ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 212

ก็ไม่ใช่คนมีอำนาจทั่วไปในเมืองหลวงจะเทียบได้ หากไท่จื่อรู้เข้าว่าเยว่อิงมีใจให้เขา

เกรงว่าต้องถูกคิดร้ายแน่

“อีกไม่กี่วันข้าจะไปวัดชิงซานกับป้าสะใภ้ ตอนนั้นจะพาน้องหญิงเยว่อิงไปด้วย ต่อไปให้นางได้เปิดหูเปิดตาอยู่ข้างกายข้าบ้าง เจอผู้คนมากขึ้นถึงจะรู้ต้องการสิ่งใด”

หลานเอ้าเซวียนพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะนึกถึงนิสัยของหลันเยว่อิง

แล้วจึงมองไปทางมู่เหยา

“อาหน่วน เยว่อิงชอบวิทยายุทธ ช่วงนี้เจ้าต้องไปสอนคุณหนูตระกูลเจียงอยู่แล้ว เจ้าพานางไปด้วยสิ หนึ่งเพื่อให้นางได้พบปะเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน สองก็เพื่อปกป้องเจ้าได้บ้าง”

มู่เหยาเข้าใจความคิดของท่านลุงใหญ่ หลันเยว่อิงเป็นวรยุทธ์ หากได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว เขาจะได้ใกล้ชิดกับชายในกองทัพ

คิดว่าต้องไม่ยอมถูกจองจำอยู่ในกำแพงวังแน่

เพียงแต่ สิ่งที่มู่เหยากังวลสุดคือ…เยว่อิงเด็กคนนี้นิสัยดื้อรั้น หากไม่ยอมตัดใจจากไท่จื่อ

ไม่ช้าก็เร็วคงต้องถูกทางไท่จื่อรู้เข้า

ถึงเวลานั้น คงจัดการยากแล้ว!

“อาหน่วนคิดอะไรอยู่หรือ?”

เห็นนางมีสีหน้าลังเล หลันชิวเหิงเลยกังวลเล็กน้อย

กลัวว่าสิ่งนี้จะเพิ่มปัญหาให้นาง

“เปล่า แค่คิดว่าน้องหญิงเยว่อิงนิสัยดื้อรั้น อย่าทุ่มเทให้กับเรื่องไม่เป็นเรื่องถึงจะดี”

คำพูดของมู่เหยาเตือนสติหลายคนตรงนั้น ต่างก็อดถอนหายใจไม่ได้

กลางดึก

มู่เหยานั่งอยู่ริมหน้าต่าง คิดไปคิดมาก็ตัดสินใจให้หนิงจู๋เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเอง

เดินผ่านประตูข้างมาสักพัก ก็มาถึงเรือนลั่วอิงของหลันเยว่อิง

“จวิ้นจู่!”

ซู่จื่อที่กำลังงีบหลับอยู่สะดุ้งตื่นทันที ยืนตรงตามระเบียบแล้วโค้งคำนับผู้มาเยือน จากนั้นก็หันหลังเดินไปแจ้งข่าว

มู่เหยายกมือห้ามปราม และเดินมาตรงประตูห้องอย่างช้า ๆ

ภายในห้องมีเสียงพลิกดูหนังสือดังออกมา หลังจากมู่เหยาลดสายตาครุ่นคิด ก็ได้ยกมือเคาะประตู

“น้องหญิงสาม”

พูดจบ ก็ได้ยินเสียงสาวน้อยเก็บของอย่างวุ่นวาย

“พี่หญิงอาหน่วนรอเดี๋ยว ข้าจะไปเปิดให้ท่านเดี๋ยวนี้”

มู่เหยาเลิกคิ้ว นางไม่รีบร้อนผลักประตูเข้าไป แค่รอให้อีกฝ่ายเปิดประตู

ผ่านไปไม่นาน

ประตูห้องนอนก็เปิดออก สายตาประหม่าของสาวน้อยมองไปตรงข้างโต๊ะตลอดเวลา

เมื่อเห็นการกระทำของนาง มู่เหยาจึงเดินไปดูตรงข้างโต๊ะอย่างไม่ได้ใส่ใจ

“คุณหนูรู้กฎเกณฑ์ นางให้เด็กรับใช้ในเรือนไปซื้อ ตอนกลับมาก็กลับจวนทางอ้อม น่าจะไม่มีใครเห็น”

ซู่จื่อเป็นคนเฉลียวฉลาด เข้าใจทันทีว่ามู่เหยาอยากจะถามอะไร

“ช่วงนี้เจ้าเตือนนางหน่อย บอกว่าตระกูลหลันเป็นที่จับจ้องมากเกินไป ไม่สมควรไปซื้อภาพเหมือนอีก”

ซู่จื่อเข้าใจดีว่าใจใครหวังดีต่อคุณหนูของตน จึงจดจำไว้อย่างจริงจัง

มู่เหยาจึงหันหลัง และพาหนิงจู๋กลับจวนโหวซึ่งอยู่ติดกัน

ระหว่างทาง เห็นสาวใช้ด้านหลังพูดอึก ๆ อัก ๆ

นางจึงเอ่ยปากก่อน “เจ้าคงคิดว่า ทำไมข้าถึงไม่อธิบายกับเยว่อิงตรง ๆ ใช่ไหม?”

หนิงจู๋งุนงง นางพยักหน้าทันที

“โปรดอภัยที่บ่าวพูดตรง ๆ ถึงแม้คุณหนูสามจะนิสัยดื้อรั้น แต่ก็น่าจะเข้าใจง่าย คุณหนูบอกนางไปตรง ๆ ให้ชัดเจนว่าไท่จื่อไม่ใช่คนดีไม่ได้หรือ?”

มู่เหยาถอนหายใจ รู้สึกอ่อนแรงเล็กน้อย

“สาวน้อยเพิ่งรู้จักอารมณ์รัก เจ้าพูดว่าคนในใจของนางไม่ดีในเวลานี้ ถึงภายนอกนางจะเชื่อฟัง แต่ลับหลังย่อมต้องไปสืบแน่ หากการไปสืบครั้งนี้ทำให้ไท่จื่อรู้ตัว เจ้าคิดหรือว่า ไท่จื่อจะพลาดโอกาสดี ๆ แบบนี้ ในการทำให้เยว่อิงเอาใจออกห่างตระกูลหลันหรือ?”

หนิงจู๋คิดอย่างละเอียด พลันตกใจจนเหงื่อท่วมตัว

“บ่าวได้รับการสั่งสอนแล้ว”

มู่เหยาเก็บสายตา นางมองแสงจันทร์สุกสกาว ในใจคาดหวังว่าหลังจากหลันเยว่อิงได้พบเจอคนอื่น ๆ มันจะดับความรู้สึกที่มีต่อไท่จื่อได้