ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 213

ทว่า ไท่จื่ออวิ๋นจี้มีชื่อเสียงดีงาม คุณหนูจากตระกูลขุนนางจำนานไม่น้อยแอบชื่นชมเขาในใจ

เยว่อิงเป็นเช่นนี้ ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดานัก

พวกเขาจะโทษนางได้อย่างไรล่ะ

……

ฉยงโจว

“ท่านอ๋อง คนที่เราส่งไปสืบข่าวไม่มีใครกลับมาเลย หรือว่าจะเผลอไปตีหญ้าให้งูตื่นเสียแล้ว?”

ฉางชิงมองคนตรงหน้าที่กำลังกัดขนมอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เยี่ยนสวินแบ่งขนมอบออกครึ่งหนึ่ง โยนไปให้เขา ก่อนจะเอนตัวพิงผนังหินด้านหลังอย่างเกียจคร้าน และมองไปยังหมู่บ้านซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

เห็นข้างในแสงไฟสว่างไสว ทั้งด้านในด้านนอกเต็มไปด้วยผู้คนถือดาบเดินตรวจตรา

เห็นได้ชัดว่า สิ่งที่ซ่อนอยู่ในนี้มันไม่ธรรมดา

“ทางฝั่งท่านจิ้นอ๋องมีข่าวมาบ้างหรือยัง?”

เยี่ยนสวินดื่มน้ำอึกใหญ่ ถึงจะฝืนกลืนขนมอบที่ติดคอลงไปได้

ในใจคิดถึงนมตุ๋นที่มู่เหยาทำเป็นอย่างมาก

หลังกลับเมืองหลวง เห็นทีต้องหน้าด้านขอให้นางทำอีกสักครั้ง

“ไม่มีขอรับ”

ฉางชิงพูดถึงตรงนี้ก็ท้อใจเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงข่าวอีกเรื่องหนึ่งจากเมืองหลวง ก็ลดเสียงและกล่าวอย่างดีใจว่า “ท่านอ๋อง เจียงมั่วขอคุณหนูตระกูลหลันแต่งงานแล้ว พวกเราล้วนกลับไปดื่มเหล้ามงคลไม่ทัน

“กลับไปค่อยเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ส่งไปให้ก็แล้วกัน”

แววตาของเยี่ยนสวินมีแปลกใจ แต่ไม่ถือว่าเหนือความคาดหมาย

สิ่งที่แปลกใจคือ ทำไมถึงรีบแต่งงานกันเร็วนัก

ดูท่าทางเมืองหลวงจะเกิดเรื่องอะไรบางอย่าง

ไม่ได้!

เขาต้องรีบสืบให้รู้ว่าข้างในนั้นซ่อนอะไรไว้ แล้วรีบกลับเมืองหลวง!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เยี่ยนสวินลุกพรวดขึ้นจากพื้น ทำเอาฉางชิงที่กำลังอยากนั่งพักอยู่ทางด้านหลังสะดุ้งตกใจ

“ท่านอ๋อง?”

ฉางชิงเรียกเบา ๆ และเห็นท่านอ๋องเริ่มเก็บกระเป๋าเดินทาง

จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองชีวิตลำบากเหลือเกิน

“เจ้ารับช่วงต่อตรงนี้ ข้าไปแป๊บเดียวก็กลับ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉางชิงก็กังวลทันที

“ท่านอ๋อง…”

เขายังพูดไม่ทันจบ เยี่ยนสวินก็กระโดดลงจากยอดเขาอย่างว่องไว ในสายลมปะปนด้วยคำพูดที่เขาทิ้งไว้

“อย่ามาถ่วงแข้งถ่วงขาข้าให้มากนัก”

ฉางชิงซึ่งเดิมทีคิดจะตามไป ก็นั่งลงที่เดิมอย่างเงียบ ๆ

ชีวิตลำบากจริง ๆ……

ทันใดนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งเข้าไปค้นหาในคลังว่ามีคนเข้ามาหรือไม่

แต่เพราะความพิเศษของสิ่งของในคลัง พวกเขาจึงไม่กล้าถือคบไฟ ทำได้เพียงอาศัยแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในการตรวจค้น

“ตรวจดูให้ละเอียด อย่าปล่อยให้หลุดรอดแม้แต่จุดเดียว!”

เฮยเฟิงถือดาบเล่มใหญ่ ด้านนอกยังมีมือธนูอาบยาพิษเตรียมพร้อมอยู่

เขาไม่กังวลว่าผู้บุกรุกจะมีโอกาสออกไปอย่างปลอดภัย

“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!”

เสียงลูกศรดังมาจากข้างหน้า เฮยเฟิงหันตัวหลบทันที

ตอนเขาหลบพ้น เงาร่างหนึ่งก็วิ่งหนีออกไปข้างนอกพร้อมก้อนสีดำหลายอันในอ้อมแขน

เฮยเฟิงตกใจจนหน้าถอดสี ตะโกนไปทางด้านนอกว่า “ปล่อยธนู!”

วินาทีต่อมา

ฝนธนูจากฝากฟ้าก็พุ่งเข้าใส่ประตูคลัง

เดิมคิดว่าจะหยุดคนไว้ได้ชั่วคราว แต่หลังจากเฮยเฟิงเห็นการกระทำของอีกฝ่าย ก็ยิ่งมีสีหน้าตกใจ

“ถอยเร็ว!”

เมื่อเสียงของเขาจบลง ด้านนอกคลังเก็บของก็มีเสียงระเบิดดังสนั่น ปะปนกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของคนข้างนอก

เฮยเฟิงรู้สึกหูอื้อครู่หนึ่ง แต่ความอยากรอดชีวิตอันแรงกล้าทำให้เขายืนขึ้นอย่างมั่นคงทันที และเห็นชายชุดดำคนนั้นจุดก้อนสีดำและโยนมาทางคลังเก็บของอีกครั้ง

เฮยเฟิงรู้สึกเหมือนเลือดทั่วร่างกายกำลังจะไหลย้อนกลับ