ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 315

แม่ทัพจั่วนิ่งอึ้ง ขมวดคิ้วจ้องเหอเย่า “หมายความว่าอย่างไร?”

เหอเย่าทวนคำพูดที่เพิ่งพูดไปอีกครั้ง ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

เห็นว่าเขาดูไม่เหมือนกำลังพูดเล่น แม่ทัพจั่วกัดฟันมองไปทางเยี่ยนสวิน “เยี่ยนสวิน! วันนี้เจ้าสร้างเรื่องใหญ่ขนาดนี้ มีเจตนาอะไรกันแน่”

เยี่ยนสวินกลับไปนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง หลังจากยิ้มให้แม่ทัพจั่ว

ก็ส่งสัญญาณให้องครักษ์เกราะดำยกเงินพวกนั้นไป

“แม่ทัพจั่ว ฝ่าบาทรับสั่ง ผู้ทุจริตเบี้ยเลี้ยงทหาร ประหารเก้าชั่วโคตร”

เมื่อคำว่าประหารเก้าชั่วโคตรออกมา

จั่วฮูหยินหันไปมองบนตัวแม่ทัพจั่วในชั่วพริบตา พยายามดิ้นรนให้หลุดจากการพันธนาการ กำชายเสื้อของแม่ทัพจั่วเอาไว้แน่

“จั่วอาน! ท่านเขียนหนังสือหย่าให้ข้า! เขียนหนังสือหย่าให้ข้า!”

นางคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ สามีตนเองจะกล้าทำเรื่องประหารเก้าชั่วโคตรแบบนี้ออกมา!

ตอนนี้เรื่องถูกเปิดโปง นางยิ่งไม่อยากถูกเขาดึงเข้าไปเกี่ยวข้อง!

แต่แม่ทัพจั่วไม่สนใจคำพูดของนาง ยกมือผลักคนไปด้านข้าง

เดินเหม่อลอยไปหยุดตรงหน้าของเยี่ยนสวิน

“เยี่ยนสวิน เป็นความต้องการของฝ่าบาทจริงหรือ? หรือว่าเป็นเจ้าที่มีใจแค้นข้า!”

สบตาเข้ากับดวงตาสีแดงเพราะความโกรธของชายหนุ่ม เยี่ยนสวินมองเขาอย่างละเอียด

“แม่ทัพจั่วคิดว่า ข้ามีอะไรต้องแค้นเจ้าหรือ?”

อาจเพราะความโกรธทำให้ขาดสติ แม่ทัพจั่วพูดจาไม่ยั้งคิด

เขาชี้คนตรงหน้า เปล่งเสียงออกมาอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้าแค้นตอนนั้น ข้าไม่ได้พาพ่อเจ้ากลับมาด้วย ให้เขาตายในต่างแดน แม้แต่กระดูกก็หากลับมาไม่ได้!”

เยี่ยนสวินดวงตาเย็นเฉียบขั้นทันที โยนถ้วยชาในมือพุ่งไปที่ปากของชายหนุ่ม

แม่ทัพจั่วหลบไม่ทัน จึงโดนกระแทกแรง ๆ ไปหนึ่งครั้ง

“โอ๊ย!”

ทุกคนในชานเรือนหันไป เห็นริมฝีปากของแม่ทัพจั่วมีเลือดไหลออกมา เห็นชัดว่าถูกเศษกระเบื้องบาด

“ที่แท้แม่ทัพจั่วก็รู้เรื่องของพ่อข้า แล้วทำไมตอนนั้นเจ้ากลับแสดงออกว่าไม่รู้เรื่องเล่า?”

เยี่ยนสวินรับแส้ที่ฉางชิงยื่นมาให้ และฟาดไปทางแม่ทัพจั่วโดยตรง!

ชั่วพริบตาเท่านั้น ก็ทำให้เนื้อหนังบริเวณหัวไหล่ของชายหนุ่มฉีก!

กลิ่นคาวเลือดลอยไปทั่วชานเรือน

เยี่ยนสวินสีหน้าดำมืด ราวกับยมราชแห่งนรก แส้ในมือฟาดไปที่แม่ทัพจั่วอีกครั้ง

ทุกครั้งที่ฟาดลงไป ล้วนแฝงไปด้วยจิตสังหารที่อยากฆ่าคน!

เมื่อได้รับบาดเจ็บ

ความโมโหของแม่ทัพจั่วก็เบาลงไม่น้อย ตระหนักถึงคำพูดเมื่อครู่ หน้าถอดสีในทันที

เห็นแส้ฟาดลงมาอีกครั้ง เขาเกือบจะพ้นแล้ว แต่หลังยังคงโดนฟาดลงไปเต็ม ๆ!

เสียงตะโกนด้วยความโกรธ ทำให้คนอื่น ๆ ในชานเรือนฟังตกตะลึง

พวกเขาถึงขั้นหยุดร้องไห้ หันไปมองผู้ชายที่ยืนอยู่คนนั้นตามจิตสำนึก

มือที่กำแส้อยู่ของเยี่ยนสวิน เพราะออกแรงจนเกิดเสียงดัง

เขายกริมฝีปากยิ้มเบา ๆ แส้ในมือก็ฟาดออกไปอย่างรวดเร็ว พันคอของแม่ทัพจั่วเอาไว้ใน

ตามการใช้แรงของเขา ชายหนุ่มก็ค่อย ๆ หายใจลำบากขึ้น

ภายใต้ความกลัวตาย แม่ทัพจั่วพยายามดิ้นรน

แต่เป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของเยี่ยนสวิน

ตอนเห็นว่าคนกำลังจะขาดอากาศหายใจตาย เยี่ยนสวินกลับเม้มปาก ออกแรงสะบัดคนไปด้านข้าง

ตัวแม่ทัพจั่วกระแทกไปบนกำแพง ตอนตกถึงพื้นก็กระอักเลือดออกมา

หมดสติไปโดยตรง

“แม่ทัพจั่ว จั่วอาน ทุจริตเบี้ยเลี้ยงทหาร ประหารช่วงเที่ยงพรุ่งนี้ ครอบครัวของเขาขังอยู่ในจวนแม่ทัพจั่ว รอฟังคำตัดสิน!”

จั่วฮูหยินตาเหลือก หมดสติตามไปด้วย

และเหล่าคนรับใช้บางคนรับไม่ได้ ชนกำแพงตายโดยตรง

จวนแม่ทัพจั่ววุ่นวายไปชั่วขณะ กลิ่นคาวเลือดยังคงอยู่ในจวนนานไม่จางหาย

เยี่ยนสวินพาคนออกจากจวน ขึ้นบนหลังม้าอย่างชำนาญ