ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 195

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า นางจะรีบร้อนเชิญมู่เหยามาเลยเช่นนี้

ตอนที่นางรู้เรื่อง เรื่องในวังก็จบไปตั้งนานแล้ว!

ถึงแม้จะไปหนุนหลัง ก็ช้าไปแล้วเหมือนกัน

“ฮูหยินเฒ่าไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่เป็นอะไร”

มู่เหยาปลอบใจเสียงอ่อนโยน รู้ว่าฮูหยินเฒ่าเซียวเป็นห่วงนางด้วยใจจริง

“ฮูหยินเฒ่า ท่านเลี่ยวรออยู่ข้างนอกแล้วเจ้าค่ะ”

มู่เหยาได้ยิน ก็รีบลุกขึ้น ตระหนักได้ว่าแย่แล้ว รีบหันไปมองทางฮูหยินเฒ่าเซียว

ฮูหยินเฒ่าเซียวก็แค่นิ่งไปครู่เดียว ก็เข้าใจว่านางรีบร้อนจริง ๆ จึงโบกมือ “รีบไปเถอะ ระหว่างทางระวังตัว”

“เอาไว้วันอื่นข้าจะมาคุยเป็นคู่ฮูหยินเฒ่าใหม่เจ้าค่ะ”

มู่เหยาพูดจบ ก็รีบพาหมอเทวดาเลี่ยวกลับจวนจงซู่โหว

เพราะเรื่องเมื่อคืน ท่านลุงใหญ่ถูกย้ายไปพักฟื้นที่จวนจงซู่โหวตั้งแต่เช้า

ป้องกันคนคิดชั่วร้าย เล่นตุกติกในยาน้ำอีกครั้ง!

“หมอเทวดาเลี่ยว เป็นอย่างไรบ้าง?”

เห็นเขาถอยออกมา ซูโหรวถามขึ้นเป็นคนแรก

หมอเทวดาเลี่ยวขมวดคิ้วแน่น ระหว่างทางที่มาก็ได้ฟังมู่เหยาพูดถึงต้นตออย่างชัดเจน

“กากยาเล่า? ข้าขอดูกากยาก่อน”

มู่เหยารีบหยิบถาดบนโต๊ะไปให้ ข้างในวางกากยาของเมื่อคืนอยู่

หลังจากดูอย่างละเอียดแล้ว หมอเทวดาเลี่ยวถึงขมวดคิ้วพร้อมพูดว่า “มียาสมุนไพรพวกที่ทำให้คนหลับลึก จะไม่ทำร้ายถึงรากฐาน เพียงแต่เวลาหลับลึกจะยาวขึ้นเล็กน้อย”

“โชคดีที่พบเร็ว หลายวันนี้ข้าจะอยู่ที่จวนโหว ทุกวันจะใช้วิธีฝังเข็มรักษา วันจัดงานเลี้ยงก็จะฟื้นขึ้นมาได้”

เมื่อประโยคนี้ออกมา ทุกคนในห้องก็สงบใจขึ้นแล้ว

นายท่านหลันเดินขึ้นหน้าอย่างเคร่งขรึม ประสานมือให้หมอเทวดาเลี่ยว “หมอเทวดาเลี่ยว ข้าขอบคุณท่านมากที่ยื่นมือช่วยเหลือ คลังยาสมุนไพรที่ตระกูลหลันนำมา อีกสักครั้งจะให้อาหน่วนพาท่านไปเลือกได้ตามสบาย”

หมอเทวดาเลี่ยวเดิมคิดจะปฏิเสธ แต่เมื่อได้ยินคลังยาสมุนไพร จึงยิ้มรับเอาไว้

หลังจากยืนยันว่าท่านลุงใหญ่ปลอดภัยแล้ว มู่เหยาก็พาคนไปจวนหลันที่อยู่ข้าง ๆ

ได้ยินเสียงตักเตือนตั้งแต่ไกล ๆ

จึงรู้ว่าเป็นพ่อบ้านจวนหลันกำลังจัดการพวกคนที่ทะเยอทะยานในจวน

“จวิ้นจู่ไม่ต้องเป็นห่วง ที่อีกฝ่ายใช้ยาสมุนไพรชนิดนี้ ก็คือไม่กล้าเอาชีวิตเขา”

คำพูดของหมอเทวดาเลี่ยว ทำให้มู่เหยาตอบรับเสียงเรียบ

“หลายวันต่อจากนี้ ก็ต้องรบกวนหมอเทวดาช่วยเหลือ หากต้องการอะไร ติดต่อกับข้าได้ตลอดเวลา ข้าจะให้คนไปหาในทันที”

“จวิ้นจู่เกรงใจแล้ว เดี๋ยวสักครู่ จวิ้นจู่ยินดีให้ข้าตรวจชีพจรหรือไม่?”

ทันใดนั้น เหมือนว่ามู่เหยาจะนึกบางอย่างได้ ประโยคหลังก็ติดอยู่ที่ลำคอ

“อะไรหรือ?”

หมอเทวดาเลี่ยวมองนางอย่างสงสัย เห็นชัดว่าไม่ได้ยินที่นางพูดเมื่อสักครู่

มู่เหยาเห็นแบบนี้ก็ยิ้มพร้อมโบกมือ “ไม่มีอะไร ครั้งหน้าข้าจะระวังขึ้น ข้าให้คนไปเตรียมห้องพักให้ท่าน”

หมอเทวดาเลี่ยวพยักหน้า และไม่ได้สนใจว่าเมื่อครู่นางพูดอะไร

ตามหลังลุงหวังจากไป

รอคนเดินไปไกลแล้ว นิ้วมือของมู่เหยาเคาะบนโต๊ะหินหลายครั้ง

“จวิ้นจู่กำลังคิดอะไรอยู่เจ้าคะ?”

หนิงจู๋ถามอย่างใคร่รู้ แล้วเติมน้ำชาร้อนให้ใหม่

“ข้าแค่กำลังคิดอยู่ว่า ความคิดของคนบางคนนั้นสุดยอดจริง ๆ หนิงจู๋ ข้าไม่สัมผัสเครื่องหอมมากี่วันแล้ว?”

หนิงจู๋เงยหน้าครุ่นคิด “จวิ้นจู่ไปร้านเครื่องหอมครั้งสุดท้าย ก็มีหนึ่งเดือนกว่าแล้ว”

หนิงจู๋พูดจบก็แสดงสีหน้าตกใจ หันไปมองบนตัวหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโต๊ะหินในทันที

มู่เหยาจับน้ำชาอึกหนึ่ง ในดวงตาเต็มไปด้วยม่านหมอก “ใช่แล้ว หนึ่งเดือนแล้ว หากข้าพิษกำเริบ ควรพิษกำเริบตั้งนานแล้ว”

“แต่วันที่ตกน้ำ ข้าดันได้สัมผัสเครื่องหอมอีกชนิดหนึ่ง”