ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 218

ไม่นานความมืดก็ค่อยๆมา รถม้าที่ไม่สะดุดตาคันหนึ่งค่อยเคลื่อนออกจากจวนนายอำเภอ

เพิ่งออกจากเมืองอวิ๋น ฉางชิงมองเห็นม้าที่วิ่งมาอย่างรวดเร็วอยู่ไม่ไกล

อีกฝ่ายเพียงเเค่กวาดตามองเขาเเวบหนึ่ง เเล้วก็มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเมืองอวิ๋นต่อไป

มือของฉางชิงที่จับบังเหียนผ่อนคลายลง เขาบังคับม้าอย่างรวดเร็วเพื่อพยายามหนี

เเต่เมื่อเดินทางไปได้ไม่นาน กลุ่มคนที่ขี่ม้าเมื่อครู่ก็หันกลับมาอย่างกระทันหัน

“หยุด!”

เฮยเฟิงตวาดอย่างเกรี้ยวกราด พลางสั่งให้ลูกน้องล้อมรถม้าไว้

ฉางชิงใจเต้นระส่ำ ใบหน้าเเสร้งทำเป็นหวาดกลัว สั่นสะท้าน

“ท่าน…ท่านเจ้าหน้าที่ ทำ ทำไมเหรอ”

พอเห็นท่าทางตกใจของชายหนุ่มตรงหน้า เฮยเฟิงก็สำรวจดูอย่างละเอียด

“ในรถมีอะไร”

ฉางชิงถูมือ กระโดดลงจากรถ เปิดม่านออก พลางโค้งคำนับให้คนบนหลังม้า

“มีเเต่เครื่องเทศ ยาสมุนไพรที่จะส่งไปเมืองหลวง ท่านเจ้าหน้าที่ตรวจสอบได้ตามสบายขอรับ เเต่ขอให้เร็วหน่อย ข้ายังต้องไปส่งของเอาเงิน”

ฉางชิงสวมบทบาทเป็นคนส่งของได้อย่างเเนบเนียน เเม้กระทั่งท่าทางการก้มหลังก็เลียนเเบบออกมาได้อย่างเหมือนจริง

มองเเวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่วิ่งส่งของมานาน

เฮยเฟิงหรี่ตาลง เเล้วส่งสัญญาณให้คนที่อยู่ข้างหลัง

จากนั้นก็มองไปที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างรถม้า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเราเป็นเจ้าหน้าที่ ไม่กลัวหรือว่าพวกเราเป็นโจรป่าเเถวนี้”

ฉางชิงยิ้มเจื่อนๆ “ของพวกนี้ไม่เเพง ข้าก็เเค่มาส่งสินค้าไปมา เเลกกับค่าส่งของเล็กน้อย ต่อให้เจอโจรป่าอย่างมากก็เเค่เสียชีวิต”

“เเต่ตอนนี้ต้องเลี้ยงปากท้อง จะไม่เสี่ยงได้อย่างไร”

พูดถึงตรงนี้ ฉางชิงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

ดูเหมือนคนอาภัพจริงๆ

“เจ้าคิดได้ดีนี่ ไม่ต้องห่วง พวกเราเเค่หาคนอยู่ ถ้าในรถเจ้าไม่มีคนซ่อน พวกเราย่อมไม่รบกวน”

ฉางชิงพยักหน้าหงึกหงักพร้อมกล่าวคำเยินยอสองสามคำอย่างประจบสอพลอ ก่อนจะก้าวเข้าไปอย่างประหม่า มองไปยังคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังรื้อค้นสินค้าอยู่

“โอ๊ย ระวังหน่อย ถ้าหักไปจะขายไม่ได้ราคา”

เขาตะโกนอย่างร้อนรน เเต่กลับถูกผลักออกไป

“หลีกไป อย่ามาเกะกะตรงนี้!”

ฉางชิงล้มลงกับพื้นราวกับคนไร้เรี่ยวเเรง มองดูสินค้าเต็มคันรถด้วยความเสียดาย

“หลีกไป อย่ามาเกะกะ!”

โจรป่าไม่สนใจเขา ใช้มีดเเทงสินค้าไปทั่ว

หลังจากยืนยันเเล้วว่าเป็นเพียงสมุนไพรเเละเครื่องเทศ เฮยเฟิงหัวหน้าค่ายโจรก็พยักหน้า เเละคืนเเส้ม้าให้ฉางชิง

ร่างหนึ่งเดินสวนกันไป จู่ๆก็หยุดชะงักฝีเท้าลง

เยี่ยนสวินหยุดเดิน

วินาทีถัดมา เขากลิ้งตัวหลบลูกธนูอาบยาพิษที่ชายคนนั้นยิงมา!

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ เสวี่ยอิง รองหัวหน้าค่ายเฮยเฟิง!

เสวี่ยอิงคนนั้นดึงมีดสั้นออกมาจากเอว สายตาจับจ้องไปที่เยี่ยนสวินราวกับเห็นเหยื่อที่น่าพึงพอใจ

ราวกับนายพรานที่ในที่สุดก็ได้พบเหยื่อ!

“ดูเหมือนว่าการที่ข้ากับพี่ใหญ่เเยกทางกัน ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีอะไรเก็บเกี่ยว”

คำพูดของเสวี่ยอิงทำให้ใบหน้าของเยี่ยนสวินมืดลง

เขาชี้ไปที่ด้านหลังลู่อี เพื่อให้ลู่อีรีบไปหาพวกของตนในเมืองให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ส่วนเขาจะพยายามถ่วงเวลาไว้!

“เจ้าหาคนผิดแล้ว”

เสียงของเยี่ยนสวินเเหบพร่า เจือไว้ด้วยความอ่อนแอที่เเทบจะมองไม่เห็น

ขณะที่เสวี่ยอิงไม่ทันสังเกตุ เขากลืนยาเม็ดทั้งหมดในอ้อมเเขนลงไป

เขารีบหยิบไม้เท้าที่วางอยู่ข้างๆ เเล้วพุ่งเข้าใส่เสวี่ยอิง!