ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1987

เซียวหลินเทียนมิได้พูดอะไรมากนัก แต่คำพูดเหล่านั้นได้สร้างความปั่นป่วนในใจของหลิงอวี๋ขึ้นแล้ว

นางมิได้เกิดขึ้นมาจากรอยแยกของก้อนหิน นางเองก็มีครอบครัว สหายและพ่อแม่อยู่เช่นกัน!

แต่นางลืมไปหมดแล้ว!

เหตุใดจึงจำได้แต่ภาพเหล่านั้นกันนะ? แล้วญาติพี่น้องและมิตรสหายไปไหนกันหมดเล่า?

เผยอวี้ขึ้นมาเป็นคนสุดท้าย หลิงอวี๋ได้ทำการปลอมตัวให้พวกเซียวหลินเทียนเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็คือการปลอมตัวให้เผยอวี้

ในขณะที่หลิงอวี๋กำลังยุ่งอยู่นั้น เซียวหลินเทียนก็ให้ฉินซานกับเถาจื่อโยนบันไดที่ทำมาจากเถาวัลย์ลงหน้าผาไป

ผู้รอบรู้ยังคิดอยู่ว่าอีกประเดี๋ยวจะไปเก็บสมุนไพรเพิ่ม เมื่อเขาเห็นการกระทำของฉินซานจึงอยากจะไปห้าม

เซียวหลินเทียนจึงเอ่ยออกมาเรียบ ๆ “ข้างล่างคือบ้านของเฮยอี้ มันมิอยากให้มีคนลงไปรบกวนมันอีก!”

“ยิ่งไปกว่านั้น การมีบันไดก็หมายความว่าที่นี่จะต้องถูกผู้อื่นค้นพบ และเครื่องยาสมุนไพรเหล่านั้นก็อาจจะอยู่มิถึงตอนที่เจ้ามาเก็บ!”

ผู้รอบรู้นึกถึงสัตว์เทพตัวนั้นแล้วก็มิพูดอะไรออกมา

ตอนนี้เฮยอี้ถูกเซียวหลินเทียนฝึกให้เชื่องแล้ว มิแน่ว่าอาจจะเฝ้าอยู่ด้านล่างหน้าผาตามคำสั่งของเซียวหลินเทียน และเมื่อเห็นผู้ใดเข้าไปก็สังหารทิ้งทั้งหมดก็เป็นได้

เท่ากับว่าตอนนี้หน้าผาแห่งนี้ก็เป็นของเซียวหลินเทียนแล้ว เขาจะอนุญาตให้ใครเข้าไปเก็บสมุนไพรตามอำเภอใจได้อย่างไรเล่า!

“ไปกันเถิด! ควรลงจากภูเขาได้แล้ว!”

หลิงอวี๋ก็นึกถึงความเป็นไปได้นี้เช่นกัน นางจึงดึงผู้รอบรู้ไปแล้วเอ่ยขึ้นมา “มาครั้งนี้พวกเราก็เก็บไปได้มิน้อยแล้ว ไว้คราวหลังอยากมาก็ค่อยมาใหม่!”

“อืม!”

ผู้รอบรู้แทบรอมิไหวแล้ว เขาอยากจะลงจากภูเขาไปสืบเรื่องของตำหนักปีกเงิน ดังนั้นเขาจึงเดินไปกับหลิงอวี๋

หลังจากเดินมานานก็มาถึงกลางภูเขาหมางหลิ่ง แล้วก็เห็นว่าด้านหน้านั้นมีด่านตรวจอยู่ พร้อมทั้งทหารและคนของตระกูลเฉียวก็ล้วนยืนอยู่ที่ด่านตรวจนั้น และคอยตรวจสอบคนที่ผ่านไปมาอย่างเข้มงวดด้วย

แม้ว่าจะมีหลิงอวี๋มาช่วยเรื่องปลอมตัวแล้ว แต่ฉินซาน เผยอวี้และเถาจื่อก็ยังคงรู้สึกประหม่าขึ้นมาอยู่ดี

ขอเพียงมีคนหนึ่งเผยพิรุธออกไป ก็หมายความว่าจะเกิดการต่อสู้ที่รุนแรงขึ้นได้แล้ว เช่นนี้พวกเขาจะผ่านด่านนี้ไปได้อย่างราบรื่นหรือ?

เซียวหลินเทียนเดินหน้าต่อไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่มองเพียงปราดเดียวเขาก็เห็นแล้วว่านอกเหนือจากยอดฝีมือเหล่านี้แล้ว ยังมีมือธนูที่สวมชุดเกราะสีดำอยู่กลุ่มหนึ่งด้วย

มหาปราชญ์ระดมกลุ่มชั้นยอดของราชวงศ์ที่เมืองหลวงแดนเทพมาเพื่อจะจับกุมตน

“นามว่ากระไร? ขึ้นเขาไปทำอะไร?”

ขุนนางชั้นผู้ใหญ่เอ่ยถาม

ผู้รอบรู้จึงตอบไปตามคำพูดที่เตรียมไว้แล้ว

ทหารคนหนึ่งเข้ามาจับที่ใบหน้าของผู้รอบรู้ แล้วสัมผัสอย่างละเอียด เมื่อมิพบสิ่งผิดปกติจึงให้ผู้รอบรู้ผ่านไป

หลิงอวี๋เดินไปข้างหน้า และคิดว่าหากทหารมาแตะต้องตน นางไม่มีทางยอมแน่ มีเหตุผลอะไรกันที่จะให้บุรุษมาสัมผัสใบหน้าตนตามอำเภอใจ

ผลก็คือมีแม่นมของตระกูลเฉียวคนหนึ่งเดินเข้ามา

เมื่อหลิงอวี๋เห็นว่าเป็นสตรีก็มิได้ขัดขืน ปล่อยให้แม่นมสัมผัสใบหน้าไป

แต่เมื่อสัมผัสไปเรื่อย ๆ แม่นมกลับสัมผัสไปที่กระดูกเชิงกรานของหลิงอวี๋...

หัวใจของหลิงอวี๋เต้นรัวขึ้นมาทันที แม่นมบางคนรู้วิธีช่วยทำคลอด และถึงขนาดรู้ได้ว่าสตรีคนหนึ่งมีลูกมาแล้วกี่คนจากการดูกระดูกเชิงกราน!

ตนมิใช่เด็กสาว อีกทั้งก่อนหน้านี้ก็ถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเตะจนแท้งมาก่อน หากแม่นมผู้นี้เก่งกาจ นางจะต้องรู้อย่างแน่นอน...

สิ่งนี้มิใช่สิ่งที่สามารถปลอมแปลงได้!