ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 328

เเต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนในเมืองหลวงต่างตกตะลึงมากกว่านั้น คือขบวนสินสอดของมู่เหยายาวถึงสิบลี้!

ตั้งเเต่หัวจรดเท้า ทางบ้านของเจ้าสาวเตรียมมาให้ครบถ้วน

เป็นการเเสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า จวนจงซู่โหวและจวนหลันรักเอ็นดูมู่เหยามาก

หากถูกรังเเกที่บ้านสามี ก็สามารถกลับบ้านได้ทุกเมื่อ

ทั้งจวนจงซู่โหวและจวนหลันร่วมกันจัดโต๊ะงานเลี้ยงสิบกว่าโต๊ะ เเละยังมีโรงทานสำหรับผู้ไร้บ้าน เพื่อให้พวกเขาสามารถร่วมยินดีในวันมงคลนี้ได้

ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็คึกคักไปด้วยกัน

ขณะที่เกี้ยวเจ้าสาวค่อยๆเคลื่อนออกจากจวนหลัน ในตรอกมืดเเห่งหนึ่ง มีร่างหนึ่งที่สวมหมวกคลุมยืนดูเหตุการณ์นี้อยู่

มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำเเน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อมู่เหยา

“คุณหนู ท่านควรกลับไปได้เเล้ว เดี๋ยวคนที่ไท่จื่อส่งมาจะทำแผลให้ใบหน้าของท่าน”

หลันเย่ว์อิงมองดูสาวใช้ตัวเล็กที่ตามหลังมา พลางนึกถึงฐานะใหม่ของตนเองในตอนนี้

สายตาที่มองไปยังเกี้ยวเจ้าสาวค่อยๆลึกล้ำขึ้น

“อืม”

นางรับคำ แล้วหันหลังจากไป

รถม้าเคลื่อนที่ไปยังทิศตรงข้ามกับเกี้ยวเจ้าสาว เเละค่อยออกจากเมืองหลวง

หน้าจวนฉู่อ๋อง

วันนี้ฮูหยินเฒ่าเซียวก็เเต่งกายด้วยชุดสีสันเป็นพิเศษ เเต่ก็ไม่ถึงกับเด่นเกินหน้าเกินตาเจ้าภาพ

วันนี้ไท่จื่อก็พาชายามาร่วมงานด้วย กระทั่งฮองเฮาก็ยังได้รับพระบรมราชานุญาติให้เสด็จมาร่วมพิธีด้วยตัวเอง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่นๆ

“มาเเล้วมาเเล้ว!”

ฮูหยินเฒ่าเซียวจับมือฮองเฮาไว้พลางหัวเราะไม่หยุด และรีบให้ทุกคนไปนั่งที่ห้องโถง

ฮองเฮาจงใจยกที่นั่งประธานให้ เเละนั่งที่ด้านล่างเเทน

ส่วนไท่จื่อก็นั่งอยู่ด้านล่างของฮองเฮา เเละเเน่นอนว่าเฉินเสวี่ยก็นั่งอยู่ข้างๆไท่จื่อ

แม่สื่อกำลังจะให้เยี่ยนสวินเตะประตูเกี้ยวตามธรรมเนียมเดิม

เเต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ก็ถูกคนเบียดออกไป

“อาหน่วน ถึงเเล้ว”

มู่เหยาเอื้อมมือออกไปจับมือของชายหนุ่ม เมื่อออกมาจากเกี้ยว นางกำลังจะหยิบผ้าเเดง

เเต่ก็ถูกอุ้มขึ้นมาอีกครั้ง

“อุ๊ยตาย ฉู่อ๋องช่างรักใคร่ภรรยาจริงๆ”

“หนุ่มสาวก็เป็นแบบนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า”

“อาหน่วน กินอะไรก่อนเถอะ เจ้าเด็กซนนั่นไม่รู้ว่าจะถูกรั้งไว้ถึงเมื่อไร”

ฮูหยินเฒ่าเซียวพูดพลางเอื้อมมือจะเปิดผ้าคลุมหน้าของมู่เหยา

มู่เหยาเอื้อมมือคว้าไว้ตามสัญชาตญาณ “ท่านเเม่ ไม่ ไม่ถูกตามธรรมเนียม”

ฮูหยินเฒ่าเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา “บ้านเราไม่มีธรรมเนียมมากมายขนาดนั้น อีกอย่างนะ รอเจ้าเด็กซนนั่นใกล้จะกลับมาค่อยคลุมใหม่ก็เหมือนกัน”

ฮูหยินเฒ่าเซียวใช้ชีวิตมาจนถึงตอนนี้ ย่อมเข้าใจเรื่องต่างๆมากมาย

บางเรื่อง นางอยู่ที่บ้านของตัวเองก็ย่อมขี้เกียจใส่ใจ

ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ธรรมเนียมต่างๆมีไว้ให้คนนอกเห็นเท่านั้น

“ไม่เป็นไรคนกันเองทั้งนั้น”

เซียวฮองเฮาดึงมือของมู่เหยาลง เเล้วเปิดผ้าคลุมหน้าออก

ทั้งป้าเเละหลานต่างอุทานออกมา เห็นได้ชัดว่าหลงใหลในใบหน้าที่งดงามของมู่เหยา

“อาสวินช่างมีวาสนาจริงๆ”

ฮองเฮาเซียวเป็นคนเเรกที่ได้สติกลับมา สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมมู่เหยา

ฮูหยินเฒ่าเซียวถึงกับอดไม่ได้ที่จะลูบหน้าของมู่เหยา “ลูกสะใภ้คนนี้พาออกไปข้างนอกคงจะมีหน้ามีตาไม่น้อย พรุ่งนี้เเม่จะเอาเครื่องประดับศรีษะเหล่านั้นมาให้เจ้า พวกเจ้าที่เป็นเด็กสาวใส่ออกมาจะดูดีที่สุด!”

มู่เหยาโดนชมจนเขินอาย