ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 191

ได้ยินว่าไทเฮาทรงแก้หนังสือฉบับหนึ่งในเช้าวันนี้ แล้วให้จังกงกงนำไปส่งที่จวนฉู่อ๋อง อยากให้ฮูหยินเฒ่าเซียวขอพระราชโองการให้ซูหรงได้เป็นพระชายาฉู่ใช่หรือไม่?”

มือที่ถือถ้วยชาของไทเฮาสั่นระริก แต่ภายนอกยังมีท่าทีสูงส่ง

“ซูหรงเป็นคนที่ข้าเลี้ยงมากับมือ แต่งเข้าจวนฉู่อ๋องก็ถือว่าจวนฉู่อ๋องได้เกาะบารมีสูง พวกเขากลับไม่รู้จักพอ กล้าปฏิเสธความประสงค์ของข้า ถือว่าดูหมิ่นพระมหากรุณาธิคุณของกษัตริย์”

“ฮ่องเต้ ต้องตำหนิให้หนักถึงจะใช้ได้”

ถ้อยคำของไทเฮาพูดออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจ ถึงกับไม่กล้ามองสีหน้าของฮ่องเต้

เอาแต่ยกถ้วยชาบังใบหน้า ราวกับไม่อยากให้ฮ่องเต้มองเห็นความประหม่าบนใบหน้า

“ที่แท้เสด็จแม่ก็คิดเช่นนี้”

ฮ่องเต้เอ่ยออกมาประโยคหนึ่งอย่างไม่รีบร้อน

แต่กลับทำให้มือของไทเฮาสั่นแรงขึ้น

ฮ่องเต้ปรายตามองหลี่กงกงอย่างเย็นชา อีกฝ่ายโบกมืออย่างมีไหวพริบ บอกให้ทุกคนในตำหนักถอยออกไป

เหลือเพียงหลี่กงกงกับหลิวมามา

“เสด็จแม่กลับเมืองหลวงยังไม่ถึงสามวัน ก็ก่อเรื่องวุ่นวายมากมาย เห็นทีข้าอาจต้องพิจารณาดูว่า สมควรให้เสด็จแม่กลับวัดไปดูแลตัวเองในช่วงบั้นปลายดีหรือไม่”

ไทเฮาเบิกตากว้าง ถ้วยชาในมือหล่นลงบนพื้น

หลิวมามาหวาดกลัว จึงรีบเก็บกวาดเศษชิ้นส่วนบนพื้นและเอาออกไป

“ฮ่องเต้ ข้าเป็นเสด็จแม่ของเจ้านะ!”

ไทเฮาตำหนิด้วยความโกรธ และเอามือตบโต๊ะอย่างรุนแรง

ฮ่องเต้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แค่ปรายตามองสีหน้าของนางอย่างเย็นชา แล้วยกมุมปากขึ้น “เสด็จแม่แท้ ๆ ของข้าบัดนี้หลับใหลอยู่ใต้ดินแล้ว หากเสด็จลืมล่ะก็ ข้าสามารถช่วยให้เสด็จแม่ไปพบนางเร็ว ๆ ได้”

ไทเฮาได้ยินแบบนั้น ก็ตัวสั่นยิ่งกว่าเดิม อ้าปากอยู่ครู่ใหญ่แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ

ความรู้สึกอับอายภายในใจ ทำให้มือที่อยู่ในแขนเสื้อของนางกำแน่นขึ้น

แต่นางกลับต่อต้านไม่ได้!

“เสด็จแม่ ข้าออกพระราชโองการให้จิ้นอ๋องกลับเมืองหลวงทันที คิดว่าไม่เกินครึ่งเดือน คนน่าจะได้แสดงความกตัญญูต่อหน้าเสด็จแม่แล้ว อย่างไรจิ้นอ๋องก็เคยถูกเสด็จแม่เลี้ยงดูแลอยู่ช่วงหนึ่งมิใช่หรือ?”

เมื่อคำว่าจิ้นอ๋องหลุดออกมา สันหลังที่เหยียดตรงของไทเฮาก็โก่งงออย่างสมบูรณ์

นางกัดฟันมองฮ่องเต้ “ในเมื่อเจ้าไม่พอใจไทเฮาอย่างข้า แล้วตอนนั้นจะมอบตำแหน่งนี้แก่ข้าทำไม!”

ดวงตามืดมนของฮ่องเต้มองไปยังนาง มุมปากยกเป็นรอยยิ้มอ่อน ๆ

“เสด็จแม่เดาดูสิ? เดาดูว่าทำไมลูกถึงคนที่เบื้องหลังไร้อำนาจอย่างท่านมาเป็นไทเฮา?”

นางจิบชา เพื่อให้อารมณ์ผ่อนคลายลง

จากนั้นก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ฮ่องเต้บอกว่า จิ้นอ๋องกำลังจะมาแล้ว ข้าต้องให้คนเตรียมพร้อมสักหน่อย ไม่ได้เจอเด็กคนนั้นนานแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้หน้าตาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

หลิวมามาเห็นสีหน้าของไทเฮา ก็รู้สึกว่าหัวใจสั่นสะท้าน

“ไทเฮา บัดนี้จิ้นอ๋องเข้าเมืองหลวง ข้างกายมีพระชายาจิ้นอ๋องแล้ว อีกทั้งวังหลังก็อยู่ในความดูแลของฮองเฮา ท่านอย่าได้มีความคิดเหมือนก่อนหน้านี้อีกเลย!”

พูดจบ ก็โดนอีกฝ่ายถลึงตาใส่

ไทเฮาเอนกายนอนบนเตียงอย่างเย้ายวน แม้จะอายุเกินสามสิบแล้วแต่ยิ่งกลับดูอวบอิ่ม

“ข้ารู้ ต่อให้ทำ ก็ไม่มีทางปล่อยให้คนรู้หรอก”

เห็นหลิวมามายังอยากเกลี้ยกล่อม ไทเฮาจึงตำหนิอย่างรำคาญว่า “หากเจ้าพูดมาก ข้าจะลงโทษเจ้าด้วย!”

หลิวมามาจึงทำได้เพียงกลืนคำพูดลงไป ในใจหวาดกลัวมาก

คิดในใจว่า ขออย่าให้ฮองเฮาคิดไม่ตกเด็ดขาด!

……

ตั้งแต่ฮูหยินเฒ่าเซียวกลับจวนเยี่ยนอ๋องจากในวัง นางก็อารมณ์ดีมาก