ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1914

ในห้องปรุงโอสถมิได้มีเพียงเครื่องยาสมุนไพร แต่ยังมีน้ำหลายชนิดที่สามารถเติมลงไปเพื่อผสมเครื่องยาสมุนไพรเข้ากัน น้ำเหล่านี้เป็นส่วนประกอบพื้นฐานที่ใช้ในการปรุงโอสถในชีวิตประจำวัน

น้ำแต่ละชนิดที่ผสมกับเครื่องยาสมุนไพรให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน ดังนั้นไป่หลี่ไห่จึงสนใจเป็นอย่างยิ่งว่าสิ่งที่หลิงอวี๋เติมเข้าไปคืออะไร

“อาจารย์ ข้าเห็นแล้ว มันคือน้ำเปล่าขอรับ!”

เหมียวหยางพูดอย่างดูแคลน

น้ำเปล่ารึ?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋หลี่ไห่ก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขามองไปที่เย่ซื่อฝานแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่เย่ ข้าว่าครั้งนี้ว่าที่ศิษย์ของท่านจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน!”

“หากนางเติมน้ำชนิดอื่นลงไปก็อาจทำให้อัตราความสำเร็จสูงขึ้นได้บ้าง แต่นี่น้ำเปล่า… มีเพียงคนที่ไม่มีความรู้เรื่องการปรุงโอสถเท่านั้นที่จะเติมน้ำชนิดนี้ลงไป!”

เมื่อจางอิ๋งได้ยินคำพูดของเหมียวหยาง นางก็รู้สึกเป็นกังวลแทนหลิงอวี๋ขึ้นมา และคิดว่าตนกำลังจะเสียเงินสองหมื่นไปโดยเปล่าประโยชน์!

แต่เย่ซื่อฝานกลับกล่าวอย่างมิรีบร้อน “สิ่งที่พวกเราต้องการคือผลลัพธ์ ไยต้องสนใจกระบวนการด้วยเล่า!”

“ข้าว่าว่าที่ศิษย์ของข้าผู้นี้มีความคิดที่ดีทีเดียว พวกเจ้ารอดูเงียบ ๆ เถิด!”

เมื่อครู่เย่ซื่อฝานเหลือบเห็นรายละเอียดที่ไม่มีใครทันสังเกต หลิงอวี๋เติมผงยาส่วนหนึ่งลงไปในน้ำเปล่าด้วย

ตอนที่นางยกมาก็ได้เขย่าไปเล็กน้อย

แม้แต่หลงอิงที่อยู่ในค่ายกลด้วยกันก็มิทันสังเกตเห็นรายละเอียดนี้

หลิงอวี๋เติมอะไรเข้าไป?

ทันใดนั้นเย่ซื่อฝานก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา หรือว่าผงยาชนิดนี้จะช่วยเพิ่มอัตราความสำเร็จให้โอสถชะลอวัยได้?

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป สำหรับคนที่อยู่ข้างนอกค่ายกลนั้นผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น แต่สำหรับคนที่อยู่ข้างในค่ายกลนั้นเวลาได้ผ่านไปสามชั่วยามแล้ว

โอสถเตาแรกที่หลิงอวี๋และหลงอิงช่วยกันปรุงได้เริ่มกระบวนการกลั่นแล้ว

แม้แต่เย่ซื่อฝานกับต่งเฉิงผู้มีประสบการณ์และความรู้ยังกลั้นหายใจพลางจ้องมองเข้าไปโดยมิกะพริบตา

หลิงอวี๋เทโอสถออกมาจากเตากลั่น และโอสถเหล่านั้นก็ตกลงมาบนจานเสียงดังขลุก ๆ

ด้านนอกค่ายกลมีแต่ความเงียบงัน ทุกคนตกใจกลัวพลางจ้องมองโอสถด้วยอาการหายใจติดขัด

จางอิ๋งก็ตกใจกลัวเช่นกัน นางจ้องโอสถจานนั้นด้วยความมิอยากเชื่อ