ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 2009

“ฮูหยินเฉียว นอกจากนี้แล้ว พวกเราต้องตามหาป้าวซวนให้เจอโดยเร็วที่สุดด้วย!”

นี่คือสิ่งที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยนึกขึ้นได้ตอนที่ถูกเซียวหลินเทียนซักถาม แม้ว่าตอนนั้นจะเป็นการรับมือกับเซียวหลินเทียน แต่หลังจากนั้นจ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็รู้สึกว่าคำโกหกที่ตนพูดไปนั้นสามารถนำมาใช้ได้เช่นกัน

หลิงอวี๋เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพและศีลธรรม นางกับป้าวซวนร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกัน หากจับตัวป้าวซวนไว้ จะต้องล่อให้หลิงอวี๋มาติดกับได้อย่างแน่นอน

เป็นดังที่นางบอกกับเซียวหลินเทียนไว้ว่า ป้าวซวนมิได้ฉลาดเท่าหลิงอวี๋ นางไม่มีทางหนีการไล่ล่าของตำหนักหมาป่าสวรรค์ได้อย่างแน่นอน

“ฮูหยินเฉียว ข้าเคยบอกเซียวหลินเทียนไว้ว่า หลิงอวี๋จะไปช่วยป้าวซวน เซียวหลินเทียนจะต้องมิอยากให้หลิงอวี๋ตกอยู่ในอันตรายแน่นอน ขอเพียงพวกเราปล่อยข่าวออกไปว่าป้าวซวนอยู่ในมือพวกเรา เซียวหลินเทียนจะต้องชิงมาช่วยป้าวซวนก่อนหลิงอวี๋เป็นแน่!”

“เมื่อเป็นเช่นนี้ มิว่าใครจะมาช่วย พวกเราก็จะสามารถหนึ่งในนั้นได้แล้ว!”

กลยุทธ์ของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้รับการชื่นชมจากฮูหยินเฉียว ฮูหยินเฉียวจึงให้คนออกไปแพร่ข่าวลือในทันทีในขณะเดียวกันก็วางกับดักไว้อย่างรัดกุมด้วย

สำหรับสิงอวี๋ แม้ว่านางจะช่วยเหลือตนไว้ ทว่าหากยืนยันได้ว่านางคือหลิงอวี๋จริง ๆ ฮูหยินเฉียวก็ไม่มีทางเมตตาแน่

ฮูหยินเฉียวจึงส่งคนไปจับตาดูหลิงอวี๋ไว้ด้วย

ตอนนี้ก็รอให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเชิญอาจารย์ของนางลงมาจากภูเขา จากนั้นฮูหยินเฉียวก็จะลงมือจับกุมหลิงอวี๋

เมื่อข่าวลือเหล่านี้แพร่สะพัดออกไป เซียวหลินเทียนก็ได้รับรายงาน ในตอนแรกเขาโกรธมาก นี่ต้องเป็นฝีมือของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยแน่นอน

ตอนนี้หลิงอวี๋ระวังตัวกับพวกเขาอยู่ หากได้ยินข่าวลือพวกนี้ไปอีก จะต้องยิ่งระแวงพวกเขาเพิ่มขึ้นอีกแน่

เซียวหลินเทียนยังมิสามารถเคลื่อนไหวอะไรได้ เขารู้ว่าตอนนี้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยยังมิสามารถยืนยันได้ว่าสิงอวี๋คือหลิงอวี๋ นางแค่กำลังใช้วิธีนี้มาหยั่งเชิงดูเท่านั้น

และตนก็คือเป้าหมายที่พวกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยจับตาดูอยู่ หากรีบร้อนไปเข้าใกล้หลิงอวี๋ ก็จะนำอันตรายไปสู่หลิงอวี๋

“สือหรง ส่งคนไปปกป้องหลิงอวี๋อย่างลับ ๆ หากพบความเคลื่อนไหวของพวกจ้าวหรุ่ยหรุ่ย ให้รายงานในทันที!”

“แล้วก็รีบหาที่อยู่ของป้าวซวนให้เจอโดยเร็วที่สุด ให้แน่ใจว่านางอยู่ในมือของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยหรือไม่”

เหลยเหวินจับหลิงอวี๋ไว้อย่างตื่นเต้นพลางหัวเราะเบา ๆ “เหมียวหยางได้รับพิษจริง ๆ ข้าได้ยินมาว่าไป่หลี่ไห่จัดการกับพิษของเขามิได้เลย!”

“ศิษย์พี่หญิง เจ้าสุดยอดจริง ๆ คราวนี้เหมียวหยางต้องคำนับขอโทษเจ้าต่อหน้าธารกำนัลแน่!”

หลิงอวี๋ยิ้มออกมา หลงอิงยังมิได้ให้คำตอบกับตน ดังนั้นตอนนี้นางจึงมิสามารถทำลายไป่หลี่ไห่ได้

“ศิษย์พี่หญิง ครั้งนี้เจ้าทำให้หอโอสถไป๋เป่าขุ่นเคืองยิ่งนัก!”

จงเจิ้งเฟยเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล “หากเหมียวหยางยอมรับต่อธารกำนัลว่าเขาทำลายเรือนของเจ้า หอโอสถไป๋เป่าจะอับอายมาก! เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ ข้าจะขอให้ท่านพ่อข้ามาไกล่เกลี่ยให้พวกเจ้า แล้วต่างคนต่างถอยคนละก้าว?”

“ยังเหลือเวลาอีกห้าวันจึงจะถึงกำหนดสิบวัน มิรีบร้อนหรอก! ดูไปก่อนค่อยว่ากัน!”

หลิงอวี๋กำลังจะเดินเข้าไปในสำนักศึกษาชิงหลงพร้อมกับพวกจงเจิ้งเฟย แล้วก็ถูกคนผู้หนึ่งขวางทางไว้

หลิงอวี๋เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหยางหงหนิงที่จ้องมองตนด้วยใบหน้าเศร้าหมอง...