ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 135

ค่ำคืนค่อยๆโรยตัวลง หอชุนเซียงเเขวนโคมไฟตามปกติ

อาจเป็นเพราะข่าวลือในเมืองหลวงช่วงนี้ ทำให้กิจการของหอชุนเซียงคึกคักกว่าเเต่ก่อนมาก เเม่นมหลิวมองดูเเขกที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายด้วยความปิติยินดี!

“ท่านอ๋องมาเเล้ว”

มีคนกระซิบเตือน เเม่นมหลิวรีบมองไปทางประตู

นั่นคือฉู่อ๋อง!

“ท่านอ๋องมาแล้ว ชิงเหลียนรอท่านอยู่ข้างบนเเล้วเพคะ!”

แม่นมหลิวยิ้มเเย้มเดินเข้ามาหาเยี่ยนสวิน มองดูชายหนุ่มร่างสูงสง่าตรงหน้า ในใจกลับรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

หากนางอายุน้อยกว่านี้อีกหน่อย บางทีคนที่จะได้รับความโปรดปรานอย่างมากเช่นนี้อาจจะเป็นนางเองก็เป็นได้!

“อืม จัดการเหมือนเดิมก็พอ”

เยี่ยนสวินทิ้งท้ายคำพูดนั้นแล้วก้าวขึ้นบันไดไป

ไม่นานนัก เสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวก็ดังมาจากข้างบน ได้ยินเเล้วทำให้คนรู้สึกซ่านไปทั้งตัว

แม่นมหลิวฮึดฮัดสองครั้ง ในใจแค้นนังสารเลวนั่น เเต่บนใบหน้ายังคงฉีกยิ้มต้อนรับเเขก

หารู้ไม่ว่า อีกร่างหนึ่งอาศัยจังหวะที่เเม่นมหลิวต้อนรับเเขก เข้าไปในลานเล็กๆของนางเรียบร้อยเเล้ว

เยี่ยนสวินกระโดดข้ามกำแพงเข้ามาอย่างเเผ่วเบา ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงลมหายใจที่หนักอึ้งหลายสาย เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกนักเลง

เขาค่อยๆชะลอฝีเท้า เดินเข้าไปในห้องที่ดับเทียนไขเเล้ว

อาศัยจังหวะที่นักเลงสองคนที่อยู่ข้างนอกง่วงซึม ก็งัดหน้าต่างเเล้วลอดตัวเข้าไป

“เเกร็ก”

เสียงนั้นดึงดูดความสนใจของนักเลงที่อยู่หน้าประตูทันที ทั้งสองมองหน้ากันเเล้วเดินตามเสียงไป

เมือเห็นว่าไม่มีรอยเท้าใดๆนอกหน้าต่าง เเละยืนยันว่าหน้าต่างไม่ได้ถูกงัดเเงะ จึงกลับไปที่ประตูด้วยความโล่งใจ

ภายในห้อง เยี่ยนสวินแอบแนบชิดมุมผนังข้างหน้าต่างอย่างระมัดระวัง

รอจนกระทั่งเสียงฝีเท้าค่อยๆห่างออกไป จึงได้ค่อยๆเคลื่อนที่ สอดส่องดูข้าวของเครื่องใช้อย่างละเอียด

เขามองเห็นกล่องไม้ที่วางอยู่บนตู้สูงทันที

ดูจากขนาดเเล้ว ดูเหมือนจะพอดีกับการเก็บจดหมาย!

เยี่ยนสวินใช้ปลายเท้าเตะเบาๆ พุ่งตัวขึ้นไปบนอากาศ คว้ากล่องไม้มาไว้ในมืออย่างง่ายดาย มองไปที่รูกุญเเจของกล่องไม้ เเล้วหยิบกุญเเจที่ทำเลียนแบบมาเมื่อบ่ายนี้ ตอนที่สถานการณ์วุ่นวายออกจากอก

กุญเเจกว่าสิบดอก การลองทีละดอกค่อนข้างเสียเวลา

โชคดีที่การเคลื่อนไหวของเยี่ยนสวินรวดเร็วและเบา เสียงไขกุญเเจไม่ได้ดึงดูดความสนใจของคนข้างนอก

“เปลี่ยนเวรได้เเล้ว”

จู่ๆก็มีเสียงนักเลงดังขึ้นข้างนอก เยี่ยสวินเกือบจะถือกล่องไม้ในมือไม่อยู่

เเต่โชคดีที่กุญเเจดอกสุดท้ายถูกเสียบเเละหมุน ทำให้กล่องไม้เปิดออกอย่างสมบูรณ์

“คลิ๊ก!”

เมื่อสายตาของเขาจับจ้องไปที่ขื่อหลังคา คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน

คนอื่นๆมองตามสายตาของเขาขึ้นไป ก็เห็นเเต่ขื่อหลังคาที่ว่างเปล่า

“พี่จาง ท่านมองอะไรอยู่”

จางฉีหรี่ตา “ไม่มีอะไร ไปค้นข้างนอกต่อ”

“ขอรับ!”

หลังจากคนภายในห้องตอบรับ ก็เดินไปทางด้านนอก

จางฉียืนอยู่ที่ประตู ไม่ได้พูดอะไร เเต่มองดูคนที่กำลังเดินออกไป

เมื่อคนสุดท้ายเดินออกไป สายตาของจางฉีก็เหมือนถูกอาบยาพิษ เขาเปิดปากเรียกคนที่เดินนำหน้าออกไป

“ทุกคนหยุด!”

กลุ่มคนที่เพิ่งเดินออกไป บนใบหน้ามีความงงงวย เเต่ก็ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างเชื่อฟัง

“พามาเเปดคน เดินออกไปเก้าคน ดูท่าหนึ่งในพวกเจ้าบางคนจะเป็นคนที่พวกเรากำลังตามหานะ”

เมื่อรู้ตัวว่าถูกจับได้ เเววตาของเยี่ยนสวินก็เปลี่ยนไป เขาปาลูกดอกที่เตรียมไว้ในมือพุ่งตรงไปที่ชายคนนั้นทันที!

“อ๊ากกก!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง ทำให้จางฉีชะงักไปชั่วขณะ

เเต่ในฐานะหัวหน้าที่สามารถฝึกคนเหล่านี้ได้ เเน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนไร้ฝีมือ!