ในเมื่อท่านปันใจ งั้นข้าขอแต่งกับยอดขุนนาง นิยาย บท 334

เยี่ยนสวินยิ้มอย่างลึกลับให้นาง “เดี๋ยวเจ้าก็รู้เเล้ว”

เมื่อเห็นดังนั้น

มู่เหยาจึงทำได้เเค่กินอาหารรอไป

ไม่นาน ก็มีเสียงดังมาจากห้องข้างๆ

นางมองไปรอบๆอย่างสงสัย เเละรับนมตุ๋นที่เยี่ยนสวินยื่นให้มาจิบหนึ่งคำ

ในตอนนี้เอง ก็มีเสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากห้องข้างๆ

“ไท่จื่อ ท่านพ่อของข้าได้สละชีวิตเพื่อภารกิจอันยิ่งใหญ่ของท่าน สิ่งที่ท่านเคยรับปากข้าไว้ จะทำตามสัญญาเมื่อไร”

มู่เหยาหรี่ตาลง นางไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นมู่เทียนชื่อ

เสียงของอวิ๋นจี้เบามาก จนฟังไม่ออกว่าพูดอะไร

เเต่เสียงของมู่เทียนชื่อดูจะตื่นเต้นมากกว่าเมื่อครู่มาก เสียงเเหลมดังพร้อมกับเสียงคำรามของผู้ชาย “ท่านหมายความว่าอะไร จะไม่ช่วยข้าเเล้วหรือ!”

มู่เหยาขมวดคิ้ว เเล้วหันไปมองเยี่ยนสวิน

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเเตะไปที่แก้มของตัวเอง นางก็ยิ้มอย่างขบขันและโน้มตัวเข้าไปจูบหนึ่งครั้ง

ชายหนุ่มมีสีหน้าพึงพอใจ จากนั้นก็ดึงนางไปแล้วขยับกำเเพงสองสามครั้ง ทันใดนั้นก็มีประตูเปิดออกที่กำเเพง

ทั้งสองคนก็เข้าไป

เสียงพูดคุยจากห้องข้างๆเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

“

“คุณชายมู่นี่ใจร้อนจริงๆ ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่ช่วยเจ้า เพียงเเต่ข้าไม่อยากทำอะไรที่ไร้ประโยชน์”

มู่เทียนชื่อสบถในลำคอ

จากนั้นก็กลับไปนั่งบนเบาะรองนั่งอีกครั้ง

“ไท่จื่อคิดจะทำอย่างไร”

“ได้ยินมาว่ามู่หลันชงมีความรู้ไม่เลว ถ้าเจ้าอยากจะก้าวหน้าจริงๆ คนผู้นี้จะต้องถูกกำจัด”

“ส่วนจะกำจัดอย่างไร คุณชายมู่ย่อมรู้ดีกว่าข้าอยู่เเล้ว”

มู่เทียนชื่อสีหน้าเปลี่ยน “ท่านคิดจะให้ข้าฆ่าเขาหรือ”

คำพูดนี้ทำให้มู่เหยาที่อยู่ห้องข้างๆหายใจติดขัด

วินาทีต่อมา องครักษ์ที่อยู่ข้างกายไท่จื่อก็หันมามองตรงที่นางอยู่ทันที

มู่เหยาตกใจเล็กน้อย รีบกำเเขนเสื้อของเยี่ยนสวินเเน่นโดยไม่รู้ตัว

“ไม่ต้องกลัว”

เสียงที่มั่นใจของชายหนุ่ม ทำให้มู่เหยาโล่งใจขึ้น

“เป็นอะไรไป”

อวิ๋นจี้สังเกตุเห็นสายตาของผิงชิวก็หันไปมองฉากกั้นด้านหลัง

ในห้องเล็กมีลูกกรงเล็กๆ ที่ทำให้มองเห็นภาพอีกฝั่งได้เลือนลาง

เยี่ยนสวินก็พามู่เหยาออกจากห้องลับ

ประตูลับด้านหลังกลับคืนสู่สภาพเดิมจนดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ

“ทำไมพวกเขาถึงมองไม่เห็น”

มู่เหยาอยากรู้จริงๆ

เยี่ยนสวินมองนางอย่างประหลาดใจ “นึกว่าเจ้าจะกังวลเรื่องพี่ใหญ่ก่อนเสียอีก”

“รู้เเล้วว่ามู่เทียนชื่อต้องการจะทำอะไร ข้าจะได้บอกท่านพี่ เชื่อว่าท่านพี่ ท่านน้าเเละท่านอา คงจะระวังตัวกัน”

หากพวกเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว เเต่ยังคงถูกหลอกได้

เกรงว่าตระกูลหลันคงจะหายไปจากเจียงหนานตั้งนานเเล้ว เเละคงไม่มีสถานะอย่างที่เคยเป็นมาก่อน

“ข้าจะพาเจ้าไปดู”

มู่เหยาพยักหน้า เเละเดินตามชายหนุ่มไปที่ห้องข้างๆ

ทันทีที่เข้ามาในห้อง ก็เห็นฟางมามากำลังให้คนจัดของ พอเห็นพวกเขาเข้ามาก็โค้งคำนับเล็กน้อย เเล้วพาคนออกไปก่อน

“ดูทางนั้น”

มู่เหยามองไปยังทิศทางที่เขาชี้นิ้วไป เเละสังเกตุเห็นภาพวาดที่แขวนอยู่บนกำเเพงสูง

หากไม่เข้าไปดูใกล้ๆ ก็คงมองไม่เห็นความลับที่ซ่อนอยู่ภายใน

“ห้องด้านในถูกยกพื้นสูงขึ้น คนทั่วไปจะมองไม่เห็นภาพวาดเหล่านี้ ประกอบกับมุมมอง ทำให้มองไม่เห็นตาข่ายที่อยู่ระหว่างภาพ”