ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 313

ดวงตาของฮูหยินเฒ่าเซียวสั่นไหว นางก็นึกออกว่าคนพวกนั้นหมายถึงผู้ใด

จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

“ดีๆๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ต้องทำให้คนพวกนี้ได้รับบทเรียนอย่างสาสม!”

“คนอื่นจะได้ไม่เข้าใจผิดคิดว่าจวนฉู่อ๋องของเราไม่มีอำนาจเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"

เยี่ยนสวินยิ้มรับ

สองแม่ลูกมองหน้ากันและยิ้มให้กันอย่างรู้ใจ ในที่สุดก็จะได้ตัดสินชะตาชีวิตของคนเหล่านั้นแล้ว

ช่วงใกล้ค่ำ เยี่ยนสวินปลี่ยนเป็นชุดดำ แล้วมุ่งหน้าไปที่จวนโหว

ทว่าเขาไม่ได้ไปหามู่เหยาทันที แต่ไปหามู่หลันชงก่อน

ในห้องหนังสือ ดูเหมือนมู่หลันชงจะรออยู่นานแล้ว

หลังจากที่ทั้งสองพูดคุยอยู่พักใหญ่ เยี่ยนสวินจึงออกจากเรือนไปหามู่เหยา

ชิงอิ่งรู้สึกได้ในทันที จึงมองไปยังร่างที่ปรากฏตัวอยู่กลางลานอย่างระแวดระวัง ก่อนจะคลายใจเมื่อเห็นว่าเป็นเยี่ยนสวิน

“ท่านอ๋อง จวิ้นจู่ยังไม่ฟื้นเลย แต่ได้ดื่มยาและทาสีผึ้งไปแล้ว”

เยี่ยนสวินพยักหน้า เขาอุ่นร่างกายในห้องโถง ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องด้านใน

เมื่อมองดูเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียง และรอยแผลที่โผล่ออกมาจากแขนของนาง

ในดวงตาของเขา นอกจากความจนปัญญา ก็คือความเจ็บปวดใจ “เจ้าทำกับตัวเองถึงขนาดนี้ได้อย่างไร”

เห็นสภาพของนาง

เยี่ยนสวินพลันนึกถึงตัวเองในอดีต เขาก็เคยใช้กลยุทธ์ทุกข์กายแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน

“จะว่าไปแล้ว พวกเราเกิดมาคู่กันจริงๆ”

เยี่ยนสวินมองนางอยู่ระยะหนึ่ง แล้วจึงออกจากจวนโหว

หลังจากที่เยี่ยนสวินจากไปแล้ว องครักษ์เงาที่ซุ่มคอยสังเกตการณ์อยู่ในที่ลับก็มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของวังหลวงเช่นกัน

ไม่นาน เข้าไปในห้องทรงพระอักษร

“ฝ่าบาท ฉู่อ๋องไปที่จวนโหวเพื่อแวะไปหามู่จวิ้นจู่เท่านั้น แต่มู่จวิ้นจู่บาดเจ็บสาหัส จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นเลยพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้กำลังพิจารณาแจกันดอกไม้ใบใหม่ที่เขาเพิ่งได้มา จึงตอบกลับอย่างเฉยเมย “ไปตรวจสอบดูว่ามู่หลันชงติดต่อกับฉู่อ๋องหรือไม่”

องครักษ์เงารับคำสั่ง แล้วก็หายตัวไป จากนั้นฮ่องเต้จึงวางแจกันลายครามสีขาวไว้บนโต๊ะข้างๆ

“วันนี้เจ้าเห็นมู่หลันชงคนนั้นแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้าง”

หลี่กงกงพินิจครู่หนึ่งแล้วจึงตอบว่า “กระหม่อมเห็นว่าเขาดูโดดเด่นลักษณะดีใช้ได้เลยทีเดียวพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้เลิกคิ้วขึ้น “ไม่ค่อยเห็นเจ้าชมใครแบบนี้เลย แต่ถ้ามู่หลันชงได้อันดับที่ดีในการสอบ ก็นับว่าเป็นตัวเลือกที่ดี”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา หลี่กงกงก็เข้าใจความหมายของฮ่องเต้

“ฝ่าบาทต้องการจะมอบตำแหน่งสำคัญให้คุณชายตระกูลมู่ท่านนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อคำพูดจบลง สายตาคมกริบก็ตวัดมองมา หลี่กงกงหดคอลงด้วยความหวาดกลัว

เมื่อองครักษ์เกราะดำเปิดประตูจวนแม่ทัพจั่วออกอย่างสมบูรณ์ เยี่ยนสวินที่ขี่ม้าตัวสูงก็ปรากฏในสายตาของเขา

“ฉู่อ๋อง?!”

พ่อบ้านตะโกนออกมาด้วยความตกใจ สายตาที่พร่ามัวของเขาก็กลับมาชัดเจนอีกครั้ง

เมื่อเห็นชุดที่คนกลุ่มนี้ใส่ ร่างกายของพ่อบ้านก็สั่นแรงขึ้นไปอีก

“ทหาร... องครักษ์เกราะดำ! เป็นองครักษ์เกราะดำของฮ่องเต้!”

เสียงของพ่อบ้านดังสะเทือนไปถึงท้องฟ้า ปลุกทุกคนในลานด้านหน้าให้ตกใจตื่น

บรรดาบ่าวไพร่ต่างทยอยกันออกมา

แล้วก็ถูกองครักษ์เกราะดำล้อมไว้

ส่วนพ่อบ้านก็ตะลีตะลานวิ่งไปที่เรือนด้านหลัง ในขณะที่วิ่ง ก็ร้องตะโกนไปด้วย “นายท่าน แย่แล้ว! องครักษ์เกราะดำมาแล้ว! ฉู่อ๋องนำองครักษ์เกราะดำมาแล้ว!”

ชื่อขององครักษ์เกราะดำ เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับตระกูลชนชั้นสูงในเมืองหลวง

เพราะองครักษ์เกราะดำขึ้นตรงกับฮ่องเต้ การปรากฏตัวของพวกเขาสองสามครั้งก่อนหน้านี้คือการบุกค้นและยึดทรัพย์

แล้วในเวลานี้ก็มาถึงจวนแม่ทัพจั่ว นั่นก็หมายความว่าจวนแม่ทัพจั่วจะเป็นรายต่อไป...ที่จะต้องบ้านแตกสาแหรกขาด!

ทันทีที่ได้ยินเสียงตะโกนจากลานด้านหน้า แม่ทัพจั่วก็รีบกลิ้งลงจากเตียงของอนุ

เมื่อเห็นพ่อบ้านร้องไห้วิ่งเข้ามา เขาก็จับคอเสื้อของพ่อบ้าน

เสียงของแม่ทัพจั่วสั่นเป็นเจ้าเข้า “เจ้าตะโกนอะไร! องครักษ์เกราะดำอะไร! องครักษ์เกราะดำไม่มีทางมาที่จวนแม่ทัพจั่วของข้าได้!”