ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 2001

หลิงอวี๋จัดการเครื่องยาสมุนไพรที่เก็บมาจากภูเขาหมางหลิ่งครั้งนี้ วางแผนว่าจะนำไปขายบางส่วนก่อนจากนั้นค่อยไปซื้อโอสถกลับมา

นางนึกขึ้นได้ว่า เมื่อวานนางและเย่หรงแยกทางกันที่ภูเขาหมางหลิ่งเพื่อหนีเสือ หลังจากนั้นก็มิได้เจอเย่หรงอีก มิรู้ว่าเขากลับมาอย่างปลอดภัยหรือไม่

หลิงอวี๋จึงไปที่บ้านตระกูลเย่ก่อน

เมื่อมาถึงบ้านตระกูลเย่ นางก็ถามคนเฝ้ายามว่าเย่หรงกลับมาแล้วหรือไม่

คนเฝ้ายามยิ้มแล้วเอ่ยตอบ “กลับมาแล้วขอรับ แต่ออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว บอกว่าจะไปหาสหาย! จริงสิ แม่นางสิง เขาบอกว่าหากท่านมา ให้ท่านรอเขากลับมาด้วย!”

“ได้ ข้าจะไปที่ห้องปรุงโอสถของอาจารย์ข้าก่อนก็แล้วกัน!”

หลิงอวี๋ได้รู้ว่าเย่หรงมิเป็นอะไรก็สบายใจแล้ว

นางมาที่ห้องปรุงโอสถของเย่ซื่อฝาน เย่ซื่อฝานกำลังกลั่นโอสถอยู่ เมื่อเห็นว่าหลิงอวี๋มา เขาก็เอ่ยถามออกไป “เมื่อวานพวกเจ้าพบเสือปีกกาฬหรือ?”

“เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ก็รู้ด้วยหรือ?”

หลิงอวี๋ทอดถอนใจที่ข่าวกระจายเร็วเกินไป แม้แต่คนที่มิออกจากบ้านเช่นเย่ซื่อฝานก็ยังรู้เรื่อง!

“ท่านผู้อาวุโสของเจ้าถูกผู้นำตระกูลเก๋อ ตระกูลเฉียวและตระกูลจงเจิ้งเชิญไปตั้งแต่เช้าเพื่อหารือเรื่องการจับเสือปีกกาฬ! ข้าจะมิรู้ได้หรือ?”

เย่ซื่อฝานส่ายหัว “หากเสือปีกกาฬทรงพลังจริงดังที่พวกเขาบอก ข้าเกรงว่าต่อให้รวบรวมคนมากมายไปก็คงเปล่าประโยชน์อยู่ดี!”

หลิงอวี๋ชอบเย่ซื่อฝานและท่านผู้เฒ่าเย่มาก ดังนั้นนางจึงเอ่ยออกไปอย่างจริงใจ “ท่านอาจารย์ เมื่อท่านผู้อาวุโสกลับมา ท่านโปรดเกลี้ยกล่อมเขาว่าอย่าไปเข้าร่วมเลยเจ้าค่ะ!”

“ในเมื่อเสือปีกกาฬเป็นสัตว์อสูร ย่อมมิใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสามารถจับได้อยู่แล้ว! ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อผู้คนมากมายถึงเพียงนั้นไปจับมัน หากจับได้แล้วจะถือว่าเป็นของผู้ใดกัน?”

เย่ซื่อฝานยิ้มออกมา “เรื่องนี้มีการจัดลำดับอยู่ ทุกคนล้วนไปล้อมจับมันด้วยกัน แต่สุดท้ายแล้วใครที่ฝึกสัตว์เทพจนเชื่องได้ เขาก็จะมอบรางวัลให้กับแต่ละตระกูลที่เข้าร่วมการจับเป็นเงินสามสิบล้าน!”

หลิงอวี๋หัวเราะเยาะ “นั่นเป็นแค่สัตว์เทพธรรมดา แต่เสือปีกกาฬเป็นสัตว์อสูรที่ระดับสูงกว่า ท่านรับประกันได้หรือว่าทุกคนจะมองผู้อื่นได้ตัวมันไปโดยมิใช้กลอุบายใด ๆ?”

เย่ซื่อฝานเอ่ยอย่างซื่อสัตย์ “ข้าจะนำคำเตือนของเจ้าไปบอกกับท่านผู้อาวุโส!”

“จริงสิ ข้าได้ยินมาว่า ไป่หลี่ไห่ได้นำยาแก้พิษชั้นยอดให้เหมียวหยางกินแล้วแต่ก็หาได้ผลไม่ เจ้าต้องระวังไป่หลี่ไห่ข่มขู่และแก้แค้นนะ!”

หลิงอวี๋ยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “เขาให้หลงอิงมาหาข้าแล้วเจ้าค่ะ…”

หลิงอวี๋บอกวิธีแก้ปัญหาให้เย่ซื่อฝานฟัง เย่ซื่อฝานฟังแล้วก็พยักหน้า “ไป่หลี่ไห่น่าจะยอมรับเงื่อนไขของเจ้า! เขามีศิษย์อยู่มากมาย หากจะสูญเสียไปสักคนก็คงมิสนใจหรอก!”

“ในที่สุดแล้วเรื่องนี้จะเป็นการฝังอันตรายที่ซ่อนอยู่เอาไว้ หลังจากเรื่องนี้ไป่หลี่ไห่จะต้องหาวิธีทำให้เจ้าอับอายอย่างแน่นอน!”

หลิงอวี๋จึงเอ่ยอย่างมั่นใจ “ข้ารู้... ท่านอาจารย์วางใจเถิด พิษของเหมียวหยางในครั้งนี้ก็เป็นการเตือนไป่หลี่ไห่เช่นกันว่า ตราบใดที่วันหนึ่งเขาคิดมิออกว่าจะรักษาพิษของข้าได้อย่างไร เขาก็ต้องระวังข้าไว้ด้วยเช่นกัน!”

“ทุกครั้งที่เขาส่งคนมาจัดการกับข้า ข้าจะทำให้เขาสูญเสียคนกลุ่มนั้นไป ข้าจะดูว่าเขาจะทนได้ถึงเมื่อใด!”