ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา นิยาย บท 2037

ไป่หลี่ไห่เผชิญกับความดูถูกของหลิงอวี๋ แต่สีหน้าก็ยังคงมิเปลี่ยนแปลง

“สิงอวี๋ เจ้าต้องรู้ว่าการประลองของข้ากับเจ้านั้นแตกต่างจากการประลองอื่น คนที่เข้าใจเครื่องยาสมุนไพรต่างก็รู้กันดีว่ายามีทั้งคุณและโทษ เมื่อกินยาพิษเข้าไป อาจจะเกิดผลข้างเคียงได้แม้ว่าจะแก้พิษไปแล้วก็ตาม!”

“ดังนั้นหากเจ้ากลัว ข้าจะให้โอกาสเจ้าสักครั้ง!”

“ขอเพียงเจ้ายอมรับผิดต่อหน้าธารกำนัล แล้วมอบยาแก้พิษให้เหมียวหยาง การประลองวันนี้ก็จะจบลงตรงนี้!”

“ถึงอย่างไรเจ้าก็ได้เห็ดหยกไปแล้ว เมื่อมีโอกาสก็ควรหยุดก่อนจะสาย!”

ไป่หลี่ไห่จ้องมองบีบบังคับหลิงอวี๋ด้วยสายตาดุร้าย เขามิเชื่อว่าหลิงอวี๋จะโง่เขลาทั้งที่เห็นอยู่ว่าตาเฒ่าประหลาดแห่งวังเทียนซูและสามีภรรยาตระกูลเจียวยืนอยู่ข้างตน แล้วจะยังต้องการประลองกับตนโดยมิรู้ว่าจะเป็นหรือตาย

หลิงอวี๋มองไป่หลี่ไห่แล้วยิ้มอย่างเย็นชา

นี่ไป่หลี่ไห่กำลังชี้แจงเรื่องยาพิษของเขาล่วงหน้าอยู่หรือไร?

หลังจากนี้หากเขาวางยาพิษตนจนตาย ก็สามารถพูดได้ว่าเขาเตือนตนไปแล้ว!

นางจึงเอ่ยด้วยเสียงทุ้ม “ปรมาจารย์ไป่หลี่ นับตั้งแต่ข้าเข้ามาในสำนักศึกษาชิงหลง ข้าก็ปฏิบัติต่อท่านดังเช่นอาจารย์ของข้า และเคารพท่านเช่นเดียวกัน!”

“เรื่องความแค้นระหว่างศิษย์ของท่านกับข้า ข้าขอมิพูดถึงตอนนี้ รอการประลองสิ้นสุดลงแล้วค่อยว่ากันดีกว่า!”

“ขอบคุณปรมาจารย์ไป่หลี่ที่เตือนข้า แต่ข้าก็อยากเตือนท่านด้วยคำพูดเดียวกัน คนที่เข้าใจเรื่องเครื่องยาสมุนไพรต่างก็รู้ว่ายามีทั้งคุณและโทษ เมื่อกินยาพิษเข้าไป อาจจะเกิดผลข้างเคียงได้แม้ว่าจะแก้พิษแล้วก็ตาม!”

“ปรมาจารย์ไป่หลี่ยังมิกังวลเรื่องผลข้างเคียง แล้วข้าที่เป็นผู้น้อยมิได้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก จะมีอะไรต้องกังวลกันเจ้าคะ!”

“ดังนั้น ข้าจะมิยอมรับผิด และจะมิมอบยาแก้พิษให้ด้วย หากต้องการยาแก้พิษ ก็เอาชนะข้าให้ได้แล้วกัน!”

เมื่อฮูหยินเหมียวได้ยินดังนั้น นางก็ร้องโฮออกมาด้วยท่าทีเศร้าหมอง “สิงอวี๋ นางสตรีชั่วร้าย ไยเจ้าจึงเลือดเย็นเช่นนี้!”

“ลูกชายของข้าถูกเจ้าทำร้ายจนน่าสงสารถึงเพียงนี้แล้ว ไยเจ้ายังมิปล่อยเขาไปอีก!”

“ข้าจะบอกเจ้า คนที่ส่งคนไปทำลายบ้านของเจ้าก็คือข้าเอง มิใช่ฝีมือลูกชายข้า! หากเจ้าอยากแก้แค้นก็มาแก้แค้นที่ข้า!”

บรรดาศิษย์ของหอโอสถไป๋เป่าเอ่ยขึ้นมาอย่างดูถูก “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าก็ว่านับตั้งแต่ที่สิงอวี๋เข้าเรียนที่สำนักศึกษาชิงหลงก็มาเข้าเรียนนับครั้งได้เลย ที่แท้ก็ไปเรียนกับปรมาจารย์เย่เป็นการส่วนตัวนี่เอง!”

“หึหึ บุรุษและสตรีไร้คู่ครองอยู่ในห้องปรุงโอสถด้วยกัน ร่ำเรียนอะไรกันเล่า… หึหึ… หึหึ พวกเจ้าเข้าใจใช่หรือไม่!”

คำพูดคลุมเครือสองแง่สองง่ามเหล่านี้ทำให้เย่ซื่อฝานโกรธจนตัวสั่น

ท่านผู้เฒ่าเย่จึงเอื้อมมือไปจับเขาไว้ น่าแปลกที่เขามิได้โกรธ ในทางกลับกัน เขาหันไปทางเจ้าสำนักศึกษาจินพร้อมรอยยิ้ม

“เหล่าจิน มิน่าบัณฑิตที่พวกเจ้าสั่งสอนออกมาจากสำนักศึกษาชิงหลงจึงแย่ลงทุกรุ่น ที่แท้พวกเขาก็มิได้ตั้งใจเรียน แต่ตั้งใจขุดค้นว่าจะใส่ร้ายอาจารย์ของตนอย่างไร!”

สีหน้าของต่งเฉิงมืดมนลง แล้วมองไปทางไป่หลี่ไห่อย่างตักเตือน

ไป่หลี่ไห่ก็รู้สึกได้เช่นกัน หากพูดเช่นนี้ในวันธรรมดาก็แล้วไป แต่พูดเช่นนี้ต่อหน้าเจ้าสำนักศึกษาจินนั้นเป็นเรื่องที่มิเหมาะสมจนเกินไป

แต่ยังมิทันที่ไป่หลี่ไห่จะได้เอ่ยปาก หลิงอวี๋ก็ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นมา “ท่านผู้อาวุโส ปล่อยให้พวกเขาพูดต่อไปเถิดเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์กับข้าจะได้เรียนรู้ด้วย จะได้ดูว่าในสมองโสโครกพวกนี้มีความคิดสกปรกอะไรอีกบ้าง!”