ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 1999

วันรุ่งขึ้น ขณะที่หลิงอวี๋กับผู้รอบรู้กำลังกินอาหารเช้ากันอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นมา

หลิงอวี๋กับผู้รอบรู้มองหน้ากันแล้วระวังตัวขึ้นมาทันที

“ผู้ใด?”

ผู้รอบรู้เอ่ยถามเสียงดัง

“สิงอวี๋ ข้าเอง หลงอิง!”

เสียงของหลงอิงเอ่ยขึ้นมา

ผู้รอบรู้จึงมองหลิงอวี๋แล้วหลิงอวี๋ก็นึกเรื่องที่ตนวางยาพิษเหมียวหยางขึ้นมาได้

เหมียวหยางถูกพิษกำเริบขึ้นมาแล้ว ตอนนี้หลงอิงก็นับว่าเป็นศิษย์น้องหญิงของเหมียวหยาง นางคงมาขอยาแก้พิษให้เหมียวหยางกระมัง?

“พี่ใหญ่ เปิดประตูเถิด!”

เมื่อผู้รอบรู้ได้รับอนุญาตจากหลิงอวี๋แล้วก็เปิดประตูออก

หลงอิงเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม นางพานางรับใช้มาด้วยหนึ่งคน

ผู้รอบรู้โบกมือให้หลิงอวี๋อยู่ด้านหลังหลงอิง เป็นการบอกหลิงอวี๋ว่าข้างนอกไม่มีใครแล้ว

“สิงอวี๋ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าไปที่ภูเขาหมางหลิ่งมา พบสมบัติอะไรหรือไม่?”

หลงอิงมีท่าทางอยากรู้อยากเห็น “ข้าได้ยินมาด้วยว่ามีเสือปีกกาฬสัตว์อสูรพันปีปรากฏตัวที่ภูเขาหมางหลิ่ง เป็นความจริงหรือ?”

เมื่อหลิงอวี๋เห็นว่านางมิได้เอ่ยถึงเรื่องเหมียวหยาง นางก็มิได้เอ่ยถึงเช่นกัน จากนั้นก็พยักหน้าแล้วเอ่ยออกมา “เป็นความจริง มันกัดคนตายไปมากนัก ข้ากลัวแทบตาย ข้ากับพี่ใหญ่ต้องรีบวิ่งหนีตายลงจากภูเขากันมา!”

“วันนี้คนจำนวนมากที่ภัตตาคารก็พูดถึงเรื่องนี้กัน พวกเขาต่างก็อยากลองไปจับเสือปีกกาฬดู ข้าเองก็อยากไปร่วมสนุกด้วย!”

หลงอิงยิ้มอย่างขมขื่นแล้วเอ่ย “เพียงแต่ข้าถูกอาจารย์ของข้าเรียกไปตั้งแต่เช้า จึงไม่มีโอกาสได้ไป!”

หลิงอวี๋ยิ้มเยาะอยู่ในใจ ในที่สุดก็พูดเข้าประเด็นแล้ว นางยังมีเรื่องต้องทำอีก ไม่มีความอดทนมาพูดอ้อมค้อมกับหลงอิง

“สิงอวี๋ เจ้ารู้หรือว่าข้ามาเพราะเหตุใด?”

“เจ้าเป็นคนวางยาพิษเหมียวหยางศิษย์พี่ของข้า ขนาดอาจารย์ของข้านำยาแก้พิษชั้นยอดมาให้เขากิน ก็ยังมิสามารถควบคุมตุ่มน้ำของเขาได้!”

“ตระกูลหลงกับชายาเจ้าแห่งทะเลมีอำนาจมีอิทธิพลแล้วอย่างไรเล่า เรามิเรียนที่สำนักศึกษาชิงหลงก็ได้ เมืองหลวงแดนเทพนี้เราจะมิอยู่ก็ได้ แต่เราไม่มีทางมอบยาแก้พิษให้ง่าย ๆ เป็นแน่!”

หลิงอวี๋ก็ลุกขึ้นแล้วไปยืนเคียงข้างผู้รอบรู้ “ความหมายของพี่ใหญ่ข้าก็คือความหมายเดียวกันกับข้า!”

“คุณหนูหลง ข้ายินดีที่จะมองเจ้าเป็นสหาย แต่เจ้าก็มิสามารถใช้ความสัมพันธ์นี้มาทำให้ข้ารู้สึกอึดอัดและเจ็บปวดได้นะ!”

“ตอนแรกเหมียวหยางคิดจะสังหารข้า เพราะมิสามารถโน้มน้าวข้าให้ไปหอโอสถไป๋เป่าได้ ข้าเห็นแก่รองเจ้าสำนักศึกษาจึงอดทนไว้!”

“แต่เขาก็ยังคงทำผิดซ้ำซาก ถึงกับมาทำลายบ้านของข้า ทั้งยังยืนกรานมิยอมรับอีก!”

หลิงอวี๋กัดฟันแล้วเอ่ยออกไป “ตอนนั้นฝนตก ข้ายืนอยู่ในเรือนที่เละเทะและสาบานว่า ครั้งนี้ข้าจะไม่มีทางปล่อยเหมียวหยางไปง่าย ๆ เป็นอันขาด!”

“คุณหนูหลง เจ้าคิดแบบใจเขาใจเราดูเถิด หากมีคนมาทำลายบ้านของเจ้าแล้วใส่ร้ายเจ้า เจ้าจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ ได้หรือ?”

“ใช่ ข้ากับพี่ใหญ่อยู่ในเมืองหลวงแดนเทพโดยไม่มีที่พึ่งพา ไร้อำนาจ ไร้อิทธิพล แต่นอกจากชีวิตของพวกเราสองคนแล้วก็ยังมีศักดิ์ศรีอยู่!”

“ข้ายังคงเงื่อนไขเดิม เหมียวหยางต้องยอมรับต่อหน้าธารกำนัลว่าเขาทำลายเรือนของข้า และชดใช้ค่าเสียหายให้พวกเราสร้างเรือนขึ้นมาใหม่!”

“หอโอสถไป๋เป่าและตระกูลหลงสามารถไล่พวกเราออกจากเมืองหลวงแดนเทพ หรือแม้แต่จะสังหารพวกเราก็ได้ แต่ตราบใดที่มิตกลงตามเงื่อนไขของข้า ข้ายอมตายเสียดีกว่าให้ยาแก้พิษไปช่วยเหมียวหยาง!”