ที่ข้าให้เงินเจ้าก็เพราะข้าเคารพเจ้า อย่าบังคับให้ข้าใช้วิธีอื่นมาจัดการกับเจ้าเลย!”

หลิงอวี๋พูดมิออกยิ่งกว่าเดิม หลงอิงผู้นี้ก็เหมือนกับเหมียวหยาง หากบังคับหรือติดสินบนมิได้ก็คิดจะลงมือกับตนน่ะรึ?

หลิงอวี๋เพียงแค่ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า “ข้ามิได้บอกว่ามิได้เสียหน่อย ได้สิ!”

ในขณะนี้หลิงอวี๋คิดว่ามิว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางจะไม่มีทางให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้อันดับหนึ่งไปครอง

“เมื่อวานข้าลืมเตือนเจ้าให้ระวังคนของหอโอสถไป๋เป่า ครั้นอยู่ระหว่างทางข้าก็นึกขึ้นมาได้ แต่มิรู้ว่าบ้านของเจ้าอยู่ที่ใด เลยไปเตือนเจ้ามิได้!”

“ข้ามิเป็นไร!”

หลิงอวี๋เล่าให้เหลยเหวินฟังสั้น ๆ ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ เหลยเหวินโกรธมากพร้อมกับทำท่าทางกลัวแทนหลิงอวี๋

“โชคดีที่อาจารย์เย่พาท่านรองเจ้าสำนักศึกษามาช่วยเจ้าได้ทันเวลา มิเช่นนั้นวันนี้ข้าคงมิได้พบเจ้าแล้ว!”

“หอโอสถไป๋เป่านี่ชักจะเหิมเกริมไปแล้ว ยังดีที่ข้ามิได้ลงทะเบียนเข้าสำนักของพวกเขา มิเช่นนั้นคงเผลอเดินเข้าถ้ำเสือไปแล้ว!”

จงเจิ้งเฟยยิ้มเยาะ “หอโอสถไป๋เป่าแห่งนี้อาศัยอำนาจของเจ้าแห่งทะเลเพื่อกระทำเรื่องชั่วช้า มหาเทพหลงเองก็มิสนใจ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป สำนักศึกษาชิงหลงจะยิ่งเลวร้ายยิ่งขึ้นไปอีก!”

“น่าเสียดาย ชื่อเสียงของสำนักศึกษา​​แห่งเมืองหลวงแดนเทพที่เป็นอันดับหนึ่งมาหลายร้อยปีกำลังจะถูกทำลายเพราะครูที่ประพฤติตัวไร้ยางอายเหล่านี้!”

“ช่างเถอะ มิต้องพูดแล้ว เข้าไปกันก่อนเถิด อีกประเดี๋ยวจะเริ่มการสอบแข่งขันแล้ว!”

หลิงอวี๋ปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป ตอนนี้พวกนางเป็นเพียงคนตัวเล็ก ๆ ไร้ค่าที่มิสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้

หากต้องการเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ ก็ทำได้แค่ต้องขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดก่อนเท่านั้น...